Αν είσαι από αυτούς που μετρούν την αλλαγή του καιρού με το τι μπήκε στη νέα σεζόν του Netflix, (και παράλληλα αναρωτιέσαι τι να δω στο Netflix) τότε μπήκαμε επίσημα στην καλύτερη περίοδο του χρόνου. Οι πρώτες ψύχρες, ο ήχος της βροχής και η αίσθηση πως έφτασε η ώρα για καναπέ φτιάχνουν το ιδανικό σκηνικό για binge watching.
5 νέες εθιστικές σειρές
Το Netflix, το Apple TV+ και το Cinobo έχουν γεμίσει με νέες παραγωγές που καλύπτουν κάθε διάθεση: από σκοτεινά ψυχολογικά δράματα μέχρι ανάλαφρες σειρές για χαλάρωση μετά τη δουλειά. Κάθε πλατφόρμα έχει τη δική της πρόταση για το φθινόπωρο και όλες μαζί προσφέρουν τον τέλειο λόγο να ξεχάσεις για λίγο το κινητό και να χαθείς στην οθόνη. Εφόσον ψάχνεις αφορμή να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο, αυτές οι πέντε σειρές είναι η ιδανική αφετηρία για τα βράδια του Οκτώβρη.
Στον Ίσιο Δρόμο (Netflix)
Ψυχολογικό mindfuck με cult vibes
Η Toni Collette καθοδηγεί μια ιστορία που κινείται ανάμεσα στο φως της “θεραπείας” και τη σκιά της χειραγώγησης. Το σκηνικό ενός απομονωμένου κέντρου αποκατάστασης λειτουργεί σαν μικρόκοσμος εξουσίας, όπου η ανάγκη για σωτηρία μετατρέπεται σιγά σιγά σε παγίδα. Η σκηνοθεσία κρατά τους ρυθμούς χαμηλούς, σαν να σε προκαλεί να προσέξεις τις σιωπές, τις εκφράσεις, τις μικρές ρωγμές πίσω από τη γαλήνη. Η σειρά παίζει με την ένταση χωρίς να καταφεύγει σε ευκολίες. Κάθε κάδρο έχει μια ψυχρή ακρίβεια, κάθε βλέμμα κρύβει κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ. Δεν πρόκειται για τρόμο, αλλά για εκείνη τη λεπτή δυσφορία που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν η ασφάλεια που νιώθεις είναι αληθινή. Αν σου άρεσε το Nine Perfect Strangers ή το The Undoing, αυτή η σειρά θα γίνει η επόμενη εμμονή σου.
Slow Horses (Apple TV+)
Kατάσκοποι με hangover και ατάκες που στάζουν κυνισμό
Στο “Slow Horses” ο κόσμος της κατασκοπείας ξεφλουδίζεται από κάθε ίχνος glamour. Η δράση μεταφέρεται σε ένα μουντό, σχεδόν παρατημένο γραφείο, όπου οι πράκτορες της MI5 μοιάζουν περισσότερο με αποτυχημένους υπαλλήλους παρά με ήρωες. Ο Gary Oldman οδηγεί την αφήγηση με μια ερμηνεία γεμάτη ειρωνεία, καυστική αλήθεια και μια διαρκή αίσθηση κόπωσης που κουμπώνει τέλεια με τον ρυθμό της σειράς. Η σκηνοθεσία παίζει με την αντίθεση ανάμεσα στο βρώμικο Λονδίνο και την καθαρή ακρίβεια της παρακολούθησης. Δεν υπάρχουν υπερβολές, ούτε επιδείξεις δράσης, αλλά άνθρωποι που παλεύουν με τα λάθη τους, τις τύψεις τους και την αίσθηση πως το καθήκον έχει χάσει το νόημά του. Το αποτέλεσμα είναι ένα είδος ψυχρού ρεαλισμού, όπου η ένταση δεν κρύβεται στις καταδιώξεις, αλλά στα βλέμματα που αποφεύγουν το καθρέφτισμα. Αν θες μια σειρά με έξυπνο σενάριο και μαύρο χιούμορ, αυτή είναι η επιλογή σου.
Ο Οίκος των Guinness (Netflix)
Money, drama & προφορά Οξφόρδης
Το “House of Guinness” ξετυλίγει την ιστορία μιας οικογένειας που έχει χτίσει έναν ολόκληρο κόσμο πάνω στο όνομα και το χρήμα της. Η αφήγηση κινείται ανάμεσα στην πολυτέλεια και τη φθορά, με σκηνοθεσία που αναπνέει μέσα από τα σκηνικά εποχής: βαριά υφάσματα, σκοτεινά δωμάτια, βλέμματα που δεν λένε όσα πρέπει. Η κάμερα παρατηρεί με υπομονή, αφήνοντας την ατμόσφαιρα να αποκαλύψει τη σήψη κάτω από την επιφάνεια της ευγένειας. Οι χαρακτήρες δεν λειτουργούν σαν ήρωες αλλά σαν φορείς εξουσίας και φιλοδοξίας, εγκλωβισμένοι σε μια διαρκή ανάγκη να αποδείξουν ποιος αξίζει περισσότερο. Το δράμα είναι πειθαρχημένο, γεμάτο ένταση που δεν ξεσπά ποτέ πλήρως, σαν να κρατάει πάντα κάτι πίσω. Μια ιστορία για την κληρονομιά, το βάρος του ονόματος και τον τρόπο που η επιτυχία μετατρέπεται σιωπηλά σε φυλακή. Αν αγαπάς τις οικογενειακές ίντριγκες και την αισθητική των βρετανικών παραγωγών, αυτή η σειρά θα σε μαγέψει.
Consent (Cinobo)
Σε βαθιά νερά χωρίς σωσίβιο…
Η σειρά χτίζει το δράμα της με χαμηλή φωνή και ακριβή ρυθμό. Δεν αναζητά την έκρηξη, αλλά τη στιγμή που το βλέμμα αλλάζει κατεύθυνση και η σιωπή βαραίνει περισσότερο από τις λέξεις. Στο κέντρο της βρίσκεται μια γυναίκα που αποφασίζει να αντιμετωπίσει τριάντα χρόνια γάμου και κακοποίησης, όχι με κραυγή αλλά με επιμονή. Η σκηνοθεσία κινείται κοντά στα πρόσωπα, αφήνοντας το φως να ακουμπά το δέρμα σαν βάρος και όχι σαν λύτρωση. Η σειρά κοιτά την έννοια της συναίνεσης όχι σαν νομικό όρο, αλλά σαν πεδίο μνήμης και εξουσίας. Τα επεισόδια λειτουργούν σαν καθρέφτες της ενοχής, της άρνησης και της ανάγκης να ειπωθεί αυτό που έχει θαφτεί. Δεν πρόκειται για ένα δράμα που κρίνει, αλλά για μια ιστορία που αφήνει τον θεατή να σταθεί απέναντι στο ανείπωτο και να το αντέξει. Μία ιστορία που μιλά για τη συναίνεση, τη μνήμη και την εξουσία με τρόπο ώριμο και βαθιά ανθρώπινο. Για όσους εκτιμούν σειρές που “μένουν” μετά τους τίτλους τέλους.
AKA Charlie Sheen (Netflix)
Η δόξα, η πτώση και το “ό,τι να ’ναι” της ζωής σου
Το ντοκιμαντέρ κινείται ανάμεσα στην εξομολόγηση και την αποδόμηση του μύθου. Ο Charlie Sheen δεν προσπαθεί να αναστηλώσει την εικόνα του, αλλά εκτείθεται στο φως, με όλα τα σημάδια, τα ψέματα και τις στιγμές που ξέφυγαν από το κάδρο. Η αφήγηση χτίζεται με ρυθμό σχεδόν εξομολογητικό, χρησιμοποιώντας πλάνα αρχείου, συνεντεύξεις και ένα μοντάζ που αφήνει τις αντιφάσεις να συνυπάρχουν χωρίς να ζητούν λύση. Η δύναμη του έργου βρίσκεται στην απόσταση. Και η κάμερα δεν ζητά συγγνώμη ούτε κρίνει. Παρακολουθεί έναν άνθρωπο που έζησε μέσα στην υπερβολή και τώρα την κοιτά σαν να είναι ξένη. Είναι μια μελέτη πάνω στη φήμη, στη φθορά και στην ανάγκη του θεατή να δει τον ήρωα να γκρεμίζεται. Ένα πορτρέτο όπου η αλήθεια δεν επιδιώκει λύτρωση, μόνο καθαρότητα. Αν σε συναρπάζουν τα αληθινά πορτρέτα ανθρώπων που έζησαν στα άκρα, βάλε το στη λίστα σου.
Γράφει η Στέλλα Λίταινα | Φωτογραφία αρχείο Depositphotos
4 νέες Ελληνικές Σειρές Εποχής που θα κολλήσεις και θα συζητάμε όλοι
