Site icon Cityportal.gr

… Ντε Προ-Χούντις …

… Ντε Προ-Χούντις ...

Κατά τούς δημοκράτες του πολιτικά ορθού, η ψήφος είναι το αποκορύφωμα της δημοκρατικής πολιτείας. Κατά μια ρεαλιστικότερη βέβαια άποψη, η ψήφος είναι η δυνατότητα που παρέχεται στον πολίτη να διαλέξει τις χειροπέδες του, ή το φίμωτρό του, για τα προσεχή μερικά χρόνια.

Οι φετινές εκλογές στη χώρα μας μάλλον επιβεβαιώνουν τον κανόνα αυτό, αλλά, για πρώτη ίσως φορά, η ωμή αυτή πραγματικότητα φαίνεται να μή μας αφορά, καθώς νομίζουμε ότι σ’ αυτή την αναμέτρηση, κάτι θα κατορθώσουμε – θα βγάλουμε πολλά κόμματα, θα ανατρέψουμε το δικομματισμό, θα χαστουκίσουμε τη Μέρκελ, θά πάρουμε την Κόκκινη Μηλιά, θα μετατρέψουμε το Κοινοβούλιο σε Κοκκινοβούλιο, δεν ξέρω τί – πάντως, ελπίζουμε, κι αυτή είναι βέβαιη απόδειξη ότι, τουλάχιστον, είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Αρκετά ζωντανοί εν πάση περιπτώσει, ώστε να ξυπνήσουμε προσωρινά από το βαθύ κώμα για μιά στιγμή, πρίν ακόμα η λοβοτομή πάρει το πάνω χέρι ξανά, και να αρχίσουμε ομοθυμαδόν τό πύρ κατά της Χρυσής Αυγής – που υποτίθεται, φιλοδοξεί να φέρει στην Ελλάδα το φασισμό, να σφάξει τους αλλοδαπούς στο γόνατο, να θέσει τους Έλληνες στο γύψο για τις προσεχείς δεκαετίες, να ενοχλήσει, στην καλύτερη περίπτωση, την ανεπίληπτη αισθητική μας.

Μα, βρέ παιδιά, γιατί η τόση μήνις κατά τού κόμματος αυτού τής ακροδεξιάς; Τί ακριβώς έχει κανείς να φοβηθεί από την είσοδό του στο Κοινοβούλιο; Εν τάξει, είναι λίγο εξτρήμ οι τύποι, αλλά … τίποτε πιό εξτρήμ από τις συνθήκες ζωής μας, κι από τις περσόνες που μας κυβερνάνε μέχρι σήμερα. Και, ναί, είναι αμόρφωτοι και φανατισμένοι, αλλά … το ίδιο είναι η πλειοψηφία των οπαδών όλων των κομμάτων, μέχρι τουλάχιστον να διεκδικήσει την εξουσία κάποιο κόμμα, άς πούμε, Φιλοσόφων και Ποιητών.

Ο καιρός έχει γυρίσματα, και η ακροδεξιά είναι μιά απτή πραγματικότητα που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Τό να προσπαθεί κανείς να την παρουσιάσει σαν πολιτικό εξάμβλωμα του παρελθόντος, είναι, κατά κάθε έννοια, αυθεντικά βιτσιόζος πολιτικός αναχρονισμός, που δεν μπορεί να έχει πέραση παρά μόνο σ’ εκείνους που νοιώθουν να απειλούνται (και που δεν είναι ούτε ο λαός, κι ούτε κάν οι μετανάστες, παρά μόνο τα υπόλοιπα δεξιά ή λαϊκιστικά κόμματα που θα χάσουν ψήφους απ’ αυτήν).

Λέτε να μιάνουν οι Χρυσαυγίτες το ναό της Δημοκρατίας, τον άσπιλο, άμωμο και αμόλυντο ; δεν θα είναι οι πρώτοι πάντως ! κι από την άλλη πλευρά, μπαίνοντας στο Κοινοβούλιο, θα ησυχάσουν τα «πουλάκια» μας, έτσι γίνεται πάντα. Το Κοινοβούλιο, ιδιαίτερα το ελληνικό, έχει μιά εξαιρετική κατευναστική δράση σε όποιον καθίσει στα έδρανά του. Για δέστε, ακόμα και το κόμμα του Λαού, με τούς τόνους του αίματος επί δεκαετίες, με τους αγώνες και τίς θυσίεες, μέσα στο Κοινοβούλιο πώς μεταλλάχτηκε : απέκτησε τρόπους και φινέτσα, και σούπερ επαναστατική προοπτική : κάνα 10% στις εκλογές (όχι πολύ παραπάνω και κινδυνέψουμε να υποχρεωθούμε σε αποφασιστικές κινήσεις), τις επιχειρησούλες μας, λίγη διαμαρτυρία στα λόγια, κι αναμονή χωρίς χρέωση μέχρι ο λαός να καταλάβει ότι είμαστε η πρωτοπορία του (κι αν το συνειδητοποιήσει και μας δώσει περισσότερους ψήφους, βλέπουμε, κάπως πάλι θα ξεφύγουμε).

Κάτι τέτοιο θα συμβεί και με τα χρυσαυγίτικα παλληκάρια : θα υποχρεωθούν να συγκρατηθούν, θα εκπολιτισθούν, θα χαλαρώσουν, θ’ αφήσουν κι αυτοί τον Άγιο Παντελεήμονα και τις φτωχογειτονιές για τις χάρες του Κολωνακίου και τις πολλαπλές τέρψεις του ελληνικού πολιτικού συστήματος, θα ελέγξουν και τις δυνάμεις κρούσης τους (τις δυνάμεις επίκρουσης, αμφιβάλλω), είναι μοιραίο και νομοτελειακό.

Κι ακόμα, θα κάνουν τους «άλλους», τούς «παλιούς», να μαζευτούν λιγάκι, να κοιτάξουν να οριοθετηθούν από τό δικό τους είδος εμπεδωμένου πολιτικού φασισμού (γιατί βέβαια, δεν μπορεί να είναι ή να λέγεται δημοκρατία αυτή η προσβλητική για τον πολίτη τσαρλαταναρχία).

Θά περνάμε ωραία ! Τα ισχυρότερα κόμματα θα προσπαθούν να βρούν άτομα καταξιωμένα και να ρίχνουν πασιέντζα με ποιούς θα κυβερνήσουν (όπως το ΠΑΣΟΚ με τον κ. Δήμα, με τον οποίο ίσως ο κ. Βενιζέλος προσπαθεί να εξασφαλίσει μιά, έστω Πύρρειο, νίκη, καθιστώντας όλους εμάς, την πλέμπα, από πολιτικά ανάπηρους, ‘’πολιτικά ανάπυρρους’’ – τί ωραία !). Τα κόμματα της αριστεράς θα προσπαθούν με σελίδες επί σελίδων και συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων να αναλύσουν διαλεκτικά το φαινόμενο, και θα ξομπλιάζουν διαρκώς το «αυτό του φιδιού». Τα κόμματα της δεξιάς θα μαλλώνουν άν είναι καλύτερο να πάνε δεξιότερα ή πρός το κέντρο. Στην καθημερινότητα, αλλαγή καμμία ή ελάχιστες.
Μηδέν από μηδέν, μηδέν !  

Leo
leonline@hotmail.gr

Exit mobile version