Ακαταδίωκτο(Ι)

Κατά την πρόσφατη συζήτηση στην Βουλή για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης συζητήθηκε και το ζήτημα του «ακαταδίωκτου» (ακριβέστερα της κατόπιν εγκλήσεως τυχόν ποινικής δίωξης κατά) τραπεζιτών και τραπεζιτικών στελεχών. Με απλά λόγια, πρέπει, αυτοί που διαπράττουν π.χ. μια απιστία, να κάνουν μήνυση στον … εαυτό τους ή εάν (αντιθέτως) πρέπει να επιλαμβάνονται οι αρμόδιοι εισαγγελείς αυτεπαγγέλτως;

Ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης υποστήριξε ότι η σχετική ασυλία θεσπίστηκε με νόμο της κυβερνήσεως του Ιουνίου 2019. Όταν του παρατηρήθηκε ότι η σχετική διάταξη (άρθρο 6 παρ. 2 του νόμου 4637) θεσπίστηκε από την κυβέρνηση του Νοεμβρίου 2019, επανήλθε και ανεφέρθη στην κατάργηση της παρ. 4 του άρθρου 404 του νΠΚ.

Στην συνέχεια, άλλος υπουργός, υπερφαλαγγίζοντας το εύλογο ερώτημα των Πολιτών «τι θα γίνει με το σκάνδαλο της (με «αέρα κοπανιστό») δανειοδότησης κομμάτων και ΜΜΕ με την συνέργεια και ασυλία τραπεζικών μεγαλοστελεχών ;», θύμισε ότι από προηγούμενη κυβέρνηση είχαν θεσπιστεί ανάλογες ( ; ) ασυλίες για τους «διαχειριστές Δημόσιας περιουσίας ή περιουσίας ΟΤΑ ή ΝΠΔΔ … δανείων, οφειλών ή χρεών κλπ» (ά. 65 Ν. 4472/2017), αλλά και για «το ΔΣ και στελέχη του Υπερταμείου», στο οποίο -ως γνωστόν- έχει μεταβιβαστεί η Δημόσια περιουσία (ά. 192 παρ 7 Ν. 4389/2016). {ΟΚ, έκανε μερικά λαθάκια, σκοπίμως ή μη, στα άρθρα και τις παραγράφους, αλλά πταίσματα, θα πεις}

Στον υπουργό αυτόν θα μπορούσε να θυμίσει-αντιτάξει κάποιος άλλος βουλευτής ή πολίτης και νεώτερα «ακαταδίωκτα», όπως πχ για τα μέλη των διαφόρων επιτροπών λοιμωξιολόγων κτό (ά. 4 του γνωστού νόμου του έτους 2021) κλπ.

Περάσαμε δηλαδή, έτσι, από το πάλαι ποτέ «ακαταδίωκτον του ανωτάτου άρχοντος» (βασιλέως) στην ποινική (ή και αστική) «ασυλία» σειράς ολόκληρης («ακαταδίωκτων») αρχόντων-αξιωματούχων, δημοσίων τε και ιδιωτικών.

Το ζήτημα είναι, νομίζω, μείζονος Πολιτικής σημασίας και δεν (μπορεί να) εξαντλείται σε μισές αλήθειες, (αν)αντιστοιχίες και «θεατρικούς» συμψηφισμούς.

Ακαταδίωκτο(Ι) Γιάννης Βρύζας, δικηγόρος – Δ.Ν.