«Μέρες Ραδιοφώνου» (κριτική)

«Μέρες Ραδιοφώνου» (κριτική)

γράφει ο Σταμάτης Γαργαλιάνος

Μια μουσική -και ελάχιστα θεατρική- παράσταση παρακολουθήσαμε προχθές στο Θέατρο Βεργίνα του Regency Casino Θεσσαλονίκης, με πολλά τραγούδια ετών 1930-2000 αλλά και πολλές ατέλειες, κυρίως στο θεατρικό και το οργανωτικό μέρος!!
Ομολογούμε, αρχικά, πως πρόκειται για μια μουσική διαδρομή στις πιο νοσταλγικές μέρες του ραδιοφώνου, με αξέχαστα τραγούδια και αγαπημένες εκπομπές που σφράγισαν την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Η αναδρομή αυτή ξεκινά από τη δημιουργία της Ραδιοφωνίας το 1938, και φθάνει πενήντα ολόκληρα χρόνια μετά, σχεδόν στο «σήμερα», κάνοντας αναφορές σε εκπομπές που άφησαν αναμνήσεις στους άνω των 45 ετών θεατές, όπως «Η θεία Λένα», «Χαρούμενα Ταλέντα», «Το θέατρο στο μικρόφωνο». Στην παράσταση ακούγονται επίσης τραγούδια πολλών μεγάλων δημιουργών, Ελλήνων και ξένων, που σφράγισαν ανεξίτηλα τα ελληνικά ερτζιανά στις ημέρες που πέρασαν. ΄Ηταν τότε που η μαγεία του ραδιοφώνου έφερνε σε επαφή τους απλούς ανθρώπους με το Θέατρο, τη Λογοτεχνία, τη Μουσική κι άφηνε τη φαντασία του ακροατή να «ντύσει» τον ήχο με τις δικές του εικόνες. Στη νοσταλγική αυτή διαδρομή ονείρων κι αναμνήσεων τραγουδούν οι: Ελένη Δήμου, Παναγιώτης Πετράκης, Μιχάλης Μαρίνος, Χαρά Κεφαλά, Μάκης Δελαπόρτας, Γιάννης Μαθές και Άρτεμις Ματαφιά. Από τους προαναφερθέντες θα τονίσουμε την πολύ όμορφη κινησιολογική και φωνητική παρουσία της Χαράς Κεφαλά, η οποία όχι μόνο τραγούδησε αλλά και έπαιξε θεατρικά, χορεύοντας μοναδικά, σε όλα σχεδόν τα τραγούδια που της ανέθεσαν. Σωματικά μοιάζει πολύ με την αξέχαστη Μέριλυν Μονρόε, έτσι περιμέναμε να την δούμε και ακούσουμε και σε κάποιο αντίστοιχο τραγούδι, μια και ακούσαμε άλλα άσχετα και ξένα!! Δυστυχώς ο σκηνοθέτης δεν το σκέφθηκε! Από τους υπόλοιπους ο Μιχάλης Μαρίνος είναι καλός ηθοποιός αλλά μέτριος τραγουδιστής, ο Μ. Δελαπόρτας διαθέτει καλή κίνηση (και ωραίο παρουσιαστικό) όχι όμως επαγγελματική φωνή, καλοί οι υπόλοιποι, μόνο όμως φωνητικά.
Τα χλιαρά κείμενα και η συμβατική σκηνοθεσία είναι του Μάκη Δελαπόρτα, η γενικότερη επιμέλεια (σε τι ??) του Στέλιου Παπαδόπουλου και η εξαίρετη ενορχήστρωση, του Γιώργου Παγιάτη. Διαμαρτυρόμαστε για το ότι δεν μας δόθηκε μπαίνοντας ένα -μικρό έστω- έντυπο στο οποίο να αναγράφοντο οι τίτλοι των τραγουδιών αλλά και όλοι οι συντελεστές, έτσι το παρόν κείμενο το γράφουμε με βάση όσα βρήκαμε στο ΄Ιντερνετ!! Δεν έχουμε, π.χ., τα ονόματα των μουσικών, αλλά και των ηχητικών, του σκηνογράφου και ενδυματολόγου, των φροντιστών, των φωτιστών κ.ά. δηλαδή συντελεστών οι οποίοι συνέβαλαν τα μέγιστα στο όλο θέαμα.
Συγκινηθήκαμε, πάντως, ακούγοντας τίτλους εκπομπών-σειρών όπως «Το Σπίτι των Ανέμων» και «Μικρή Πικρή μου Αγάπη» καθώς και διαφημίσεις όπως «Και τώρα διάλειμμα για να πιείτε Ταμ-Ταμ», «Κρέμα Μπριλ-Κριμ για τα μαλλιά». Το μέγα λάθος του σκηνοθέτη (?) Δελαπόρτα (για βιογράφο καλλιτεχνών και ιστορικό κινηματογράφου τον ξέραμε ως τώρα) ήταν ότι δεν «ποντάρισε» (μια και βρισκόταν σε … καζίνο) στις υποκριτικές ικανότητες των ηθοποιών του, αλλά κατά 95 % στις τραγουδιστικές, έτσι χάσαμε μια μοναδική ευκαιρία να δούμε ένα ΘΕΑΤΡΙΚΟ-μουσικό θέαμα, που τόσο θα μας ξεκούραζε αλλά και θα ομόρφυνε την παράσταση στο σύνολό της. Τα μόνα θεατρικά ιντερμέδια ήταν αυτά τα μισού λεπτού κειμενάκια ανάμεσα σε όλα τα τραγούδια, που περιείχαν ανταποκρίσεις κάθε είδους (πολεμικές, κοινωνικές, καλλιτεχνικές κλπ.) και διαφημίσεις της κάθε εποχής. Θα μπορούσαν δηλαδή οι ηθοποιοί αυτοί, να παίζουν ανάμεσα στα τραγούδια ένα σκετσάκι ή ένα μικρό κείμενο, που να συνέδεε τα τραγούδια περισσότερο δραματουργικά και λιγότερο ηχητικά. Επίσης κάποια τραγούδια θα μπορούσαν να μην ακουστούν καθόλου -γιατί είναι σχεδόν άγνωστα στο ευρύ κοινό- ώστε συνολικά (μαζί με τα σκετς) να είχε γρηγορότερο ρυθμό η παράσταση …
Ο κ. Δελαπόρτας, επίσης, αλλά και ο τεχνικός ήχου δεν κατάλαβαν πως η μεγάλη ένταση των μικροφώνων μας ξεκούφαναν συνεχώς και πως οι μοναδικές στιγμές απόλαυσης -λιγοστές δυστυχώς- ήταν εκείνες που οι τραγουδιστές κατέβαζαν τα μικρόφωνα και άφηναν το κοινό να ακούγεται ως μια υπέροχη τεράστια χορωδία!!! Πράγματι, όλος ο κόσμος την ημέρα που πήγαμε, τραγουδούσε ταυτόχρονα με τους καλλιτέχνες επί σκηνής, γιατί τα τραγούδια αυτά είναι πολυαγαπημένα και πασίγνωστα!! Οι τραγουδιστές όμως ΔΕΝ το αντελήφθηκαν αυτό, εγωιστικά και ναρκισσιστικά κρατούσαν το μικρόφωνο στο στόμα τους διαρκώς!
Διαφωνούμε και με την προσωπική … συναυλία της Ελένης Δήμου στο τέλος της παράστασης, δεν καταλάβαμε γιατί να τραγουδήσει περίπου οκτώ δικές της επιτυχίες ΜΟΝΗ της, τη στιγμή που μέχρι εκείνη τη στιγμή η όλη παράσταση είχε ένα συνεκτικό δραματουργικό στοιχείο, ήτοι τις επιτυχίες πολλών συνθετών στο ραδιόφωνο μαζί με ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ πληροφορίες και ανακοινώσεις σχετικές με τα τραγούδια!! Φαίνεται πως, στις πρόβες, η κ. Δήμου ζήτησε να πει μόνη της σερί κάποια δικά της τραγούδια, ο κ. Δελαπόρτας το δέχθηκε -με βαριά καρδιά;- προκαλώντας όμως έτσι μια «κοιλιά» στο ρυθμό αλλά και τις αντοχές μας, διότι όταν η κ. Δήμου άρχισε να τραγουδά, η παράσταση συμπλήρωνε ήδη 2 (δυο) ώρες και μάλιστα χωρίς διάλειμμα!!
Κάποιες φορές τα τραγούδια δεν εκτελούντο ολόκληρα αλλά μόνο ένα μέρος τους (όπως στην αναφορά στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης), αυτό έδινε ένα καλό ρυθμό στην παράσταση, αντίθετα όμως τα πιο πολλά τα ακούσαμε σε όλη τους τη διάρκεια (γιατί;) κάτι που μας κούρασε πολύ!!
Οι υπόλοιπες ενστάσεις μας ξεκινούν από το γεγονός ότι μια τόσο πολυδιαφημισμένη παράσταση «τσιγκουνεύτηκε» τα έξοδα του σκηνικού και μας ανάγκασε να βλέπουμε διαρκώς ένα τεράστιο ντεκόρ σε σχήμα παλιού ραδιοφώνου, ενώ θα μπορούσαν να το αλλάζουν σε κάθε περίοδο και εποχή τραγουδιών!! Ποια σχέση έχει ένα ραδιόφωνο του 1949 με τραγούδια όπως «Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο» του 1970; Γιατί να μη δούμε π.χ. και ένα τεράστιο τρανζιστοράκι ή ένα σύγχρονο στερεοφωνικό, αφού με τα νέα τεχνολογικά μέσα οι αλλαγές τέτοιου είδους είναι πανεύκολες;
Μια άλλη μας ένσταση είναι το ότι οι στα δυο πλαϊνά μέρη καθήμενοι θεατές δεν βλέπουν τους μουσικούς της δικής τους πλευράς, διότι ο σκηνοθέτης θέλησε να τους τοποθετήσει εκεί για να έχουν χώρο οι τραγουδιστές-ηθοποιοί να κινούνται !! Γενικά αυτό το -κατά τ’ άλλα πολύ όμορφο- θέατρο έχει πολλά καθίσματα σε πολύ ΠΛΑΓΙΕΣ θέσεις!! Κι αν πιστέψουμε τις φήμες που λένε ότι οι τα κεντρικά καθίσματα προορίζονται -και μάλιστα δωρεάν- για τους μόνιμους παίχτες του Καζίνο, τότε οι οργανωτές και διευθυντές των θεαμάτων αυτών είναι απαράδεκτοι!! ΄Αλλωστε ο υπογράφων -που δεν έχει παίξει ποτέ του σε οποιοδήποτε καζίνο- πάντα από πλάγια θέση βλέπει τα διάφορα θεάματα εκεί!! Τυχαίο; Δεν νομίζω!
Οι «Μέρες Ραδιοφώνου» παίχθηκαν ήδη 25, 26 Ιανουαρίου, 1 και 2 Φεβρουαρίου, θα δοθούν άλλες δυο παραστάσεις στις 8 και 9 του ιδίου μηνός. Η ακριβής ώρα έναρξης είναι 22.15. Να σημειώσουμε ότι τα γκαρσόνια σε ενοχλούν αφάνταστα διότι δεν σταματούν να κουβαλούν παραγγελίες με ποτά, αυτό είναι εξαιρετικά αντι-θεατρικό, καθιστώντας το «Βεργίνα» ξενυχτάδικο 3ης κατηγορίας …

Ακολουθήστε το cityportal.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Διαβάστε για Συναυλίες, Σινεμά, Θέατρο, βιβλία, τέχνες, εκδρομές στην ατζέντα (ημερολόγιο) αλλά και όλα τα Τελευταία νέα από τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τον Κόσμο, σήμερα, τώρα που συμβαίνουν.

 

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε