Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που τους λένε «καλούς»… Μπορεί όμως να μην είναι καλοί άνθρωποι, να είναι απλώς… βολικοί. Και επειδή είναι βολικοί, οι άλλοι που τους κουμαντάρουν και τους λένε «καλούς» για να εξακολουθούν να τους κουμαντάρουν, να βολεύονται με αυτούς. Να θέλουν να τους κάνουν συμβατούς με αυτό που ίδιοι θεωρούν καλό –για τον εαυτό τους. Αλλά και οι «καλοί» από την άλλη… να βολεύονται με αυτήν την κατάσταση.
Αλλά μπορεί, παρόλα αυτά, αυτοί οι τύποι που τους λένε «καλούς» να είναι ή να γίνονται στ’ αλήθεια καλοί. Κι αν κάποιοι βολεύονται με αυτούς… να μην τους νοιάζει. Ποιος ξέρει; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Εμένα, ευτυχώς, ποτέ δεν είπε κανείς ότι είμαι «καλός». Μερικές φορές, όταν τύχαινε και ήμουν γενναιόδωρος με κάποιους, έλεγαν: «Τελικά, εσύ κατά βάθος, είσαι καλός άνθρωπος…». Ενώ θα μπορούσαν να πουν: «είσαι γενναιόδωρος», που σαφώς θα το προτιμούσα. Αλλά οι άλλοι –όχι τόσο αυτοί που ωφελούνται, αλλά οι γύρω, που δεν επέδειξαν την ίδια γενναιοδωρία–, νιώθουν αμήχανα με την γενναιοδωρία, που δεν την περίμεναν, και βιάζονται να σου πουν «κατά βάθος, είσαι καλός άνθρωπος εσύ» σαν να… σου λένε ένα μπράβο.
(Ακούγεται βροχή, ξαφνική μπόρα.)
Πάλι βρέχει…
Οι θεοί είναι καλοί μαζί μου, λέω… Το λέω αυτό, γιατί αυτή ξαφνική βροχή με βολεύει… Η κουφόβραση που επικρατούσε πριν, αυτή γαμημένη ατμόσφαιρα… φορτισμένη υγρασία… που εγκυμονεί καταιγίδα… και αργεί να ξεσπάσει… με πεθαίνει. Μόλις ξεσπάσει η καταιγίδα, ηρεμώ, σαν να σώθηκα από πνιγμό. Γι’ αυτό λέω, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι «οι θεοί είναι καλοί μαζί μου»… Αν και ξέρω καλά πως όταν οι θεοί είναι καλοί μαζί σου, κάτι θα ζητήσουν για αντάλλαγμα, αργά ή γρήγορα, δεν υπάρχει περίπτωση… Οι θεοί ποτέ δεν είναι καλοί… χωρίς λόγο. (Παύση) Ακόμα κι αν δεν υπάρχουν θεοί, κι αυτό που λέω: «οι θεοί είναι καλοί μαζί μου» είναι ένα σχήμα λόγου… εκφράζει μια προσδοκία… να πάνε όλα καλά. (Μικρή παύση) Άνθρωπος είμαι κι εγώ, θέλω να πω…και από κάπου έχω ανάγκη να πιαστώ… έστω από ένα σχήμα λόγου… για να μην απελπιστώ –θανάσιμα, ίσως.
Τελικά, δεν ξέρω αν είμαι καλός άνθρωπος… Ξέρω ότι δεν μου αρέσει να με λένε «καλό», «καλόβολο» δηλαδή, έτσι γενικώς και αορίστως… «Καλό παιδί!» Τι πάει να πει «καλό παιδί»; Άσε που με ένα «καλός» ξεμπερδεύουν με σένα…. Ή, αν δεν ξεμπερδεύουν, ακολουθεί συνήθως ένα «αλλά»… που ίσως δεν σου το λένε κατάμουτρα αλλά το σκέφτονται… «Είναι καλός άνθρωπος, αλλά…». Βρε δεν πάτε να γαμηθείτε μαλάκες.
(Συνεχίζει να βρέχει, πιο ήπια.)
Πάλι βρέχει… Ψιλοβρέχει… Τι άλλο να πεις για τη βροχή; (Παύση) Όταν ψιλοβρέχει, αρχίζει να ρίχνει λίγο… σταματάει… ξαναρχίζει… αλλά πάντα απαλά… συνεχίζει… Είναι καλά… και με χαλαρώνει, μου φέρνει νύστα… Δεν υπάρχει καμιά ανησυχία ότι μπορεί να πλημμυρίσουν οι δρόμοι… να γίνει χαλασμός… να έρθει κατακλυσμός… Απλώς ψιλοβρέχει… Και ποτίζεται η γη… Ξεπλένεται και η άσφαλτος στους δρόμους… Και την επόμενη μέρα, μόλις βγει πάλι ο ήλιος κι όλα έχουν στεγνώσει… κανείς δεν θυμάται αυτήν τη βροχή… (Παύση) Η βροχή είναι… καλή… όταν φλέγεσαι και έρχεται να σε σώσει… Αλλιώς τι να θυμηθείς από αυτήν; (Παύση) Η βροχή αρχίζει… κάποτε αρχίζει… και μετά σταματάει… Καμιά φορά, όταν οδηγώ νύχτα, μου κάνει τη ζωή δύσκολη… σαν να με απειλεί… σαν να προσπαθεί να με κάνει να χάσω την ορατότητά μου… να φύγω από την πορεία μου και να τρακάρω… να τσακιστώ… στο ολισθηρό οδόστρωμα… Αλλά, αν καταφέρω να κρατήσω την ψυχραιμία μου και συνεχίσω να οδηγώ προσεκτικά, συγκεντρωμένα, με τα νεύρα τεντωμένα αλλά προσεκτικά… και προσπεράσω το σύννεφο που με απειλεί με τη βροχή του… λέω ότι πέρασα τη δοκιμασία… γλύτωσα τον κίνδυνο…
Έτσι νιώθω.
(Παύση) Για μένα η βροχή είναι μία, είναι βροχή… Δεν υπάρχει σε πληθυντικό αριθμό, δεν λέω ποτέ «οι βροχές» –λέει κανείς «οι βροχές»;– δεν θυμάμαι να έχω πει ποτέ για «βροχές», για μένα η βροχή είναι μία… η ίδια οντότητα… σε άλλη μορφή… Δεν ξέρω γιατί. Μακάρι να ήξερα… (Η βροχή συνεχίζεται σταθερή.)
Στην τηλεόραση, κάποιες φορές, όταν αναφέρονται στον καιρό, λένε για μια «αδιάκοπη βροχή»… και το λένε έτσι σαν να ‘ναι τρομακτική… και για το πώς πλημμύρισαν οι δρόμοι… και πώς κινδύνεψαν άνθρωποι που βρέθηκαν εκτεθειμένοι… σε αυτήν την «αδιάκοπη βροχή»… Αλλά εγώ τότε… όταν γίνεται αυτό… βρίσκομαι προφυλαγμένος στο σπίτι… προφυλαγμένος από αυτήν την «αδιάκοπη βροχή»… που πλημμυρίζει τους δρόμους… οπότε πάω και ξαπλώνω και κλείνω τα μάτια… Τι μπορεί να μου κάνει εμένα η βροχή; Κι αν είναι αργά τη νύχτα κι έχω πιει ένα, δύο ή τρία ποτά, κλείνω τα μάτια να κοιμηθώ… Με νανουρίζει η βροχή… Κλείνω τα μάτια… ενώ έξω βρέχει… συνεχίζει να βρέχει… Και με βαραίνει η υγρασία… το πέπλο… το πάπλωμα αυτής της βροχής… Κι ακόμα κι όταν ξημερώσει, δεν μπορώ εύκολα να ξυπνήσω… συνεχίζω να κοιμάμαι… βαριά… κοιμάμαι βαθιά… έως αργά. Και γιατί να ξυπνήσω; Αφού αυτή η βροχή ήταν… τόσο καλή… ήταν μαζί μου καλή…
Καλή είναι κι αυτή.
(Η βροχή κοπάζει. Ακούγεται ένα φλοπ, μετά ένα ακόμη, σταγόνες που πέφτουν αραιά και πού, μετά τη βροχή.)
Χωρίς αυτήν τη βροχή… απόψε… δεν θα την έβγαζα καθαρή.
(Παύση. Ακούγεται ένα φλοπ, μετά ένα ακόμα.)
Δεν ένιωσα ποτέ ότι είμαι ένας άνθρωπος της βροχής… Ούτε ότι είμαι ένας «καλός άνθρωπος»… «καλό παιδί»… ούτε καν όταν ήμουν παιδί –όχι ότι ήμουν κακό παιδί, ούτε κι αυτό… Δεν ανεχόμουν ποτέ να με πλευρίζουν διάφοροι για να γίνουμε ομάδα… μισώντας κάποιους άλλους. Αυτό το έβρισκα πάντα ηλίθιο. Γιατί να μισώ κάποιους άλλους ή κάποιον άλλον; Γιατί να τους κάνω αυτή τη χάρη; Αυτός ο συνταυτισμός… είναι μόνο για τους οπαδούς, τους φανατικούς, τους ηλίθιους… τους ανήμπορους να είναι… ο εαυτός τους… να έχουν εαυτό… Κι εγώ ποτέ δεν υπήρξα τέτοιου είδους ηλίθιος… Ως προς αυτό είχα -από γεννησιμιού μου νομίζω- ένα είδος… φυσικής ανοσίας… ή, ας πούμε, ευφυΐας. Που ποτέ δεν χρειάστηκε να την αποδείξω… ή να την επιδείξω… Αν και κάποιοι με θεωρούσαν… (στραβομουτσουνιάζει) σνομπ, ότι είμαι σνομπ… Που είμαι, το ξέρω, ασφαλώς και το ξέρω, αλλά άλλο είναι αυτό… Δεν είμαστε όλοι όμοιοι και ίσοι… Και ούτε ταιριάζουμε ο καθένας με τον καθένα… Εγώ πάντα θαύμαζα… τους έντιμους και τους δίκαιους ανθρώπους… τους συνεπείς με τον χαρακτήρα τους όμως και τις αρχές τους… κι ας μην φέρονταν σαν «καλοί άνθρωποι»… κι ας μην ήταν καθόλου «καλόβολοι» για τους άλλους γύρω… Έστω και σαν αντίδραση… στη μαλακία του να είσαι «καλός».
Εννοείται ότι πάντα γούσταρα τους αλήτες… τους ωραίους αλήτες!
Ακούγεται ένα φλοπ.
Και μετά σιωπή
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
