– Το έργο ίδιο δεν είναι;
– Ναι, αλλά αμφιβάλλω.
Ο παραπάνω διάλογος παρμένος από την παράσταση θα μπορούσε ν’ αφορά την ίδια την παράσταση. Το διάσημο έργο του Γουίλι Ράσελ “Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα”, που αναπλάθει το μύθο του Πυγμαλίωνα, παρουσιάστηκε από την Εταιρεία Θεάτρου ΑΣΥΜΒΑΤΟ και το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής στο θέατρο Αριστοτέλειο κι από εκεί θα συνεχίσει την πορεία του σ’ όλη την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της άνοιξης.
Το έργο ως έργο είναι πολύ γνωστό και πολύ αβανταδόρικο. Ίσως φανερώνει όλα όσα θέλει ένας άντρας από τη γυναίκα του: να τον θαυμάζει, να είναι όμορφη και να του μιλάει για πράγματα που τον ξεκουράζουν από τις καθημερινές του σκέψεις. Από την άποψη αυτή, η παράσταση ξεκινά ήδη μ’ ένα πολύ θετικό στοιχείο. Η μετάφραση- απόδοση του έργου, όπως ενημερώνει το δελτίο τύπου, έγινε από τον Μάριο Πλωρίτη. Πουθενά δεν αναφέρεται να έχει γίνει κάποια διασκευή. Κι όμως, αρκετά σημεία είναι αδύνατο να πιστέψεις ότι είναι έτσι αποδοσμένα από τον Πλωρίτη. Ή ακόμη είναι ομφθαλμοφανείς οι προσθήκες που έγιναν στους διαλόγους με στόχο την επικαιροποίηση της παράστασης. Μήπως θα έπρεπε να εμφανίζεται κάποιος υπεύθυνος γι’ αυτό; Προσωπικά, είμαι πάντα αντίθετη σε τέτοιου είδους προσθήκες σε έργα όπως αυτά, όταν τουλάχιστον γίνονται εξ’ επί τούτου, για να προκαλέσουν μόλις ένα σπασμωδικό γελάκι.
Η αρχή του έργου τολμώ να πω πως ήταν κουραστική. Δεν έχω ξεκαθαρίσει, όμως, αν μετά έστρωσε ο ρυθμός κι οι ερμηνείες ή απλά συνήθισα και μπήκα εγώ στο ρυθμό τους. Η Άννα Μενενάκου ως Ρίτα υπήρξε υπερβολική και νευρωτική, ειδικά στην αρχή. Πιθανώς εξαιτίας των σκηνοθετικών οδηγιών του Λευτέρη Γιοβανίδη, η κίνηση της στο χόρο ήταν αδιάκοπη και κουραστική. Ίσως κι ελαφρώς αμήχανη, δεν επρόκειτο όμως για την αμηχανία της Ρίτας, αλλά της ίδιας της ηθοποιού. Στη συνέχεια η ερμηνεία κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα, αρκετά παλαϊκά. Από την άλλη ο Γιώργος Χριστοδούλου στο ρόλο του Φρανκ, ήταν λιγότερο ενεργητικός, αλλά όχι λιγότερο αμήχανος. Η παρουσία του κρατούσε τις ισορροπίες σε σχέση με την Άννα Μενενάκου. Είχε μερικές καλές στιγμές, αλλά κι αυτός οδηγήθηκε σε υπερβολές. Πιστέυω, όμως, πως το κύριο πρόβλημα της παράστασης και των ηθοποιών ήταν η ελλιπής έως ανύπαρκτη σκηνοθεσία του Λευτέρη Γιοβανίδη.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε η Δέσποινα Βολλίδη. Τα σκηνικά δεν είχαν κάτι πρωτότυπο σε σχέση μ’ αυτό που θα περίμενε κάποιος, αλλά αυτό δεν είναι κι αρνητικό. Η μόνη μου ένσταση είναι στην καρέκλα του γραφείου που ήταν σαν να βρέθηκε εκεί καταλάθος, δεν “κολλούσε”. Ενδυματολογικά η Ρίτα προσεγγίστηκε πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου, και ο τρόπος που επέλεγε να ντυθεί σε κάθε σκηνή συμβάδιζε και με την εξέλιξή της ως χαρακτήρα. Τα ρούχα που επιλέχθηκαν για τον Φρανκ ήταν επίσης ταιριαστά, εκτός ίσως από ένα πουκάμισο με σχέδια, ρούχο που δεν θα περιμέναμε να δούμε από κάποιον σαν τον Φρανκ, εκτός κι αν ήθελε να δηλωθεί κι η επίδραση της Ρίτας πάνω του ακόμα και στον τρόπο ενδυμασίας του. Η μουσική επιμέλεια του Σωτήρη Παπαμιχαήλ κινήθηκε σε πολύ γνωστά κομμάτια των τελευταίων χρόνων που ήθελαν να υποδηλώσουν την ψυχική κατάσταση των ηρώων αλλά έμπαιναν πολύ απότομα.
Είναι μια παράσταση που θα μπορούσε να εξελιχθεί καλύτερα, μα και χειρότερα. Τελικά η ώρα πέρασε, υπήρχαν μερικά καλά σημεία αλλά από ‘κει και πέρα είναι θέμα προσωπικής επιλογής, όπως όλα άλλωστε.
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
