Έσσετ’ ήμαρ.
(θα ‘ρθει η μέρα που….)
Όμηρος
Ξεπροβάλλει το 2025, το νέο έτος, κι όλοι μας έχουμε κάτι να περιμένουμε από αυτό. Ωστόσο, σύμφωνα με το γνωστό από την παιδική μας ηλικία τραγουδάκι Πάει ο παλιός ο χρόνος, «μα κι αν φεύγεις μακριά μας/στην καρδιά μας πάντα ζει/κάθε λύπη και χαρά μας/που περάσαμε μαζί»: δηλαδή, όσα άσχημα και όμορφα ζήσαμε κατά την προηγούμενη χρονιά, δεν τα σβήνουμε μεμιάς πετώντας τα στον κάλαθο των αχρήστων, αλλά τα κουβαλάμε μέσα μας καθότι μας έχουν σημαδέψει με έναν ορισμένο τρόπο, ξεχωριστό βέβαια για τον καθένα μας. Οπότε, όλες οι εμπειρίες του περσινού έτους, όντας κομμάτι του εαυτού μας, του είναι μας, συνεχίζουν να συνυπάρχουν υποδόρια μαζί μας, ατενίζοντας μια νέα χρονιά, ένα καινούργιο διάστημα ζωής όπου είναι σημαντικό να καταφέρουμε να τις μεταμορφώσουμε, να τις μετατρέψουμε με άλλα λόγια σε ευεργετικό καύσιμο πνοής, προκειμένου να γευθούμε καλύτερα τη νέα χρονιά.
Αυτό λοιπόν που έχει γίνει παρελθόν, δεν αξίζει να έχει γίνει φυλακή για μας, εγκλωβίζοντας την ύπαρξη μας σε μια γυάλα, μη μπορώντας να απλώσουμε το χέρι μας λίγο πιο μακριά. Σκεφτείτε την -πρόσφατα- αριστουργηματική τηλεοπτική διαφήμιση μιας γνωστής εταιρείας τηλεπικοινωνιών, στην οποία βλέπουμε δυο κοριτσάκια να παίζουν έξω στο χιόνι, ωστόσο αδυνατούν να έρθουν σε επαφή καθότι η καθεμιά τους είναι κλεισμένη μέσα στη δική της γυάλα, στον δικό της κόσμο, όπως ο καθένας μας καθημερινά νιώθουμε έτσι. Ώσπου, η ανάγκη για πλησίασμα, για επαφή, τις οδηγεί σε κάτι τολμηρό: να σπάσουν το γυαλί με κάθε τρόπο -και κόστος-προκειμένου να ζήσουν στον δικό τους κοινό κόσμο, ξεπερνώντας έτσι κάθε εμπόδιο ανάμεσά τους. Αυτό το ξεπέρασμα των εμποδίων, συνάμα, με το σπάσιμο του τείχους που μας χωρίζει από τον τόπο των επιθυμιών μας, αυτό είναι που επιζητεί και η φετινή πρωτοχρονιά. Δεν γίνεται να κυλάει ο χρόνος και εμείς να στεκόμαστε ως θεατές αμέριμνα˙ ίσως αυτή η παθητικότητα να αφορά όχι μονάχα τον άνθρωπο μα και την κοινωνική του διάσταση στο χώρο του πολιτικού.
Η πρώτη του χρόνου, δεν μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε μέρα, παρά μια μέρα από την οποία να εφορμά ένας διαφορετικός, άλλος ορίζοντας προοπτικής πάνω στη ζωή εν γένει. «Γέρε χρόνε φύγε τώρα/πάει η δική σου η σειρά/ήρθε ο νέος με τα δώρα/με τραγούδια με χαρά», λέει το παιδικό μας άσμα. Όσο μαύρη κι αν ξημερώνει μια τέτοια μέρα, έχει ανάγκη από ένα άλλο πρόσωπο, ένα πρόσωπο για το οποίο είμαστε οι ίδιοι υπεύθυνοι να του δώσουμε, είτε για χάρη μας, είτε για χάρη κάποιου άλλου που έχουμε στην καρδιά μας, θέλω να πιστεύω. Μάλιστα, οι στίχοι του αγγλικού τραγουδιού [Carol of the Bells] το οποίο αφορά την τηλεοπτική διαφήμιση για την οποία έγινε λόγος προηγουμένως, λένε πως οφείλουμε να πετάξουμε τις φροντίδες και να ακούμε λόγια καλής χαράς που γεμίζουν παντού τον αέρα! Τι πιο όμορφο και ελπιδοφόρο άλλωστε από αυτό; Αρκεί να το θέλουμε με όλη μας την ψυχή: το μαύρο δεν αλλάζει από μόνο του, πρέπει εσύ να βρεις τα πολλά χρώματα και να το χρωματίσεις σε όλη την επιφάνειά του.
Επομένως είναι επιτακτικής κρισιμότητας κάτι άλλο πιο πριν: το να είσαι προσεκτικός -σε όλη τη διάρκεια του έτους-ούτως ώστε να μην στερείς την ελπίδα από ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα, αφού κανένας άνθρωπος δεν εξαπατάται πιο εύκολα απ’ αυτόν που ελπίζει μια και βοηθάει ο ίδιος στην εξαπάτησή του. Όμως, ενώ ελπίδα και φόβος παρεμποδίζουν την κατανόηση των ανθρώπινων πραγμάτων, είναι η ελπίδα εκείνη που ξεπερνιέται πολύ δυσκολότερα από το φόβο. Ίσως διότι η αισιοδοξία δεν είναι ποτέ πίστη για καλυτέρευση, αλλά ελπίδα για ένα θαύμα, ακόμα κι αν οι αναμνήσεις μας είναι το αντίστροφο των ελπίδων μας. Για μια στιγμή: όση βαρυχειμωνιά κι αν μας ταλαιπωρεί, μπορεί η άνοιξη να είναι μακριά; Εξάπαντος, κάθε βράδυ κοιμάσαι μ’ έναν θησαυρό: αυτήν την πολυσήμαντη αυριανή σου μέρα. -Καλή Χρονιά!
Φωτογραφία από το depositphotos.com
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
