Σχόλια/Κριτική
Η σκηνοθέτιδα Μάργκρεθ Όλιν ακολουθεί τον ογδοντάχρονο πατέρα της, Γιέργκεν, για έναν ολόκληρο χρόνο στην εντυπωσιακή κοιλάδα Ολντεντάλεν της Νορβηγίας, αποτυπώνοντας την αδιάρρηκτη σχέση της οικογένειάς της με τη φύση που την φιλοξενεί για γενιές. Χωρίς συμβατή πλοκή, το ντοκιμαντέρ δομείται πάνω στον κύκλο των τεσσάρων εποχών, μετατρέποντας τις μεταβολές του τοπίου σε μια βαθιά διαλογιστική εμπειρία. Με τον Βιμ Βέντερς στη θέση του εκτελεστικού παραγωγού, το φιλμ συνδυάζει την εναέρια φωτογραφία με μια σχεδόν μυστικιστική ηχογράφηση των φυσικών ήχων του περιβάλλοντος, προσφέροντας έναν οπτικοακουστικό ύμνο στη γη και στους ανθρώπους που την κατοικούν. Η ταινία δεν βασίζεται απλώς στη μουσική επένδυση, αλλά μετατρέπει τους ίδιους τους ήχους της φύσης, το τρίξιμο του πάγου, τον άνεμο, τη ροή του νερού, σε μια ατόφια συμφωνική σύνθεση. Ο ήχος λειτουργεί ως ζωντανός οργανισμός, καθιστώντας τον θεατή συμμέτοχο στην εσωτερική αναπνοή του τοπίου. Η κάμερα αποφεύγει τις επιδερμικές, τουριστικές λήψεις τύπου «καρτ ποστάλ». Αντίθετα, παραλληλίζει τις ρυτίδες στο πρόσωπο του ηλικιωμένου πρωταγωνιστή με τις χαραδρες και τα ρήγματα των παγετώνων, συνδέοντας τη θνητότητα του ανθρώπου με την αιώνια, ατάραχη πορεία της φύσης. Γιατί να το δεις: Γιατί πρόκειται για μια σπάνια, ποιητική και οπτικά καθηλωτική κινηματογραφική εμπειρία που προσφέρει γαλήνη και συναισθηματική λύτρωση. Απευθύνεται αυστηρά σε σινεφίλ.