Έφυγε από τη ζωή χθες το απόγευμα, 10 Μαρτίου 2026, ο Γιώργος Μαρίνος, σε ηλικία 87 ετών. Την είδηση ανακοίνωσε ο θεατρικός παραγωγός Πάνος Κατσαρίδης στην πρωινή εκπομπή του ΑΝΤ1. Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στη ΜΕΘ, καθώς η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί σημαντικά. Είχε ζητήσει, μέσα από στενούς φίλους του, να μην απασχολήσει κανείς την ιδιωτικότητά του. Το σεβάστηκαν. Έφυγε όπως έζησε τα τελευταία χρόνια του, μακριά από τα φώτα που τον είχαν κάποτε ορίσει.
Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1939 στον Βοτανικό της Αθήνας. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν μόλις ενός έτους και μεγάλωσε με τη μητέρα του, Βασιλική. Ο πατέρας του, Αλέξανδρος, ήταν εξόριστος στη Μακρόνησο και ο Γιώργος τον είδε για πρώτη φορά στα δώδεκά του. Αυτή η απουσία, η μεγάλη τρύπα στην παιδική ηλικία, ίσως εξηγεί εν μέρει τη βαθιά μοναξιά που κουβαλούσε πίσω από κάθε σκηνική εξωστρέφεια.
Οι γονείς του έβλεπαν μηχανικό, αυτός έβλεπε σκηνή. Έδωσε κρυφά εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο και πέρασε. Ξεκίνησε με εμφανίσεις σε μπουάτ και κινηματογράφο, με σημείο εκκίνησης την ταινία “Ο τρίτος δρόμος” του Ίωνα Νταϊφά. Αλλά η πραγματική του ταυτότητα δεν χωρούσε σε κανένα από τα καθιερωμένα καλούπια.
Από το 1973 έως το 1992, η “Μέδουσα” στην Πλάκα έγινε κάτι περισσότερο από σόου. Ήταν τελετουργία. Ο Μαρίνος έφερε στην Ελλάδα το καμπαρέ σε εποχή που η λέξη ακουγόταν σχεδόν υποτακτικά, συνδυάζοντας τραγούδι, χορό, πρόζα και σάτιρα σε ένα interactive σπεκτάκλ που έσπαζε κάθε τέταρτο τοίχο. Οι μιμήσεις του Δημήτρη Χορν και της Έλλης Λαμπέτη γίνονταν αφορμή για κάτι βαθύτερο από γέλιο, για έναν διάλογο με το κοινό που λίγοι performers της εποχής τολμούσαν.
Παράλληλα, εμφανίστηκε σε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο, πάντα με εκείνη την ιδιαίτερη παρουσία που δεν ταξινομούταν εύκολα. Ηθοποιός, τραγουδιστής, σόουμαν, performer, κανένας τίτλος δεν τον αδικούσε τόσο όσο το να τον περιορίζει.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, η εικόνα ήταν πολύ διαφορετική. Μετά από σοβαρές υγειονομικές περιπέτειες και ληστεία στο σπίτι του, αποσύρθηκε σε μονάδα φροντίδης. Η άνοια και τα κινητικά προβλήματα τον είχαν απομονώσει από τον κόσμο που κάποτε μάγευε. Είχε πάθος με την αστρολογία και τα σκυλιά του, είχε κάνει φιλίες βαθιές και επιλεκτικές, ανάμεσά τους η Άννα Φόνσου. Αλλά η μοναξιά, που πάντα ήταν εκεί κάτω από τα φώτα της rampa, στο τέλος έγινε το μόνο σκηνικό που απόμεινε.
Ο Γιώργος Μαρίνος δεν ήταν απλώς ένας καλλιτέχνης. Ήταν ένα φαινόμενο που η Ελλάδα δεν ήξερε πολύ καλά πώς να κρατήσει ζωντανό όσο χρειαζόταν.
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
