Σχόλια/Κριτική
Ο Ζανγκ Γιμού αφήνει προσωρινά στην άκρη τα επικά, πολύχρωμα μπλοκμπάστερ για να υπογράψει μια χαμηλόφωνη, βαθιά συγκινητική ανθρώπινη οδύσσεια. Ένας ηλικιωμένος Ιάπωνας πατέρας ταξιδεύει στην επαρχιακή Κίνα για να κινηματογραφήσει μια παραδοσιακή όπερα, επιθυμώντας να εκπληρώσει την τελευταία επιθυμία του ετοιμοθάνατου, αποξενωμένου γιου του. Ο σπουδαίος Κεν Τακακούρα παραδίδει μια συγκλονιστική, εσωτερική ερμηνεία, κουβαλώντας το βάρος των τύψεων και της απώλειας με ένα βλέμμα που αντικαθιστά κάθε διάλογο. Με φόντο τα επιβλητικά αλλά γήινα κινεζικά τοπία, το φιλμ εξελίσσεται σε ένα λυρικό μάθημα για τη συγχώρεση και την επικοινωνία πέρα από σύνορα και γλώσσες. Γιατί να το δεις: Αν περιμένεις τις συνήθεις πολεμικές τέχνες του Γιμού, θα απογοητευτείς. Ο ρυθμός εδώ είναι επίμονα αργός, μελοδραματικές ευκολίες δεν υπάρχουν και το φιλμ απαιτεί την πλήρη συναισθηματική σου εμπλοκή. Αν δεν έχεις την υπομονή να βυθιστείς σε ένα τόσο εσωτερικό σινεμά, προσπέρνα. Αν όμως αντέχεις την καθαρή, straight-talking αλήθεια μιας σπουδαίας ιστορίας, θα σε ανταμείψει με το παραπάνω. Γιατί είναι από εκείνες τις σπάνιες ταινίες που σου θυμίζουν πόσο αργά, και πόσο όμορφα, μπορεί να κινείται το σινεμά.