Σχόλια/Κριτική
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια ετερόκλητη ομάδα Γάλλων αιχμαλώτων, ένας λαϊκός μηχανικός, ένας αριστοκράτης αξιωματικός κι ένας πλούσιος Εβραίος τραπεζίτης, μεταφέρεται σε ένα απόρθμητο γερμανικό κάστρο-φυλακή υπό τη διοίκηση ενός τραυματισμένου Γερμανoύ αριστοκράτη. Ο Ζαν Ρενουάρ σκηνοθετεί ένα διαχρονικό, βαθιά ουμανιστικό αριστούργημα που επαναπροσδιορίζει το πολεμικό σινεμά, αποδεικνύοντας ότι οι ταξικοί διαχωρισμοί και η ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία ξεπερνούν τα εθνικά σύνορα. Οι ερμηνείες των Ζαν Γκαμπέν, Πιερ Φρενέ και Έριχ φον Στροχάιμ παραδίδουν μαθήματα υποκριτικής λιτότητας και εσωτερικής δύναμης, ενώ η ρευστή, ποιητική σκηνοθεσία του Ρενουάρ αποφεύγει κάθε ίχνος μανιχαϊσμού, χαρίζοντας στην 7η Τέχνη ένα από τα πρώτα ξενόγλωσσα φιλμ που προτάθηκαν για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Ο Ρενουάρ χρησιμοποιεί μεγάλης διάρκειας πλάνα και κομψές, αδιάκοπες μετακινήσεις της κάμερας που αγκαλιάζουν τον χώρο, συνδέοντας τους χαρακτήρες μεταξύ τους αντί να τους απομονώνει με γρήγορο μοντάζ. Η οπτική γλώσσα της ταινίας αντικατοπτρίζει την ίδια την ιδέα της ενότητας των ανθρώπων πέρα από κάγκελα και στολές. Ο τίτλος δεν αναφέρεται μόνο στην ψευδαίσθηση της απόδρασης ή του τέλους του πολέμου, αλλά στην ίδια την αυταπάτη ότι τα σύνορα διαχωρίζουν την ανθρωπότητα. Ο Ρενουάρ φανερώνει πώς ο γαλλικός και ο γερμανικός αριστοκρατικός κόσμος νιώθουν πιο κοντά μεταξύ τους λόγω τάξης, την ίδια στιγμή που ο παλιός κόσμος της ευγένειας πεθαίνει, παραδίδοντας τη σκυτάλη στον λαϊκό πολιτισμό του 20ού αιώνα.
Γιατί να το δεις: Γιατί πρόκειται για ένα από τα θεμελιώδη διαμάντια της ιστορίας του παγκόσμιου κινηματογράφου, μια ταινία που απαγορεύτηκε από το ναζιστικό καθεστώς ως «κινηματογραφικός εχθρός Νο. 1» ακριβώς επειδή τόλμησε να υμνήσει την ανθρωπιά. Ένα αριστούργημα που απευθύνεται σε σινεφίλ παλαιάς κοπής.