Σχόλια/Κριτική
Ο Χρήστος Αδριανόπουλος στρέφει τον φακό του στους δικούς του ανθρώπους, καταγράφοντας την καθημερινότητα της γιαγιάς του, Νότας, και του συντρόφου της, Ηλία. Ζώντας υπό την ίδια στέγη σε ένα γηρασμένο σπίτι, οι δυο τους μοιάζουν να κατοικούν σε διαφορετικούς εσωτερικούς κόσμους, καθώς τα γηρατειά, η σωματική φθορά και η σταδιακή απώλεια της μνήμης επαναπροσδιορίζουν τη μεταξύ τους σχέση. Ο σκηνοθέτης υπογράφει ένα απόλυτα προσωπικό, αφοπλιστικά αφτιασίδωτο και βαθιά ουμανιστικό ντοκιμαντέρ παρατήρησης για το τέλος της ζωής, τη συντροφικότητα και τα ανεξίτηλα ίχνη της αγάπης. Η ταινία απέσπασε τον Αργυρό Αλέξανδρο στο 25ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας διαιωνιστικούς επαίνους για το θάρρος και την ειλικρίνεια του βλέμματός της. Η Σινεφίλ Ματιά (Γιατί ξεχωρίζει κινηματογραφικά): Ο Κινηματογραφικός Ασκητισμός & η Διακριτική Κάμερα - Ο Αδριανόπουλος λειτουργεί ως ένας αόρατος παρατηρητής μέσα στον στενό, οικείο χώρο του σπιτιού. Αποφεύγοντας τις συνεντεύξεις, τη μουσική επένδυση και τα εύκολα μελοδραματικά τεχνάσματα, αφήνει τον φυσικό ήχο, τις σιωπές και τη φθορά των σωμάτων να αποτυπώσουν την τραγική ποιητικότητα της καθημερινής επιβίωσης. Η σκηνοθεσία χρησιμοποιεί το φυσικό φως που μπλοκάρεται από τις γρίλιες και τα στατικά, κλειστοφοβικά πλάνα για να αποδώσει την αίσθηση ενός χρόνου που έχει σταματήσει. Η αλληλεπίδραση των δύο ηρώων μετατρέπεται σε μια σπουδή πάνω στη μνήμη που σβήνει και στη σωματική επαφή που παραμένει το τελευταίο καταφύγιο. Γιατί να το δεις: O Χρήστος Αδριανόπουλος καταγράφει με την κάμερά του τη συγκλονιστική καθημερινότητα της γιαγιάς του και του συντρόφου της καθώς αντιμετωπίζουν τη φθορά του χρόνου και των γηρατειών — πρόκειται για ένα αφτιασίδωτο, βαθιά ανθρώπινο ντοκιμαντέρ που κέρδισε τον Αργυρό Αλέξανδρο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, προσφέροντας ένα σπάνιο και σπαρακτικό πορτρέτο για την αγάπη στο τελευταίο της φως.