Σχόλια/Κριτική
Το καλοκαίρι του 1996, ο Ρόλαντ Έμεριχ επαναπροσδιόρισε την έννοια του blockbuster. Η «Ημέρα Ανεξαρτησίας» δεν επένδυσε σε σύνθετους συμβολισμούς, αλλά σε μια απλή και καθηλωτική υπόσχεση: την ολοκληρωτική εισβολή εξωγήινων δυνάμεων και την απειλή αφανισμού της ανθρωπότητας. Η αφήγηση ξεδιπλώνεται με γρήγορους ρυθμούς, καθώς τεράστια διαστημόπλοια καλύπτουν τον ουρανό πάνω από τις σημαντικότερες μητροπόλεις του πλανήτη. Η αρχική αμηχανία μετατρέπεται σε εφιάλτη όταν ξεκινούν οι συντονισμένες επιθέσεις. Μέσα στο χάος, η ταινία εστιάζει σε μια ατερόκλητη ομάδα ανθρώπων, έναν τολμηρό πιλότο της Αεροπορίας, έναν οξυδερκή επιστήμονα και τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, οι οποίοι προσπαθούν να οργανώσουν την τελευταία γραμμή άμυνας.
Στο επίπεδο της κριτικής, η ταινία ξεχωρίζει γιατί διατηρεί μια οργανική αίσθηση κλίμακας που σπάνια συναντάται στις σημερινές παραγωγές. Η εκτεταμένη χρήση φυσικών μακετών και πρακτικών εφέ δίνει στις σκηνές καταστροφής ένα πραγματικό, σχεδόν ψηλαφητό βάρος. Η εικόνα του Λευκού Οίκου που διαλύεται στις φλόγες παραμένει εμβληματική, ακριβώς επειδή το θέαμα στηρίχθηκε σε φυσική κατασκευή και όχι σε ψηφιακά γραφικά. Παράλληλα, η παρουσία του Γουίλ Σμιθ σφράγισε την άνοδό του στην κορυφή του Χόλιγουντ, προσφέροντας την απαραίτητη ενέργεια και το χιούμορ που εξισορροπεί την ένταση, ενώ ο Τζεφ Γκόλντμπλουμ δίνει τον δικό του ιδιόρρυθμο τόνο. Ασφαλώς, το φιλμ δεν στερείται αδυναμιών. Οι χαρακτήρες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό σχηματικοί, οι σεναριακές ευκολίες είναι εμφανείς και ο αμερικανικός πατριωτισμός προβάλλεται με τρόπο σχεδόν γραφικό. Ωστόσο, η «Ημέρα Ανεξαρτησίας» δεν προσποιείται ποτέ ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που υπόσχεται. Αγκαλιάζει το είδος της με ειλικρίνεια και συνέπεια.
Γιατί να τη δει κανείς σήμερα; Διότι αποτελεί ένα αυθεντικό δείγμα του κινηματογράφου των '90s, τότε που τα blockbuster είχαν ρυθμό, αυτοπεποίθηση και δεν στηριζόταν στα ψηφιακά εφέ. Τα σκηνικά χτιζόταν από την αρχή, κάποιες φορές και ολόκληρες πόλεις. Είναι η ιδανική επιλογή για όσους αναζητούν καθαρή ψυχαγωγία, νοσταλγία και ένα μάθημα για το πώς χτίζεται το θεαματικό σινεμά πριν από την εποχή της απόλυτης κυριαρχίας των ψηφιακών εφέ.
Η ταινία κέρδισε πάνω από 817,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, και έγινε η πιο προσοδοφόρα ταινία του 1996. Απέσπασε θετικές κριτικές, ιδίως για τα ειδικά εφέ, τη μουσική, το πατριωτικό θέμα και τις ερμηνείες, κυρίως του Σμιθ και του Γκόλντμπλαμ. Κέρδισε ένα Όσκαρ για καλύτερα οπτικά εφέ και επίσης ήταν υποψήφια για Όσκαρ καλύτερα επεξεργασμένου ήχου.