Μια από τις πιο δυναμικές, μα αφανείς νέες φωνές που δρουν καλλιτεχνικά στη Θεσσαλονίκη, δίνει μια προσωπική συναυλία τη Δευτέρα στη Βάρδια. Η ερμηνεύτρια από την Κομοτηνή, μιλά στον Χρήστο Μιχαλέρη και το περιοδικό CITY για την ώσμωση της με την Ανατολή, τα όνειρά της και το μουσικό ταξίδι που ετοιμάζεται να μας παρουσιάσει
Πώς έγινε το ξεκίνημα στη μουσική, μεγαλώνοντας στην Κομοτηνή;
Πράγματι, γεννήθηκα στην Κομοτηνή και νιώθω όσο περνούν τα χρόνια πολύ περήφανη γι’ αυτό, το ότι κουβαλάω έντονα στοιχεία Ανατολής, αφού όλοι οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου, ήρθαν από Μικρά Ασία, Πόντο και Ανατολική Ρωμυλία. Στην Κομοτηνή μεγάλωσα και σπούδασα συντήρηση έργων τέχνης, αλλά τελικά δεν ασχολήθηκα ποτέ με αυτό στην πορεία. Είχα ανέκαθεν μια ροπή προς την Τέχνη, όπως καθένας που νιώθει την ανάγκη να εκφραστεί. Ο πατέρας μου συμμετείχε παλιά στα πολιτιστικά του Δήμου κι έτσι υποσυνείδητα με επηρέασε κι αυτό, αφού είχα βρεθεί σε πολλά παρασκήνια συναυλιών και καλλιτεχνών, όταν ήμουν μικρή. Παρ’ όλο που ήμουν πολύ ντροπαλή μικρή, το όλο πράγμα έγινε από μόνο του…
Και επόμενος σταθμός έως σήμερα η Θεσσαλονίκη…
Η Θεσσαλονίκη ήταν η ανάγκη φυγής, από ένα αγαπημένο μέρος, την Κομοτηνή, αλλά σε ένα τοπογεωγραφικό πλαίσιο που δεν με βόλευε, δεν μου έδινε δυνατότητα εξέλιξης σε αυτό που με ενδιέφερε τελικά, το τραγούδι, τη μουσική, την καλλιτεχνική έκφραση… Εδώ, στη Θεσσαλονίκη, ξεκίνησα να τραγουδάω, έως και σήμερα σε διάφορες μουσικές σκηνές, έως το 2005 όπου είχα και τη μεγάλη τύχη να συνεργαστώ με τον Γιάννη Σπανό σε κάποιες παραστάσεις του, καθώς, επίσης, και με τηn Σαβίνα Γιαννάτου. Παράλληλα ανήκω και στο δυναμικό της βυζαντινής χορωδίας του Κρατικού Ωδείου…
Είναι απαραίτητο εφόδιο για μια τραγουδίστρια να ξέρει μουσική, να παίζει κάποιο όργανο ή να ξέρει από θέατρο και χορό;
Το θεωρώ απαραίτητο εφόδιο, ναι, για έναν καλλιτέχνη γενικότερα, για τον άνθρωπο σε ευρύτερο πλαίσιο.. Η Τέχνη μας κάνει καλύτερους ανθρώπους…
Πώς αντιμετωπίζεις, γενικά, τις συναυλίες και τι περιλαμβάνει η φετινή σου συναυλία στη Βάρδια;
Δεν έχω μπει στη διαδικασία να κυνηγάω πολλές προσωπικές εμφανίσεις, γιατί μου δημιουργεί απίστευτη ευθύνη και άγχος η διαδικασία της προετοιμασίας. Θέλω να έρθει αυτό σιγά-σιγά με το χρόνο… Η προσωπική έκθεση απαιτεί μια υπεύθυνη στάση, πρέπει να είναι τέλειο αυτό που παρουσιάζεται… Θέλω ότι παρουσιάζεται κάθε φορά να είναι όσο το δυνατόν πιο άρτιο και να με εκφράζει απόλυτα ως ιδιοσυγκρασία μουσική. Έτσι και η φετινή μου προσωπική συναυλία τη Δευτέρα στη Βάρδια, θα είναι μια μικρή μουσική παράσταση. Περιλαμβάνει μουσικές από την Ευρώπη και συγκεκριμένα από την Ισπανία, τη Γαλλία, την Πορτογαλία, τραγούδια μεγάλων ερμηνευτριών, όπως της Edith Piaf, της Dulce Pontes, της Luz Kasal, αλλά και κομμάτια και μουσικές από τον Βαλκανικό χώρο και την Ανατολή. Οι μουσικοί που θα συμπράξουν φέτος είναι ο Θεόφιλος Ματθαίου στο μπαγιάν, ο Μιχάλης ο Πιπέρκος στα πνευστά, ο Χρήστος Τσαπράζης στο κόντρα μπάσο και Αλέξης ο Ριζόπουλος θα μας δίνει το ρυθμό με τα κρουστά του. Είναι μια σύμπραξη νέων και παλιών μουσικών, δηλαδή, που έχει και αυτή το δικό της ενδιαφέρον, είναι ένα ωραίο κράμα ανθρώπων και μουσικών επιλογών…
Πώς θα ήθελες να εξελιχθείς μουσικά από εδώ και πέρα;
Θεωρώ πως δεν έχω και δεν θέλω να έχω, ίσως, μουσική ταυτότητα, μ’ αρέσει να πειραματίζομαι μουσικά με ανοικτή ματιά. Έχω μεγαλώσει με λαϊκά και παραδοσιακά τραγούδια, αλλά στην πορεία, μόνη μου, έχω ανακαλύψει φωνές και μουσικές και στο ξένο και στο ελληνικό ρεπερτόριο που με εκφράζουν, με συγκινούν. Έτσι, απόκτησα και κάποια πρότυπα μέσα από αυτήν την αναζήτηση…
Ποια είναι αυτά τα πρότυπα;
Θεωρώ σταθερά την παράδοση προίκα μου που πάντα θα την έχω μαζί μου, θα την κουβαλώ και θα με κουβαλά… Στο πέρασμα των χρόνων, όμως, λάτρεψα τη Sade, την Edith Piaf, την Ute Lemper… Επίσης, πέρασα πολλές ώρες με την Χαρούλα Αλεξίου, φυσικά λατρεύω την Τάνια την Τσανακλίδου, το μέταλλο της φωνής της Ελένης Βιτάλη…
Σκέψεις υπάρχουν για δισκογραφία;
Με ενδιαφέρει πολύ, αλλά δεν έχω κινηθεί ακόμα προς αυτή την κατεύθυνση, δεν μου δόθηκε η κατάλληλη ευκαιρία. Δεν είναι κι εύφορη η εποχή και δεν υπάρχει και αρκετό μουσικό οξυγόνο στην πόλη… Όλοι σου λένε για την Αθήνα, εγώ όμως αγαπώ την πόλη και δεν τρελαίνομαι να φύγω… Δεν με αγχώνει πάντως το θέμα… Διανύω περίοδο πειραματισμού μέχρι να φτάσω στο πολυπρισματικό μουσικό πλαίσιο που αναζητώ, ψάχνω μουσικούς που να είναι κοντά στα χνώτα μου, είμαι σε τέτοια φάση… Άλλωστε, η μουσική δεν τελειώνει ποτέ, είναι ένα πάζλ που συναρμολογείται και διαρκώς θα συναρμολογείται κι εγώ θα γερνάω μαζί της…
Τι νιώθεις να σε δυσκολεύει περισσότερο σε μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη;
Δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλοί χώροι ώστε να μπορείς να εκφραστείς χωρίς να υπάρχουν υψηλές προϋποθέσεις. Αν πούμε για μένα που είμαι μια «άσημη» τραγουδίστρια, δεν με ξέρει πολύς κόσμος κι έτσι δεν μου δίνεται εύκολα και το βήμα, ενώ μπορεί να έχω κάτι να πω. Παρ’ όλα αυτά δεν έχω κανένα παράπονο, τα πράγματα έρχονται και είμαι ικανοποιημένη, σκέψου ότι βιοπορίζομαι από το τραγούδι, κάτι θεωρητικά πολύ δύσκολο. Θεωρώ ότι όποιος είναι καλός δεν χάνεται και μ’ αρέσει κιόλας αυτή η αίσθηση της «τσιγγάνας» πολυτελείας, δηλαδή, να μην υπάρχει κάτι προγραμματισμένο και σταθερό και όλα να είναι ρευστά, αλλά και τόσο γοητευτικά ταυτόχρονα… Μου κάθεται λίγο βαρύ αυτό το καθιερωμένο μοντέλο «καριέρας»…
Τι θα θεωρούσες ιδανικό για σένα;
Το ιδανικό θα ήταν να μπορέσω να δίνω προσωπικές συναυλίες σε διάφορους χώρους και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δεν σου κρύβω ότι ένας από τους πιο σημαντικούς λόγους που ξεκίνησα να τραγουδώ είναι το ταξίδι, και κυριολεκτικά και μεταφορικά, να γνωρίζω καινούρια μέρη και ανθρώπους, αλλά και να ταξιδεύεις στον εαυτό σου. Για να μπορείς να λες ότι τραγουδάς καλά, θα πρέπει πρώτα να ταξιδέψεις μέσα σου και μετά προς τα έξω… Είναι μια εσωτερική αναζήτηση, αναμετράσαι πολλές φορές με τον εαυτό σου…
info:
Η Έλενα Βασιλειάδη στη Βάρδια
Σερρών 15 & Φ. Μένου, Κ. Τούμπα, Τ:2310942289
Δευτέρα 26 Απριλίου
Ώρα έναρξης: 22:30
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
