Σχόλια/Κριτική
Γιατί να δω ή να μην δω την ταινία; Θα ξαφνιάσει τους περισσότερους σινεφίλ η σημερινή επιλογή μας. Να ξεκινήσω από το ότι λανθασμένα αναφέρεται σαν ταινία δράσης, στην πραγματικότητα είναι ένα πολιτικό θρίλερ, οπότε αν ψάχνετε μια ταινία καθαρής δράσης απομακρυνθείτε. Επίσης, οι φαν του Τσάκι Τσαν θα απογοητευτούν βλέποντας τον αγαπημένο τους ηθοποιό να είναι μακριά από τους ρόλους που τον έχουν συνηθίσει. Εδώ, ο Τσάκι Τσαν υποδύεται, έναν ήσυχο εστιάτορα με τραγικό παρελθόν, ο οποίος χάνει την κόρη του σε τρομοκρατική επίθεση και αναζητά απεγνωσμένα εκδίκηση - δικαιοσύνη. Αντίπαλός του είναι ο Πιρς Μπρόσναν στο ρόλο ενός πολιτικού με κρυμμένα μυστικά και παλιές σχέσεις με την τρομοκρατία, σε έναν ρόλο που απαιτεί πολύ λεπτές υποκριτικές αποχρώσεις. Η ταινία παρόλο το πολιτικό υπόβαθρο, στην ουσία λειτουργεί σαν μια μελέτη πάνω στη θλίψη, την εκδίκηση και τα όρια της προσωπικής δικαιοσύνης. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα σιωπηλό, πορτραίτο της απώλειας και της ανθρώπινης αντοχής, που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια μιας ταινίας δράσης. Ο Τζάκι Τσαν παραδίδει ίσως την πιο ώριμη, εσωτερική ερμηνεία της ζωής του, αφήνοντας πίσω το χαμόγελο και τα ακροβατικά του παρελθόντος και κερδίζει μια θέση ανάμεσα στους μεγάλους δραματικούς ήρωες του σινεμά. Λέγεται ότι ο Τσαν πέρασε εβδομάδες δουλεύοντας με ψυχολόγο ώστε να αποδώσει πειστικά το πένθος και την εσωτερική συντριβή του χαρακτήρα του, γεγονός που φαίνεται στις μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες κινήσεις του σώματος και του βλέμματός του σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Ο Μάρτιν Κάμπελ χειρίζεται με δεξιοτεχνία το σενάριο, χτίζοντας μια ιστορία που παρά τα πολιτικά της βάρη, κρατά σφιχτά το βλέμμα στον άνθρωπο και όχι στον μηχανισμό. Μια ταινία που υπενθυμίζει ότι η αληθινή εκδίκηση δεν αφορά τη βία, αλλά τη μάχη για δικαίωση σε έναν κόσμο που έχει ξεχάσει τι θα πει απώλεια και τιμή. Δεν είναι απλώς ένας «εκδικητής», είναι ένας πατέρας που μετατρέπει το πένθος σε προσωπική υπόθεση και αυτό από μόνο του είναι μια επανάσταση απέναντι στο σύστημα