Δεν συμβιβάστηκε ποτέ υπηρετώντας με τον τρόπο της το ελληνικό τραγούδι, έχοντας βάλει την ανεξίτηλη σφραγίδα της, στην εποχή της αθώα γλυκύτητας του νέου κύματος. Η Αρλέτα, σημερινή και περισσότερο παιδί από ποτέ, μετά και από την τελευταία περιπέτεια με την υγεία της, επιστρέφει στη σκηνή παρέα με τον Λάκη Παπαδόπουλο. Η Αρλέτα έδωσε συνέντευξη στο Χρήστο Μιχαλέρη και το περιοδικό CITY.
Από όλη την περιπέτεια που περάσατε και περνάτε τι νιώθετε πως έχετε κερδίσει περισσότερο;
Ελπίζω πως πέρασε, μου έχει αφήσει κάτι κουσούρια, αλλά πέρασε, ελπίζω σιγά – σιγά να πηγαίνουμε καλύτερα. Άφησε πολλά και μόνα κέρδη, όπως το να φοβάμαι μόνο ένα πράγμα, να μην μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, τι άλλο να φοβάμαι;
Έρχεστε μαζί με τον Λάκη Παπαδόπουλο… Τι μας φέρνετε;
Αν δεν το δείτε, δεν μπορώ να σας το πω εγώ! Είναι μια εμφάνιση που είναι λίγο περίεργη γιατί ο Λάκης κι εγώ είμαστε τελείως διαφορετικό είδος ως παρουσία και ως τρόπος, αλλά έχουμε κάποια κοινά πράγματα τα οποία βγαίνουν. Υπάρχει πολύ καλό κλίμα κι ελπίζω να είναι και οι συνθήκες ήχου καλές. Ο Λάκης, ως συνήθως, είχε την ιδέα όπως και η παλιά δισκογραφική μας συνεργασία. Μου έκανε την πρόταση και τη δέχτηκα…
Τι είναι αυτό που κάνει τραγούδια σαν τα δικά σας να αποκτούν τέτοια δυναμική;
Μπορεί να το υποψιάζομαι, δεν το ξέρω… Μπορώ να σου δώσω μια απάντηση που μου έδωσε μια πιτσιρίκα πριν από όχι πολλά χρόνια σε μια επαρχιακή πόλη, που με κόλλησε στον τοίχο κανονικά. Ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι στο οποίο λέω: «Παιδί μου, τι θέλεις εσύ εδώ πέρα, εγώ είμαι γιαγιά σου» και μου απαντάει: «Είστε το μόνο πράγμα για το οποίο δεν τσακώνομαι με τη μητέρα μου». Τι να της απαντήσω… Από τότε σταμάτησα να ρωτάω γιατί καμιά φορά θα ακούσω και τίποτε χειρότερο…
Το τραγούδι πώς το βλέπετε σήμερα;
Δεν έχω να σου πω πολλά για το τραγούδι γιατί δεν μπορώ να το παρακολουθήσω κι όταν προσπαθώ να το κάνω είναι σαν να ακούω το ίδιο πράγμα, το ίδιο τεχνητό πράγμα, δεν ακούω κάτι που έχει φυσικότητα, που είναι τραγούδι. Ακούω πράγματα που προσπαθούν να μιμηθούν συρμούς, ρυθμούς και είδη τα οποία είναι ξενόφερτα. Δεν έχω καμία αντίρρηση με τα ξενόφερτα, αλλά είναι «αχώνευτα», δεν είναι «χωνεμένα». Μπορείς να χρησιμοποιήσεις οτιδήποτε από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, αλλά εάν δεν έχεις χωνέψει το δικό σου πρώτα απ’ όλα, δεν μπορείς να χωνέψεις τίποτε. Μου θυμίζει ότι γινόταν στον Καναδά πριν πολλά χρόνια, όπου υπήρχε ένα κέντρο μεταναστών όπου όλοι μάθαιναν τη γλώσσα. Από εκεί οι Έλληνες το έσκαγαν, έφευγαν… Πολλοί από αυτούς ήταν αναλφάβητοι, έτσι αν δεν ξέρεις τη γλώσσα σου, πώς θα μάθεις μια ξένη γλώσσα; Καταφέραμε να καταστρέψουμε κάτι που πραγματικά είχαμε. Βλέπω ανθρώπους σε γλέντια σήμερα να λένε τα παλιά τραγούδια… Γιατί δεν υπάρχουν σημερινά τραγούδια; Τα σημερινά κυρίαρχα τραγούδια εκφράζουν ευσεβείς πόθους ανθρώπων που θέλουν να γίνουν πλούσιοι και διάσημοι, δεν εκφράζουν κανέναν.
Μήπως το άλλο τραγούδι είναι αφανές;
Στην τηλεόραση υπάρχει μια απόλυτη μονοκρατορία πραγμάτων τα οποία είναι αυτά που είναι μόνο, δηλαδή δήθεν ποπ, δήθεν ροκ και δήθεν γενικώς… Μου θυμίζει μια φορά σε μια μεγάλη συναυλία όπου ήθελα να πω μόνη ένα μόνο τραγούδι με μια κιθάρα και μου λένε «είσαι τρελή». Τους είπα ότι εγώ αυτό ήθελα να πω και τελικά αυτό ήταν το μόνο που ακούστηκε, αφού ο ήχος ήταν τόσο κακός που δεν ακουγόταν τίποτε από την ορχήστρα, παρά μόνο ένα βουητό. Εγώ αυτό που «πουλάω» είναι ήχος και μουσική, δεν ξέρω να «πουλήσω» κάτι άλλο, ούτε να χορέψω δεν μπορώ – να κουνηθώ δεν μπορώ καλά καλά -, ορισμένα πράγματα τα κάνεις ή δεν τα κάνεις. Βρίσκω ότι υπάρχουν φοβερά ταλαντούχοι καλλιτέχνες, έξω ειδικά. Θεωρώ πολύ μεγάλη απώλεια το χαμό του Michael Jackson. Δεν μου άρεσε η μουσική του τόσο πολύ, αλλά ήταν καταπληκτικός ως καλλιτέχνης, όπως είναι και η Madonna. Αυτού του είδους η τέχνη δεν υπάρχει εδώ. Εδώ άνθρωποι οι οποίοι δεν ξέρουν ελληνικά διδάσκουν τραγούδι σε έλληνες τραγουδιστές.
Υπήρχε γνήσια αθωότητα, τελικά, στα χρόνια σας;
Δεν ξέρω αν υπήρχε σε άλλους, σε μένα σίγουρα υπήρχε. Τα τραγούδια σίγουρα εκφράζανε κάτι, έναν πόθο, μια επιθυμία, μια τσατίλα. Είχαν κι εκείνο το στοιχείο που είχε το ελληνικό τραγούδι πάντοτε, το ποιητικό στοιχείο, που τώρα κυνηγιέται κατά κόρον και δεν καταλαβαίνω και γιατί. Είχαν αρχή, μέση και τέλος… Αν έρθει μια κοπέλα που σου αρέσει δεν θα της τραγουδήσεις «κάτσε, κάτσε, κάτσε»…
Η νέα γενιά έρχεται στις συναυλίες σας;
Έρχεται πολύ και της αρέσει και πάρα πολύ, χωρίς να ξέρω το γιατί.
Πώς νιώθετε μέσα στη σημερινή κατάσταση;
Εμείς τραγουδάκια κάνουμε και είναι πολύ σημαντικό να προσφέρεις ευχαρίστηση στον άλλο μέσα από ένα τραγούδι. Αλίμονο στους ανθρώπους που τραβούν των παθών τον τάραχο αυτόν τον καιρό και θα τραβήξει και πολύ αυτό. Ο φόβος είναι περισσότερος από αυτό που συμβαίνει. Το πρόβλημα είναι ότι οι Έλληνες όσο ήταν φτωχοί ήταν μια χαρά. Όταν εξαθλιωθήκαμε στον πόλεμο, χρειαζόταν πάρα πολύ προσπάθεια και σωστός κόπος για να συνέλθουμε. Αυτός ο κόπος δεν έγινε ποτέ. Μας έμεινε μέσα μας κατασταλαγμένη η πικρία και η μιζέρια. Όταν πια μας έδωσαν λεφτά τζάμπα, πέσαμε επάνω και γίναμε χάλια. Όταν δίνεις σε ένα λυσσασμένο από την πείνα φαγητό, πρέπει να φάει με προσοχή, φάγαμε και ήπιαμε απότομα και πάθαμε πολύ άσχημη ζημιά και στα στομάχια, τα κεφάλια και τις μουσικές μας. Αυτό θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά, φταίμε και δεν φταίμε, κατά βάθος όλοι φταίμε. Όταν φτιαχνόταν το καλό τραγούδι τα μέσα ήταν ανύπαρκτα, τώρα που είναι τα μέσα απίστευτα δεν βγαίνει τραγούδι…
Τι γίνεται με το αγγλόφωνο δισκάκι που αναμένεται να κυκλοφορήσει;
Η ιστορία δεν είναι και πολύ ευχάριστη. Είχα κάνει παλιότερα μια προσπάθεια για το εξωτερικό, της οποίας τα αποτελέσματα ήταν καλά και μου τα σταματήσανε. Μετά από λίγο καιρό έγινε μια δεύτερη προσπάθεια για έξω, που ήταν αυτά τα τραγούδια, που δεν πήγαν ποτέ έξω κι έμειναν χαμένα στα αρχεία της «Lyra» για να βρεθούν κατά τύχη πρόσφατα. Μου το είπανε κι εγώ δεν θυμόμουν τίποτε απολύτως. Είχα ξεχάσει τελείως την ύπαρξη τους. Η δουλειά αυτή ηχογραφήθηκε σε μια μέρα, όπως όλα τα άλμπουμ τότε, έχει 10 τραγούδια και βγαίνουν σήμερα ακριβώς όπως βρέθηκαν τότε, χωρίς καμία επέμβαση. Η μουσική είναι στα περισσότερα τραγούδια από το «Ταξιδεύοντας» που είχα κάνει μετά την «Ανθολογία» του Γιάννη Σπανού, 3 είναι καινούρια τραγούδια, 2 σε μουσική δική μου κι 1 σε στίχους Georges Moustaki και μουσική ενός Αλγερίνου. Είναι όλα με δύο κιθάρες και με τίτλο «Demo»… Ήθελε ο Γιώργος ο Μακράκης να βγει αυτό το υλικό…
Ανδ. Γεωργίου 56, Τ: 2310-510081
Σάββατο 27 Νοεμβρίου
Οι πόρτες ανοίγουν στις: 21:00
Τιμή εισιτηρίου: 15€
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
