Κ. Βήτα

Κ. Βήτα

Από τη Μελβούρνη στην Αθήνα, από τις βόλτες με τα κλεμμένα ποδήλατα των Στέρεο Νόβα στην καθιέρωση της «ελληνικής electronica», από τη δυσλεξία στους στίχους του που αποστήθισε μία ολόκληρη γενιά, κοιτώντας τη ζωή με αθωότητα, «ούτε με χαρά μα ούτε και με λύπη». O Κ. Βήτα έδωσε συνέντευξη στην Δανάη Σοφία Βαρδαλή και το περιοδικό CITY.

Το τελευταίο έργο που μοιράστηκες με το κοινό σου είναι το βιβλίο «Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο» (εκδόσεις Οξύ). Πώς προέκυψε η ιδέα (ή η ανάγκη) για αυτό το βιβλίο;

Κατά καιρούς οι εκδοτικοί οίκοι μου ζητούσαν να εκδώσω τα τραγούδια σε βιβλίο αλλά πάντα υπήρχαν άλλες προτεραιότητες και όλο δίναμε αναβολή. Πιστεύω πως όλα γίνονται την κατάλληλη ώρα. Υπήρχαν σκόρπια εδώ κι εκεί πολλά χρόνια και αρκετοί φίλοι και ακροατές της μουσικής μου με παρότρυναν να το κάνω. Δεν γράφτηκαν για να γίνουν βιβλίο, είναι τραγούδια που έρχονται από ένα μουσικό κόσμο, όμως όλα μαζί μέσα στο χρόνο σχηματίζουν ένα κάδρο από χιλιάδες πράγματα. Μοιάζουν σαν φωτογραφίες  ανθρώπων. Είναι ένα ημερολόγιο που εκθέτει όνειρα, αλήθεια, μισοτελειωμένες υποθέσεις και φράσεις που έμειναν μετέωρες, νοήματα που γεννήθηκαν μέσα από σκιές, από αντιθέσεις, από ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να φιλοξενήσουν την αγάπη, αλλά και το αντίθετο.

Πώς αντιλαμβάνεσαι και αισθάνεσαι ξαναδιαβάζοντας σήμερα στίχους, που γράφτηκαν χρόνια πριν;
Απλά συνειδητοποιώ πως όλα αυτά που έγραψα ήρθαν μέσα από ένα άνθρωπο που ζούσε μέσα μου και δεν τον γνώρισα πάρα μόνο πριν λίγα χρόνια. Διαβάζοντάς τα κατανοώ κάποια πράγματα που τότε δεν έδινα σημασία. Βλέπω ξανά τα λάθη μου, τα κενά μου, μοιάζει σαν σύγκρουση. Δεν νιώθω ούτε χαρά αλλά ούτε και λύπη.

«Τώρα περισσότερο από ποτέ μέσα από το κενό η λέξη θέλει να μιλήσει…». Πώς ένα παιδί, που υπέφερε από δυσλεξία, κατάφερε να γράψει και να δώσει στίχους, τους οποίους αποστήθισε μια ολόκληρη γενιά;
Η Τέχνη είναι ένας εσωτερικός δρόμος, είναι κι αυτός ένας αγώνας καθημερινός για να διευρυνθείς, για να προσπαθήσεις, να καταδείξεις αλληλεγγύη και κατανόηση. Μπορεί να έρχεται από το γεγονός ότι σαν νέος δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με τους γύρω μου, οπότε έβαλα περισσότερη προσπάθεια. Πίσω από ένα πρόβλημα πάντα υπάρχει μια φωτεινή πόρτα. Χρειάζεται ένα κλειδί.

Αν μπορούσες να διαλέξεις ένα σύμβολο από τον σημερινό αστικό πολιτισμό μας, ποιο θα ήταν αυτό (αντικείμενο, σημείο, κτίσμα, συνήθεια, οτιδήποτε); 
Νομίζω θα διάλεγα την απομάκρυνση του ανθρώπου από το πνεύμα του και την ανάγκη ταυτόχρονα να το προσεγγίσει, ώστε να μπορέσει να ζήσει, ώστε να σχεδιάσει το μέλλον μέσα από μια πιο βαθιά προσέγγιση των πραγμάτων.

Στο «Ταξίδι της φάλαινας» το 1993 έγραφες: «Μα είναι ζωή αυτή / όταν μια οικογένεια ζει με ένα μισθό 100 χιλιάδες/ οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες/ και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες/ έξτρα φόροι, έξτρα ΦΠΑ, έξτρα σκατά/ και ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν σταματά / κανείς δεν διακινδυνεύει / η αγάπη μας διαφεύγει / και αντί γι’ αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις / χρησιμοποιούμε το σεξ για ν αποφύγουμε τις σχέσεις». Σήμερα πώς θα περιέγραφες την καθημερινή μας ζωή;
Είναι το ίδιο που ζούμε σήμερα, δεν αλλάζει αυτό ποτέ, το θέμα είναι να αλλάξουμε εμείς μέσα μας, για να αλλάξει και ο κόσμος γύρω μας. Οι αλλαγές πρέπει να έχουν ρίζα υγιή, αλλιώς το δέντρο θα είναι άρρωστο. Μια περιγραφή δική μου για την καθημερινότητα δεν θα προσφέρει κάτι, μόνο η δική μας πράξη μπορεί να προσφέρει κάτι. Μια μορφή αλληλεγγύης μπορεί να φέρει μια όμορφη μέρα. Νομίζω πως πρέπει να προλαβαίνουμε τα γεγονότα πριν μας χτυπήσουν, και αυτό χρειάζεται συνείδηση.

Οι εικαστικές τέχνες από τις οποίες ξεκίνησες, σε αφορούν σήμερα; Νιώθεις καθόλου  εικαστικός, παρακολουθείς τα καλλιτεχνικά τεκταινόμενα; 
Ναι, προσπαθώ, διαβάζω, κάνω καλλιτεχνικό σερφ, επισκέπτομαι χώρους, όσο μπορώ, ναι, είναι κάτι που μου αρέσει πολύ και θα ήθελα να αφιερωθώ περισσότερο στο μέλλον -αν μπορώ φυσικά.

Στη στήλη σου στο περιοδικό Ποπ + Ροκ (τέλη δεκαετίας ’90), κάθε μήνα παρουσίαζες δίσκους που αγόραζες «με ένα κατοστάρικο» από το Μοναστηράκι. Ψάχνεις ακόμη μουσική με την ίδια λαχτάρα και για ποιους πέντε δίσκους θα έγραφες σήμερα σε μια αντίστοιχη στήλη;
Η μουσική δεν τελειώνει ποτέ, υπάρχει ακόμα και μέσα στη σιωπή των πραγμάτων. Αν διάλεγα 5 άλμπουμ αυτό τον καιρό θα ήταν:
1. Flying Lotus – cosmogramma.
2. Four Tet – there is love in you
3. Τhe Books – the way out
4. Bob Dylan – the bootleg series
5.Sufjan Stevens – the age of adz

Ανήκεις στην ηλεκτρονική μουσική αλλά πολύ συχνά μιλάς για την κιθάρα σου, για τον αναλογικό ήχο, για το παιδικό σου όνειρο να γίνεις Bob Dylan. Έχεις σκεφτεί να κάνεις ποτέ κάτι μη ηλεκτρονικό, ένα ροκ συγκρότημα ας πούμε;
Κάθε φορά προκύπτει κάτι μέσα από μία εσωτερική μου ανάγκη. Η αλήθεια είναι πως τη μουσική δεν την ξεχωρίζω, πολλές φορές μπορεί να ακούω κάτι ηλεκτρονικό και να με αγγίζει μέσα μου σαν να είναι φολκ αλλά και το αντίθετο. Δεν ξέρω ποτέ τι θέλω να κάνω με τη μουσική. Έχω μια ιδέα και μερικές φορές καταλήγω σε κάτι άλλο από αυτό που έχω σκεφτεί. Με την τέχνη ποτέ δεν ξέρεις, συνήθως συμβαίνει επειδή δεν ξέρεις και θέλεις να μάθεις. Απλά αφήνεσαι σε ένα κανάλι από φως και σκοτάδι, ένα μεταίχμιο αντιθέσεων.

Η εργασία του μουσικού είναι τελικά μια μοναχική διαδικασία; Εσύ πώς δουλεύεις; Επιβάλλεις κάποιο ωράριο εργασίας στον εαυτό σου, όπως ο Nick Cave που συνθέτει σε ώρες γραφείου;
Ο κάθε μουσικός έχει το δικό του τρόπο, έχω εμπνευστεί και όταν γύρω μου γίνεται χαμός. Συνήθως κάνω μεγάλους περιπάτους ή τρέχω και μου έρχεται μία ιδέα. Τις περισσότερες ιδέες τις συλλαμβάνω όταν περπατάω ή όταν νομίζω πως δεν σκέφτομαι τίποτε. Γράφω όταν κοιτάζω μέσα μου.

Στη δεκαετία του ’90 η κουλτούρα των club και της χορευτικής μουσικής είχαν μια κυρίαρχη θέση στη ζωή των νέων -και συχνές αναφορές στα τραγούδια σου. Αναγνωρίζεις κάποια εξίσου ισχυρή τάση σήμερα;
Δεν ξέρω αν αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να με ενδιαφέρει. Και αν αναγνώριζα κάτι από αυτό που είναι τόσο επιφανειακό, τι θα αποκόμιζα; Οι τάσεις είναι κάτι που ποτέ δεν με απασχόλησε. Είναι μόνο δεσμευτικές και καταλήγεις να έχεις τόσες πολλές, που στο τέλος γίνεσαι ο ίδιος ένα στερεότυπο βαρετό όπως και η τάση.

Τι ετοιμάζεις για τη συναυλία στο Block33 στις 5 Φεβρουαρίου;
Είναι μια συναυλία με τραγούδια από όλη μου την δισκογραφία και κάποια πολύ πρόσφατα.

info:

opening act: Atary
Σάββατο 5 Φεβρουαρίου
ώρα έναρξης 20.00

Ακολουθήστε το cityportal.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Διαβάστε για Συναυλίες, Σινεμά, Θέατρο, βιβλία, τέχνες, εκδρομές στην ατζέντα (ημερολόγιο) αλλά και όλα τα Τελευταία νέα από τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τον Κόσμο, σήμερα, τώρα που συμβαίνουν.

 

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε