<Αγανακτισμένοι Λευκού Πύργου> μέρος Β

<Αγανακτισμένοι Λευκού Πύργου> μέρος Β

Συγκέντρωση Πέμπτης…
Δεν ξέρω τι έγινε στις άλλες πόλεις, Θεσσαλονίκη όμως ήταν ψόφια τα πράγματα σε σχέση με τη συγκέντρωση της Τετάρτης. Όχι ότι δεν είχε κόσμο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έφθανε τον όγκο της πρώτης μέρας. Κριμα… Αλλά λογικό ως ένα σημείο. Δεν θα το κάνουμε νέα μόδα κάθε μέρα να μαζευόμαστε στο Λευκό Πύργο.

Άλλωστε έχουμε κακά παραδείγματα από τις πολυήμερες διαμαρτυρίες. Σαν τις καταλήψεις. Πρώτη μέρα δύναμη, σφρίγος, παλμός και μετά αρχίζει η ντεκαντάνς…

Όταν έφτασα ήταν ήδη 7 και οι καντίνες είχαν παραταχθεί σε κατάσταση μάχης ακριβώς στη γραμμή του ποδηλατόδρομου. Ο πελάτης θα έπρεπε να σταθεί εντός της λωρίδας που περνούσαν τα ποδήλατα για να γευτεί το μαλλί της γριάς, τα σπόρια, τα λουκάνικα και τα άλλα εδέσματα παραλίας. Το δίκιο του ποδηλάτη φούσκωσε μέσα μου… Άθλιοι σκέφθηκα μόνο το κέρδος σας νοιάζει είθε να μην εισπράξετε δραχμή (για να συνηθίζουμε κ να επανερχόμαστε σιγά σιγά) παραπάνω από αυτά που θα παίρνατε ένα συνηθισμένο απόγευμα ευχήθηκα.

Πέρα από μια πυκνή μάζωξη κοντά στον Πύργο που σε εμπόδιζε να περάσεις μπορούσες να περιφερθείς άνετα στη γύρω περιοχή. Ακόμη και να βρεις σημείο να κάτσεις.

Ξαναπέρασα μια βόλτα κατά τις 8.30. Τα ίδια μπορώ να πω. Αν στο πλήθος συνυπολογίσεις και τους μόνιμους περιπατητές της παραλίας σημαίνει μη το ξανακάνεις φίλε, ξέφτισε. Όχι ο λόγος συγκέντρωσης, η συγκεκριμένη φάση.

Κατά τις 12.00 εξακολουθούσε και υπήρχε ο πυρήνας του απογεύματος. Από τα ηχεία άκουγες ομιλίες. Πλησίασα για να ακούσω καλύτερα. Στο βήμα εναλλάσονταν νεαροί ομιλητές με καθαρά μάτια, πύρινο λόγο, ευαισθησίες, εύστοχες παρατηρήσεις και ρηξικέλευθες απόψεις. Και τι δεν άκουσα… Τι για θέατρα δρόμου που θα στήσουν, τι για μαθήματα χορού, ξένων γλωσσών, μαγειρικής (όχι αυτό δεν τόλμησε να το πει κανένας μη χάσουν τη σοβαρότητα τους με τα τηλεοπτικά προϊόντα), τι για εθελοντισμό, για άτομα με ειδικές ανάγκες, για το κεφάλαιο, για τα κέρδη των πολυεθνικών… Ο κάθε πικραμένος με το πόνο του. Στο σύνολο οι περισσότεροι ομιλητές ήταν κάτω των 25… να κρατηθούν πρακτικά από τις προτάσεις, να γίνουν μπλοκ στο ιντερνέτ, να γίνουμε πλήθος μεγάλο να τρομάξουν οι κακοί… Ωραία τα λέγανε.
Εντυπωσιάστηκα από το χειροκρότημα που έπεσε όταν μια πιτσιρίκα ανέφερε χαρακτηριστικά, ότι αυτοί στην Ισπανία που γαλανέ το σύνθημα <σιγά μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες> ήταν λέει Έλληνες φοιτητές… και να το χειροκρότημα από τον λαό…. και όχι μονό αυτό… ΞΕΡΕΤΕ τι εννοούσαν λέει? Σιγά μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες γιατί μετά θα γίνει χαμός….. Και να το χειροκρότημα να πέφτει σύννεφο…

!!!!!!!!
!!!!!!!!
!!!!!!!!
Άνοιξα το στόμα σαν χάνος….
(μου έθιξαν το φιλότιμο βρε και συ με επανέφερες με χάδια κ κομπλιμέντα).

Ό,τι πρέπει για αυριανούς πολιτευτές σκέφθηκα, ενώ ταυτόχρονα μια δόση ντροπής άρχισε να με κυριεύει… Τι σου φταίνε τα παιδιά ρε μούργο, μια χαρά τα λένε… Ναι ίσως αυτό μου φταίει… ότι τα λένε μια χαρά, όπως τόσες φορές το έχω ακούσει να γίνεται σε αμφιθέατρα σε συγκεντρώσεις αντιεξουσιαστών, σε κομματικές φιέστες, σε συνέδρια επιχειρηματιών, σε παρουσιάσεις νέων προϊόντων, σε οπαδικές συνεστιάσεις… Και από πάνω ρίξε και μια δόση από Ελλάδα που διαχρονικά κανέναν δεν αφήνει ασυγκίνητο.

Καλά τι συγκρίνεις τώρα είπε μια φωνή σοβαρότητας που μου απέμεινε από παλιά… τα ίδια με τα αρχίδια?
…σκέφθηκα πολύ πριν απαντήσω ναι, τα συγκρίνω. Πάντα το έκανα αυτό.
Έφυγα γιατί βαρέθηκα κατά τις 12.30.
Ακόμη δεν έχουμε ξυπνήσει σκέφτηκα.
Κι εγώ θέλω να πάω για ύπνο.

S.

ΥΓ1. Όμως δεν θελω να κλεισω με αρνητικα σχόλια (μ αυτά ξεκίνησα) για αυτό θα σας πω τι με εντυπωσίασε βαθύτατα…
τη πρώτη μέρα: το ετερογενές πλήθος, η μαζικότητα, η χαρά (ναι η χαρά) του ειμαστε πολλοί και το δίκιο είναι με το μέρος μας, το χαμόγελο της ξανθιάς που σκλάβωσε τον ποδηλάτη, τα παιδια που φλερτάρανε, τα πηγαδάκια που κάναμε, η ατελειωτη σειρά απο αυτούς που καθοτανε στην ακρη της παραλιας και ατενίζανε τον θερμαικό. Όλα αυτά για μένα δεν σημαινουν φυσικά αγανάκτιση, αλλά ελπίδα
τη δεύτερη μέρα: νεαρά παιδιά, αντιεξουσιαστες, ανησυχούντες, ευαίσθητα παιδιά, ανήσυχα νιάτα που ειχαν κατσει σταυροπόδι ενα γύρω απο τους ομιλητές. Τα μάτια τους αστράφτανε… η διψα που έβλεπα στα πρόσωπα τους ήταν μεγαλύτερη απο χαμένο οδοιπόρο στην έρημο Σαχαρα, η αύρα τους έλαμπε… Τα παλλικαράκια που με μια σακκούλα στο χέρι έκαναν καθαριότητα. Ομολογω οτι αν ημουν γκόμενα θα είχα φτύσει τους ομιλητές, θα επιανα απο το χέρι καποιο τα παιδιά που φρόντιζαν τον χώρο και θα πήγαινα παραλία σε μια γωνια να ερωτευτούμε…

YΓ2. Το δειγμα το πήραμε τη πρώτη μερα την ώρα που ολα τα Μεσα Μαζικής Ενημέρωσης σιωπούσαν… Από εδώ και πέρα φοβάμαι οτι θα παρακολουθήσουμε ενα σίριαλ στη TV… και διάφορες ομάδες που θα προσπαθήσουν να καπηλευτούν τη δημοσιότητα… Μένη η πρώτη μέρα, η αυθόρμητη προσέλευση του κόσμου. Οταν θα γίνει και αγανάκτιση τοτε τα ξαναλέμε…

Ακολουθήστε το cityportal.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Διαβάστε για Συναυλίες, Σινεμά, Θέατρο, βιβλία, τέχνες, εκδρομές στην ατζέντα (ημερολόγιο) αλλά και όλα τα Τελευταία νέα από τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τον Κόσμο, σήμερα, τώρα που συμβαίνουν.

 

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε