Θωμάς Κοροβίνης

Θωμάς Κοροβίνης

Άνθρωπος που ζει, περπατά, αφουγκράζεται και αναπνέει τη Θεσσαλονίκη για πάρα πολλά χρόνια, αφήνει σκόρπια μερικά από τα συναισθήματα του για τις φετινές σημαντικές απώλειες των φίλων της πόλης, καθώς και για τις υπόλοιπες σε εξέλιξη δραστηριότητες του.
Ο Θωμάς Κοροβίνης έδωσε συνέντευξη στο Χρήστο Μιχαλέρη και το περιοδικό CITY.

Έφυγαν ο Μανώλης Ρασούλης και μετά ο Νίκος Παπάζογλου. Πώς είσαι μετά από όλα αυτά;
Πέρασα ένα Πάσχα μαρτυρικό, γιατί αυτές οι δυο απώλειες προστέθηκαν σε όλα τα προϋπάρχοντα και με βούλιαξαν. Έχω ορκιστεί πως θα μιλάω συνέχεια για τα παιδιά. Δεν μπορώ να συνέλθω ακόμα, το φευγιό των δύο που συνδυάστηκαν και στη ζωή, αλλά απέκλιναν σε κάποια άλλη πλευρά τους, είναι όχι απλά υψηλής συγκίνησης, έχει άφατο πόνο… Ελπίζω πως και πολλοί άνθρωποι θα είναι με τον ίδιο τρόπο συγχρονισμένοι στη λύπη…

Για το Μανώλη…
Ο Μανώλης προσπαθώντας να εξισορροπήσει την ανισορροπία μεταξύ της πρωτεύουσας και της Θεσσαλονίκης, ήθελε να δημιουργήσει ένα αντίβαρο με την παρουσία και τον στοχασμό του. Ο Ρασούλης, κατά τη γνώμη μου ήταν ένας ακτιβιστής πρώτης γραμμής, μοναδικής ιδιοτυπίας και δραστηριότητας πολυεπίπεδης, σπάνιο φαινόμενο στα νεοελληνικά χρονικά. Ένας πολύ διαβασμένος άνθρωπος με ιδιαίτερη συγκρότηση, μια προσωπικότητα που σχηματίστηκε από πολλά και διαφορετικά ρεύματα που προέρχονταν από εμπειρίες, από τόλμη, από γνώση και από πνεύμα φιλέρευνο με καταλύτη την ανάγκη του να βοηθήσει το λαό του να πάει πιο μπροστά και ως δημιουργός και ως στοχαστής, ένα σκεπτόμενο ον. Η δεύτερη ιδιότητα θα έπρεπε να είναι χαρακτηριστική όλων των σοβαρών δημιουργών, που δεν είναι. Ακόμα και στο λεγόμενο σημερινό «έντεχνο» βλέπω ωραίες δουλειές, αρκετή καριέρα και πολύ χρήμα. Και ο Μανώλης και ο Νίκος διέθεταν ήθος και πολιτισμό, πράγμα που λείπει, επίσης, σήμερα. Ο Ρασούλης θα κατέβαινε και στη διαδήλωση να πει τη γνώμη του, όχι σε συνέντευξη, αλλά παρεμβατικά.

Και για το Νίκο…
Ο Νίκος είναι ο μεγαλύτερος αδελφός μας, το καρντάσι μας, στην κυριολεξία, είχε πολύ γήινα και λαϊκά χαρακτηριστικά, αλλά και πιο φευγάτα χαρακτηριστικά οπότε ζούσε μεταξύ της απόλυτης αμεσότητας και χαδιού και μύθου. Είχε τη δική του υπόσταση κι άλλα φτερά που δεν τον άφηναν να απομυθοποιηθεί. Αγάπησε την πόλη του όσο ελάχιστοι, δεν ενέδωσε στις σειρήνες της υποκουλτούρας και της ευκολίας, τίμησε τη Θεσσαλονίκη και δεν ξέρω τι έκανε εκείνη, είχε πολλά δίκαια παράπονα κατά καιρούς, όχι έπαρσης αλλά ουσίας. Η απώλεια του είναι μια μελανιά, όχι μόνο στην καλλιτεχνική ζωή της πόλης, αλλά και στην πόλη, μια μελανιά αναντικατάστατη.

Σου έμειναν οι αμέτρητες ιστορίες στην παρέα…
Θυμάμαι ένα μεγάλο και ωραίο τραπέζι στην «Τομπουρλίκα» την παλιά, που ήταν ο Νίκος, η Βαρβάρα, ο Αργύρης ο Μπακιρτζής, ο Βόμβολος, ο Ντίνος ο Χριστιανόπουλος, ήμασταν όλοι και ανεβήκαμε και τραγουδήσαμε όλοι σε μια υπέροχη συναισθηματική μέθεξη. Μια πολύ συγκινητική και ζεστή βραδιά σε μια ανταλλαγή αγάπης. Του είχα αδυναμία του Νίκου, σαν μια εκλεκτική συγγένεια. Ο Νίκος ήταν χορευτής, ένας αέρινος άνθρωπος, που σου μετέδιδε μια δροσιά, μια αύρα με ένα ερωτικό αεράκι κι ένα βλέμμα ψυχής. Ο Μανώλης ήταν σαν δάσκαλος κι αν ήσουν έξυπνος, ήσουν σα μαθητής του, να «αγοράζεις». Βέβαια έκανε και κάποιες γκάφες παλιότερα, όπως όταν εναγκαλίστηκε κάποτε τον πρώην Νομάρχη ή Περιφερειάρχη και μετά δεν τον άφησε να τραγουδήσει… Θυμάμαι και στην κηδεία του αείμνηστου Σταύρου Κουγιουμτζή στην Καλαμαριά ήμασταν μαζί και απέναντι ήταν ο Γιώργος Νταλάρας. Του λέω κάποια στιγμή «Μανώλη, κάποια στιγμή τώρα που είναι ευκαιρία, και είναι και μεγάλος και ο πόνος μας, αφού και για μια ψυχή ζούμε, μίλα του..» και μου λέει «Θα του μιλήσω, μα αυτός δεν έχει ψυχή…».

Τα δικά σου δρώμενα πώς πάνε;
Το πρόσφατο μου μυθιστόρημα «Ο γύρος του θανάτου» άρεσε πάρα πολύ και είχε μια υποδοχή εγκάρδια, σε μια πολλαπλή κλίμακα, από καθηγητές πανεπιστημίου έως και κάποιους αγράμματους. Είναι ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα με νεύρο και κατορθώνει να ασχοληθεί με μια εποχή που έχει παρέλθει, διατηρώντας τα δυναμικότερα χαρακτηριστικά της μέσα από την ιστορία ενός παιδιού που εκτελέστηκε ως δράκος του Σέιχ Σου. Αυτό το βιβλίο έχουμε δεσμευτεί με τον Πέτρο Ζούλια τον σκηνοθέτη και τη Νένα Μεντή να το ανεβάσουμε στο θέατρο του χρόνου. Ετοιμάζω κι ένα μεγάλο μυθιστόρημα, που μπορεί και να κρατήσει και τρία χρόνια και αναφέρεται στο διωγμό των Ελλήνων το 1955 από την Κωνσταντινούπολη. Μέσα από αυτό θα περάσω διάφορα τοπία της ανθρωπογεωγραφίας της Πόλης του περασμένου αιώνα σε πολλά επίπεδα. Θα περιέχει έναν αιώνα με βασικό θέμα το πογκρόμ των Ρωμιών της Πόλης. Αυτά τα βίωσα σαν να ήμουν κι εγώ ένας άνθρωπος της Πόλης. Θέλω πράγματα που έχω βιώσει άμεσα ή έμμεσα ή πέρασαν μέσα από την κοινωνία της εποχής μου, κι επειδή χάνονται εύκολα και μεταμορφώνονται, ίσως, σε κάτι άλλο από αυτό που ξέραμε -οι άνθρωποι αλλάζουν, τα στέκια, οι νοοτροπίες, οι ενδυμασίες, οι γλώσσες, οι ερωτικές συμπεριφορές, η επαναστατικότητα που γίνεται ανοχή. Όλα αυτά όταν το μάτι είναι παρατηρητικό και υπάρχει και η διάθεση να τα καταγράψεις και να τα αποτυπώσεις, τότε είναι αξιοσημείωτα για μια εποχή. Η λογοτεχνία και η ποίηση συμπληρώνει την Ιστορία. Μας βοηθάει η λογοτεχνία και το τραγούδι, να ανακαλύπτουμε… Γι’ αυτό ψάχνουμε και τα «Καφέ Αμάν», για το πώς διασκέδαζαν οι άνθρωποι, πού περπατούσαν, τι φορούσαν, πού γλεντούσαν, πώς ερωτεύονταν κάποτε… όλα μαζί αποτελούν το πορτρέτο μιας εποχής…

Η μουσική σου δημιουργικότητα;
Δεν έχω όρεξη προς το παρόν, έχω δώσει κάτι στιχάκια στον Γιώργο τον Καζαντζή που κάτι ετοιμάζει. Από του χρόνου η μουσική πιο έντονα. Είμαι άνθρωπος που πάω όπου με οδηγεί το ένστικτό μου, όταν μου λέει ότι εδώ θα είσαι πιο ώριμος και πιο καλός. Δεν κάνω κάτι «ντε και καλά».

Η πόλη μας πώς σου φαίνεται;
Η πόλη μας έχει κακοκαρδίσει τα τελευταία χρόνια πολύ. Δεν μπορεί να μιλήσει κανείς αφοριστικά σε ποιο βαθμό φταίμε κι εμείς, αλλά «νοοτροπικώς» δεν είναι ευχάριστη. Είναι βέβαια ένα χαρμάνι, αλλά βλέπεις ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται, έχει ορισμένα χαρακτηριστικά επαρχιακά που δεν τα αποβάλει, εξακολουθεί να μην ενδιαφέρεται για τις ντόπιες δυνάμεις και ευελπιστούμε ότι στην χαραυγή της νέας εποχής η Θεσσαλονίκη, θα σταματήσει να είναι ένα Κιλκίς με θάλασσα… Επίσης, να πω ότι στους Θεσσαλονικείς δεν τους αρέσει να τους μιλάνε για την ταυτότητα τους. Και στους Αθηναίους δεν αρέσει να κατηγορούν τη Θεσσαλονίκη…

Ακολουθήστε το cityportal.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Διαβάστε για Συναυλίες, Σινεμά, Θέατρο, βιβλία, τέχνες, εκδρομές στην ατζέντα (ημερολόγιο) αλλά και όλα τα Τελευταία νέα από τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τον Κόσμο, σήμερα, τώρα που συμβαίνουν.

 

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε