«Μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε!»
έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης. Εμείς όμως συχνά αναρωτιόμαστε: Να προλάβω τι; Για ποιο πράγμα να προσπαθήσω;
Κι έρχεται ο Τσαρλς Ντίκενς να θυμίσει:
«Σε λίγο το κάθε τι ξαναγεννιέται»
Αλλά κι ο Όσκαρ Ουάιλντ μέσα στην προσωπική του εμπειρία εγκλεισμού κατέγραψε:
«Απ’ το κελί της φυλακής τους, ένας κοίταζε τη λάσπη κι άλλος κοίταζε τ’ αστέρια»
Γιατί σύμφωνα με τον Kar Popper:
«Υπάρχουν δυο είδη ανθρώπων: οι αισιόδοξοι και οι απαισιόδοξοι. Οι απαισιόδοξοι έχουν συνήθως δίκιο. Αν όμως η ανθρωπότητα έφτασε ως εδώ, αυτό το χρωστάει στους αισιόδοξους»
Παρ’ όλα αυτά τα όμορφα λόγια, δύσκολα τα πράγματα. Λυγίζουμε, δεν αντέχουμε, η απαισιοδοξία μας παίρνει από κάτω. Κι έρχεται ξανά ο Καζαντζάκης:
«Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει»
Λες;
«Η αισιοδοξία είναι τρέλα που θέλει να βλέπουμε κάθε τι σωστό, κι όταν ακόμα είναι λάθος» έγραψε ο Βολτέρος.
Κι ο Δαλάι Λάμα συμπληρώνει:
« Η ευτυχία δεν είναι κάτι ετοιμοπαράδοτο. Επέρχεται με τις πράξεις μας»
Ενώ και πάλι ο Καζαντζάκης δείχνει τον τρόπο:
«Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα»
Κι ο Οδυσσέας Ελύτης επισημαίνει :
«…ότι μονάχα εκείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του, θα ‘χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο»
Επειδή τις περισσότερες φορές:
«Ο ήλιος σκάει μέσα μας κι εμείς κρατάμε την παλάμη στο στόμα έντρομοι»
Αν η σκέψη ότι όλα τα παραπάνω είναι μονάχα ωραία λόγια επικρατήσει, θυμήσου ότι ο λόγος είναι το πιο ισχυρό όπλο του ανθρώπου.
«Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει» το εικονοποιεί ο Γιάννης Ρίτσος.
Επίτρεψέ τες λοιπόν να κυλήσουν όπως το αίμα μέσα σου, να γίνουν εργαλεία για να διαλύσεις την καταχνιά, να σηκωθείς και να δοκιμάσεις ν’ αδράξεις τη μέρα. Γιατί:
«Κάθε μέρα είναι μια καινούργια αρχή, μια μικρή ζωή από μόνη της»