Ντρέπομαι και αισχύνομαι που το λέω, αλλά το πάσχα δεν το μπορώ. Δεν το μπόρεσα ποτέ δηλαδή, ούτε κάν όταν ήμουν μαθητής στο δημοτικό, και ένα δεκαπενθήμερο εκτός σχολείου ήταν σίγουρα ένα δέλεαρ. Με ενοχλούν τα πάντα στη γιορτή αυτή :
– Τα προεόρτια, οι νηστείες, οι δήθεν περισυλλογές, οι θρηνωδίες της Μεγάλης Εβδομάδος. Ναι, ξέρω, είναι η συνέχεια μιάς αλυσίδας λατρειών της Ελλάδας και της Ανατολής που ξεκίνησε από την αυγή του πολιτισμού, πέρασε στη χώρα μας σάν Αδώνεια μυστήρια, και μετεξελίχθηκε, από φυσιοκρατική γιορτή της βλαστήσεως, σε γιορτή της πνευματικής αναγεννήσεως.
– Της ποιάς πνευματικής αναγεννήσεως, όμως; … το ελληνικό πάσχα είναι η γιορτή της πιό μανιασμένης εγκοσμιότητος, η διηνεκής μεταφυσική πάλη μεταξύ μαλακίων και οστρακοφόρων (υποτιθεμένης νηστείας) και του νικητού οβελίου, που μεταρσιώνει εν πνεύματι πνευματικής ευωχίας την ελληνική ορθόδοξη πίστη και ευσέβεια σε κατά συρροήν γαστρορραγίες και χολοκυστίτιδες.
– Το «χριστεπώνυμον» πλήθος, που συρρέει στις εκκλησίες, και προσπαθεί να ανακαλέσει μνήμες από Σολωμό και Παπαδιαμάντη, ή φευγαλέες αναμνήσεις από Πάσχα σε χωριά πρίν εκπολιτισθούν, μήπως και αυτές οι μνήμες εξαγνίσουν την τωρινή εκδοχή της μέθεξης στο Θείο Δράμα : την ανάγκη να προσφύγει κανείς στο μεταφυσικό – α λα κάρτ : πίστη και ευλάβεια με στύλ και λίγη φιγούρα.
– Την εκνευριστική ρινολαλιά των ακολουθιών και των βυζαντινών ύμνων με μόνη ή κύρια υπόκρουση το θείο ήχο που λατρεύεται τό ίδιο πολύ εδώ όσο και στο υπερπέραν, εκείνον δηλαδή των επικρουομένων κερμάτων.
– Πάνω απ’ όλα, εκείνους τους επισήμους, που εγκαταλείπουν πρός στιγμήν την εξουσιαστική τους φόρα, για ένα προσωρινό σόου ταπεινότητος και κατάνυξης, με εκατοντάδες όμως απ’ έξω φρουρούς, αγήματα, αστυνομικούς και συνοδούς. Και μετά, εκείνα τα γεμάτα ναρκισσισμό «Χριστός Ανέστη» τους, προς όλες τις κατευθύνσεις, λές και η Ανάσταση του Κυρίου υπήρξε τρόπον τινά και δικό τους κατόρθωμα.
– Κι εκείνες τις αποδράσεις στην επαρχία καί τη φύση, που καργάρουν με τζίπ και λιμουζίνες τα στενά δρομάκια μακρινών χωριών που αναβιώνουν μόνο τέτοια μέρα, άντε και το δεκαπενταύγουστο, με μεταφορά όλων των αστικών συνηθειών μας : τηλεόραση, τηλεφωνία, το τουίτερ να γλυκοτιτιβίζει .
– Τα κόκκινα αυγά, τα κουλουράκια χοληστερίνης, τα αηδιαστικά εντόσθια σε όλες τις μαγειρικές εκδοχές.
– Τα συρτοτσιφτετέλια του δήθεν ελληνικού γλεντιού, τα σόου στην τηλεόραση με τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο.
– Τις γελοίες μεταφυσικές παρατηρήσεις, στύλ «τό ‘χεις προσέξει ; κάθε Μεγάλη Παρασκευή ο ουρανός είναι σκοτεινός σαν κλαμμένος, ενώ τήν Ανάσταση είναι ηλιόλουστος και χαρωπός»
– Τίς προτάσεις υψηλής εορταστικής αισθητικής «τίποτε δεν είναι σαν τα κανάτια στην Κέρκυρα» ή «αν δεν δείς τον επιτάφιο να αντανακλά στα νερά στο λιμάνι της Μυκόνου, δεν έχεις δεί τίποτε»
‘Ας μού λείπουν όλ’ αυτά. Μιά Κυριακή είναι, θα τη βγάλω ήρεμα μόνος στο σπίτι, τρώγοντας σούσι ή και νηστεύοντας. Η επόμενη εβδομάδα, «τής Διακαινησίμου», υποσημαίνει κατά τήν εκκλησία μας την ψυχική και πνευματική ανανέωση μετά τήν ελπίδα της ζωής που νίκησε το θάνατο. Ίσως έχω ελπίδα να ξεπεράσω το τραύμα !
Leo
leonline@hotmail.gr
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
