ΠΡΟΛΟΓΟΣ.
Πριν κάποια χρόνια, Ιούνιο μήνα, που αρχίζουν οι παραστάσεις αρχαίου δράματος στα υπαίθρια αμφιθέατρα της χώρας με αφορμή ή /και απώτερο σκοπό τη συμμετοχή στην Επίδαυρο, ήταν η μέρα που η Εθνική Ελλάδας, στον κρίσιμο αγώνα για την πρόκρισή της στα προημιτελικά του Euro 2004, αντιμετώπιζε την Εθνική Ισπανίας (και στον οποίο αγώνα το τελικό αποτέλεσμα της ισοπαλίας θα πανηγυριστεί με δημόσιες επευφημίες θριάμβου σε όλη τη χώρα), που κόσμος πολύς ανηφορίζει στο Θέατρο Δάσους για να παρακολουθήσει την πρεμιέρα του έργου «Πλούτος» του Αριστοφάνη. Στην είσοδο του θεάτρου συναντάμε και χαιρετάμε τον Σταμάτη Κραουνάκη που έχει γράψει τη μουσική της παράστασης και λέμε πως η προσέλευση του κοινού είναι απρόσμενα αθρόα σε μια τέτοια «ποδοσφαιρική» συγκυρία. Αυτός σχολιάζει πόσο σημαντικό είναι, σε μια τέτοια συγκυρία, να ξέρεις «ότι ο κόσμος έρχεται μόνο για σένα». Συμφωνώ γενικά, αν και δεν καταλαβαίνω καλά στην προκειμένη περίπτωση ποιον ακριβώς εννοεί όταν λέει «για σένα». Φαντάζομαι όλους τους συντελεστές της παράστασης αλλά και τον ίδιο τον Αριστοφάνη.
ΠΑΡΟΔΟΣ.
Θυμάμαι όμως μετά ότι όλες εκείνες τις προηγούμενες ημέρες έβλεπε κανείς στους δρόμους της πόλης αφίσες μιας άλλης θεατρικής παράστασης με «πρώτη μούρη» τον Λάκη Λαζόπουλο και το όνομα του με τόσο μεγάλα γράμματα, χωρίς να διακρίνεται καν σε ποιο έργο παίζει! Σαν να μην είχε και ιδιαίτερη σημασία το έργο κι ο συγγραφέας – και «γιατί να το κρύψουμε άλλωστε»; Στο εξώφυλλο του έντυπου προγράμματος που πήρα στα χέρια μου όταν πήγα να δω και αυτήν την παράσταση, ήταν πάλι «πρώτη μούρη» ο Λάκης Λαζόπουλος, αλλά τουλάχιστον έγραφε και δύο ακόμα ονόματα: Πλούτος και Αριστοφάνης. Ωστόσο άκουσα μια κυρία, κατά τη διάρκεια της παράστασης, που επανέλαβε ψιθυριστά στο κινητό της αρκετές φορές «ναι, είμαι στο Θέατρο Δάσους, βλέπω Λαζόπουλο», χωρίς καμιά αναφορά ούτε στο έργο ούτε στον Αριστοφάνη ούτε σε κανέναν άλλο συντελεστή της παράστασης. Είχε έρθει απλώς «να δει Λαζόπουλο». Ενώ μια άλλη κυρία, μετά την παράσταση, αφού σχολίασε στην παρέα της εκτενώς το οικείο σε αυτήν (από την τηλεόραση) παίξιμο του Λαζόπουλου, κατέληξε: «αν και δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήθελε να πει ο ποιητής».
ΑΓΩΝ.
Όπου, ας πούμε, ο Παραγωγός υπερασπίζεται την προβολή της παράστασης δια μέσου του πιο δημοφιλούς συντελεστή της, λέγοντας το σύνηθες «καλύτερα να έρθουν για να δουν οι πολλοί Λαζόπουλο, αφού έτσι θ’ ακούσουν και το λόγο του Αριστοφάνη» και από την άλλη ο Φιλόλογος του αντιπαραθέτει το παράπονο του Αριστοτέλη ότι στην εποχή του οι ηθοποιοί είχαν γίνει πιο σημαντικοί από τους ποιητές («μείζον δύνανται νυν των ποιητών οι υποκριταί») σαν σημάδι παρακμής της δραματικής τέχνης που υποβιβάζει το έργο σε πρόσχημα. Και ο κάθε θεατής επιλέγει άποψη. Εννοείται ότι πλειοψηφεί συντριπτικά η άποψη του Παραγωγού. ΠΑΡΑΒΑΣΗ. Στους «Ιππείς», ή «Ιππής», ο κορυφαίος του χορού απευθύνεται προς το κοινό και μεταφέρει το παράπονο του Αριστοφάνη προς όσους απαρνιούνται τους μεγάλους παλιούς ποιητές που τόσα τους δίδαξαν, όταν γεράσουν και η πηγή των αστείων τους (μοιάζει σαν να) έχει στερέψει και τους ζητά να αναφωνήσουν ένα ακόμη ζήτω γι’ αυτόν. Γιατί λέει «η δουλειά του δασκάλου Χορών κωμικών είναι το πιο δύσκολο πράμα στον κόσμο».
ΕΞΟΔΟΣ.
«Της κωμωδίας υμνώ την έξοδο / και του φινάλε το αδιέξοδο…».
Σωτήρης Ζήκος
sz@citymedia.gr
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
