Τα «Μπαράκια» του σημαδεύουν ακόμα και σήμερα με ανεξίτηλο τρόπο το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Ο Βαγγέλης Γερμανός του σήμερα, πάντα χαλαρός και φιλοσοφημένος, παρουσιάζει τα παλιά και τα καινούρια του τραγούδια την Παρασκευή στο «Σαράι». O Bαγγέλης Γερμανός έδωσε συνέντευξη στο Χρήστο Μιχαλέρη και το περιοδικό CITY.
Την ευρεία αποδοχή που είχαν κι έχουν στην εποχή τους τα τραγούδια σου, τότε την περίμενες;
Όταν γράφεις τα τραγούδια δεν σκέφτεσαι αν θα έχουν αποδοχή. Δεν είναι θέμα αποδοχής ή όχι. Εγώ θεωρώ ότι τα τραγούδια είναι μια κατάσταση ή μια αλήθεια ανώτερης τάξης από τον άνθρωπο, όπως είναι ο αέρας ή το νερό. Τα θεωρώ σαν έμψυχα και πάνω από μένα. Το αντίθετο, μάλλον σκέφτομαι, αν τα τραγούδια μου εξακολουθούν να αποδέχονται εμένα… Όταν τα σκαρώνεις τα τραγούδια και ξεκινάς να συνδιαλέγεσαι μαζί τους, αυτό σε επιλέγει να γίνει, σε τυραννάει, εσύ είσαι ο μεσάζων, ο διεκπεραιωτής… Ανθίσταμαι στον όρο «δημιουργός» και στην καλλιτεχνία γενικότερα, δεν μπορώ να δω το τραγούδι ως προϊόν. Και τότε και τώρα, πάντα έχω αυτήν την αίσθηση, δεν θέλω να υποτάξω το τραγούδι, εκείνο θα το κάνει αυτό, θα με χαροποιήσει ή θα με παρηγορήσει…
Πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η τακτική που χρειάζεται ένα νέο τραγούδι σήμερα, ώστε να φτάσει και σε μακρινές παρέες;
Δεν ήταν και δεν είναι ούτε και σήμερα αυτό το ζητούμενο, ούτε το να παίζεις σε μεγάλα μαγαζιά ή σκηνές, όπως πολλοί με ρωτούν… Η ουσία σήμερα, δεν είναι πια ορατή με γυμνό μάτι, πρέπει κανείς να ψάξει να τη βρει, παρά την πληθώρα και την ευκολία των πληροφοριών. Αυτά έχουν να κάνουν με την ποσότητα και όχι με την ποιότητα. Γι’ αυτό καλό είναι όταν θέλουμε να βρούμε κάτι που έχει ουσία, ας το ψάχνουμε… Βέβαια ο κόσμος έχει μάθει σήμερα στην ευκολία, να του τα φέρνουν όλα έτοιμα στο πιάτο, όμως αυτό δεν είναι και πολύ καλό αυτό, γιατί δεν εκτιμάς έτσι τα πράγματα, κι αρχίζει η πλήξη…
Τι περιλαμβάνει το πρόγραμμα που παρουσιάζεις στο «Σαράι»;
Το πρόγραμμα είναι εφ’ όλης της ύλης, τραγούδια από τους δεκαπέντε δίσκους μου κι επιπλέον κάνω και το δικό μου κέφι, παίζω και πράγματα που γουστάρω εγώ. Το live είναι μια άλλη διαδικασία, είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια παρέα καλών φίλων που έχεις καιρό να τους δεις και είσαι ιδιαίτερα χαρούμενος… Σε ξεκουράζει και σε αναζωογονεί αυτό. Και είναι και το μόνο που μας έχει απομείνει, το cd δεν έχει οντότητα πια, το μοιράζουν και στα περίπτερα… Στο live είσαι ενώπιος ενωπίω…
Γιατί ονόμασες τον περσινό σου δίσκο με τα ρεμπέτικα «Καμικάζι»;
Ένας μουσικός έχει την υποχρέωση να κάνει όλη τη διαδρομή, δεν μπορείς να μένεις κάπου και να κάνεις μανιέρα, επειδή έχεις επιτυχία σε ένα στιλ. Ουσία έχει να το ταξιδέψεις το πράγμα και κυρίως να το ταξιδέψεις και στις ρίζες σου… Αρκετά με τα δυτικά και τα αμερικάνικα… Όσο σκληρός κι απάνθρωπος ακούγεται ο όρος «καμικάζι», τόσο δεν μπορείς να μην σκεφτείς ότι γίνεται θυσία εκείνη την ώρα και η θυσία εκείνη την ώρα είναι μια βασική κατάσταση που το τραγούδι υπηρετεί ως θέμα. Το τραγούδι υπηρετεί συγκεκριμένα θέματα, έχει ας πούμε τον έρωτα, έχει το ταξίδι, έχει και τη θυσία. Ιστορίες αυτοθυσίας έχουμε πολλές σε στιγμές της ιστορίας μας και αυτό ήταν για μένα πάντα πολύ γοητευτικό…
Σ’ αρέσει να είσαι παρατηρητής των πραγμάτων;
Πρέπει να είσαι συγχρόνως παρατηρητής και το αντικείμενο της παρατήρησης. Αλλιώς χάνεις το μπούσουλα. Και τότε παραιτούμαστε από το δικαίωμα να σκεφτόμαστε για λογαριασμό μας, βάζουμε άλλους να το κάνουν. Είναι απαισιόδοξη ένδειξη αυτή…
Έχεις χαμένα πράγματα από την έως τώρα πορεία σου στη μουσική;
Όχι, δεν έχω τέτοια…Μεγαλώνοντας νιώθεις πως κάθε μέρα που ζεις σου χαρίζεται, δεν είναι κάτι που δικαιωματικά το παίρνεις. Αυτό σημαίνει ότι κουρδίζεσαι κατά τέτοιο τρόπο ώστε να απολαμβάνεις αυτόν τον ήλιο στην αρχή του χειμώνα και όλα τα απλά πραγματάκια και να μη κολλάς σε πράγματα του στιλ: «Αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν…». Αυτά έχουν εκλείψει, δεν ζούμε ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον, αλλά στο τώρα. Δεν έχει καμία σχέση το να προσπαθεί κανείς με το νου του να αλλάξει το παρελθόν. Δεν υφίσταται «μετανιώνω», δηλαδή. Η αθωότητα της εφηβικής ηλικίας και η πίστη του τότε ότι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, σιγά – σιγά αρχίζει και μετατρέπεται σε προσπάθεια να βρεθεί μέσα σε αυτήν την κόλαση ένα σημείο που δεν είναι κόλαση, να του δώσεις λίγο χώρο γύρω – γύρω, να το κάνεις να αναπτυχθεί, να αναπνεύσει. Δεν μικραίνουν τα όνειρα, φεύγουν οι ψευδαισθήσεις, γίνεσαι πιο πραγματιστής, καταλαβαίνεις τι έχει σημασία και τι έχει αξία.
Τα μουσικά σου απωθημένα σου τα έχεις εκτονώσει;
Δεν έχω απωθημένα! Πάντα υπάρχει κάτι που θέλει να κάνει κανείς… Αλλά δεν τρελαίνεσαι πια, είναι η ζωή μας που μετατρέπεται σε τραγούδι κι εμείς οι ίδιοι αυτό κάνουμε… Κι ένα τραγούδι να είχα γραμμένο και μέσα σε αυτό να ταξίδευα κάθε φορά, μια χαρά θα ήταν, δεν είναι θέμα ποσότητας…
Τι θα σε εντυπωσίαζε πολύ σήμερα;
Με δεδομένο ότι το ζητούμενο σήμερα είναι τα καλά νέα, η συναδέλφωση των ανθρώπων, το να κουλάρει λίγο ο κόσμος και να μη τρέχει σαν παλαβός, τα πράγματα να αρχίσουν να συμβαίνουν πιο φυσικά. Την απληστία που κυριαρχεί από τη μια πλευρά και τη φτώχεια και τη δυστυχία από την άλλη, να προσθέσουμε και να βγάλουμε το μέσο όρο και να είμαστε λίγο καλύτερα όλοι, αυτό θα με εντυπωσίαζε… Το πανάρχαιο όνειρο των ανθρώπων για καλύτερη ζωή… Υπάρχει πολύ ένταση σήμερα, είναι σαν να μας δίνουν μικρά – μικρά κομματάκια ζάχαρης, με την υπόσχεση ότι κάπου μας περιμένει ένα βουνό από ζάχαρη… Αυτό γίνεται για να μας εκπαιδεύσουν σε μια κατάσταση καταστολής. Λέγονται πράγματα, αλλά δεν γίνονται πράγματα, θα με εντυπωσίαζε αν γινόταν κιόλας… Από πιτσιρικάς το ’75, αναρωτιόμουν αν γίνονται ακόμα πόλεμοι, κι όμως φτάσαμε το 2010 και ο κόσμος ακόμα τρώγεται λες και είναι άγρια σκυλιά…
info:
Σαράι
Γ. Λαμπράκη 23, φανάρι Κατσιμίδη, Τ: 2310943833
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
