Can the Greek can-can...

Can the Greek can-can...

Απόψεις - Κριτική

Δέν είναι μόνο πού υφιστάμεθα τίς οδυνηρές συνέπειες μιάς ολέθριας κρίσης στή χώρα, δέν είναι πού πρακτικά δέν ξέρουμε άν αύριο θά έχουμε ό,τι μέχρι σήμερα μας ήταν αυτονόητο, δέν είναι η ανασφάλεια, είναι πού πρέπει νά υποστούμε καί τίς, καλοπροαίρετες μέν, άσχετες δέ σέ βαθμό κωμικό, εκδηλώσεις «έμπρακτης συμπάθειας» από δεκάδες διαφορετικές πλευρές.

Από τούς ευγενείς (καί αφελείς …) δημάρχους τής Κάτω Ιταλίας, πού αποφάσισαν νά χαρίσουν τούς μισθούς τους στήν Ελλάδα, μέχρι τό κίνημα «είμαστε όλοι Έλληνες» τής Νάντης, μέχρι την πρωτοβουλία “give Greece a chance” – η οποία, νά πώ τήν αλήθεια, μού θυμίζει ένα ανέκδοτο μέ ξανθιές τόσο εκπληκτικό, πού θά υποκύψω στον πειρασμό να μοιρασθώ μαζί σας.

– Οι ξανθιές λοιπόν (λέει το ανέκδοτο) όλου του κόσμου, μπαφιασμένες από τήν απαξία, το σεξισμό και τήν ανδρική περιφρόνηση και τις προσβλητικές αναφορές στη νοημοσύνη και τίς γνώσεις τους, αποφάσισαν να ξεμπερδεύουν με το θέμα μιά για πάντα. Πρός τούτο, διοργάνωσαν μία παγκόσμια συνάντηση ξανθιών, κάτι σαν παγκόσμιο ανοιχτό φεστιβάλ (τύπου Γούντστοκ, άς πούμε), όπου θα έρχονταν όσο το δυνατό περισσότερες ξανθιές, και θα διάλεγαν τίς πιό έξυπνες μεταξύ τους. Τήν τελευταία ημέρα, πανηγυρικά, η ευφυέστατη όλων θα απαντούσε στίς ερωτήσεις μιάς ελλανοδίκου επιτροπής, ώστε να καταδειχθεί το ψευδές των ισχυρισμών ότι είναι περιορισμένης εξυπνάδας.

Πράγματι, την τελευταία ημέρα είχαν συρρεύσει από όλο τον κόσμο ξανθιές, αλλά καί δημοσιογράφοι, διασημότητες, τηλεοπτικά συνεργεία, για να απαθανατίσουν και να μεταδώσουν το συμβάν. Η πιό έξυπνη ξανθειά ανέβηκε στο βήμα, και οι ερωτήσεις άρχισαν. «Πείτε μας δεσποινίς, πόσο κάνει τρία επί τέσσερα». Ξύνει το κεφάλι αυτή, προβληματίζεται, και απαντά «οκτώ». Η ελλανόδικος επιτροπή μούγκα, από κάτω τα πλήθη των ξανθιών ορύονται : «δώσ’ της – μία – ευ-και-ρία». «πείτε μας πόσο κάνει τρία σύν τρία», δευτερώνει η επιτροπή. Περίσκεψη, καί «τέσσερα» η απάντηση. Αρνητικό νεύμα η επιτροπή, «δώσ’ της – μία – ευ-και-ρία» το ακροατήριο. «Πείτε μας πόσο κάνει ένα κι ένα», ρωτούν οι τζέρις. «δύο» απαντά η ξανθιά, κι από κάτω τό ξανθό ακροατήριο παραληρεί : «δώσ’ της – μία – ευ-και-ρία» …

Νά με συμπαθάτε οι πατριώτες αν ίσως ελληνοξεχνάω και παρορώ τίς διανοητικές αρετές και τη μεγαλοφυϊα της φυλής, όμως πραγματικά αμφιβάλλω άν κάποια νέα ευκαιρία στην Ελλάδα θα οδηγούσε σε κάτι καλλίτερο. Κατ’ αρχήν, καμμία χώρα της Ευρώπης δεν είχε διαχρονικά τίς ευκαιρίες τής Ελλάδος, τόσα πακέτα Ντελόρ, Σαντέρ, Γιουνκέρ κ.ά, ίσως μόνο η ίδια η Γερμανία, κι αυτή πάλι μέχρι 20 χρόνια πρίν. Το κατά πόσον και ποιοί ωφελήθηκαν από τίς «ευκαιρίες» αυτές, μένει να απαντηθεί. Εν πάση περιπτώσει, κι άν ακόμα στήν Ελλάδα δόθηκαν κάποιες ευκαιρίες, κανείς δεν ξέρει πού τίς έδωσε η Ελλάδα (όχι πάντως στούς ιθαγενείς). Κι άν όμως ακόμα δίνονταν κάποιες ευκαιρίες στους τελευταίους, η γραφειοκρατική διαδρομή μέχρι να αξιοποιηθούν αυτές στήν πράξη, συνιστά χρονική διαδρομή που κάνει το «σα βγείς στον πηγαιμό γιά την Ιθάκη» να φαντάζει σαν περίπατος πρός το περίπτερο γιά εφημερίδα. Θές ο φόβος του Έλληνα για το ρίσκο σε μιά χώρα χωρίς καμμιά ασφάλεια, θές τα λαϊκιστικά αντανακλαστικά τής τελευταίας τριακονταετίας, η επιχειρηματικότητα, ακόμα και η απλή λέξη «ιδιωτικός», αντιμετωπίζονται σάν απειλές πρός τό «καλό» δημόσιο, μέ τό οποίο πάλι οι σχέσεις μας είναι αμφιθυμικές : από τη μιά μας είναι μισητό διότι μας καταταλανίζει διηνεκώς, από την άλλη μας είναι λατρεμένο, αξιόπιστο και περιφρουρητέο (κάτι σάν συλλογικό πανελλήνιο «σύνδρομο της Στοκχόλμης»).

Κι όταν ακόμα κανείς εκφρασθεί εγκωμιαστικά ή θαυμαστικά γιά τό επίτευγμα κάποιου επιστήμονος ή επιχειρηματία, πάλι ο θαυμασμός εδράζεται στά δυνάμει εκατομμύρια πού το επίτευγμα θα μπορούσε να επισωρεύσει, κι όχι στήν ευφυϊα, την επιμονή, τήν σκληρή δουλειά καί προσπάθεια, που, κατά κανόνα, το μέν επίσημο κράτος απεχθάνεται, ο δέ μέσος Έλληνας σνομπάρει από ζήλεια.

Μπορεί επομένως πολύ καλά νά φαντασθεί κανείς πώς θά εξαργυρωνόταν τό «γκήβ Γκρής ε τσάνς»: σέ νέους οργανισμούς, ΜΚΟ, πανεπιστημιακές σχολές (η χούντα έλεγε κάποτε «κάθε χωριό καί γυμναστήριο», κι οι γονείς μας γελούσαν. Η σημερινή Ελλάδα αξιώνει «κάθε χωριό καί πανεπιστήμιο»…), ιδρύματα και παραρτήματα τών ιδρυμάτων, καί, φυσικά, στρατιές απασχολουμένων χωρίς αντικείμενο ή μέ μόνο αντικείμενο τήν αντίταξη αντιρρήσεων πρός όποιον καταφύγει σ’ αυτά με οποιοδήποτε (α πριόρι εξωφρενικό ή παράλογο) αίτημα.

“so, can the Greeks ?” – “well, even if you do can them, they’ll bribe the can and get out”. Στά πολλά κρίματά του, ο Οτσαλάν, μαγεμένος από τη φιλοξενία του κυρ – Ναξάκη και της κυρά – Βούλας Δαμιανάκου – Ρώτα, όσο κι από τήν καλοσύνη του ελληνικού κράτους να τον μεταφέρει από τήν Ελλάδα στήν γεμάτη θαλπωρή ασφάλεια της ελληνικής πρεσβείας στήν Κένυα, είχε πεί «έφυγα από ένα κράτος – τραγωδία, καί ήρθα σε ένα κράτος – παρωδία». Κι έτσι θά διαλάθουν και τα προσεχή χρόνια, εν αναμονή ενός από μηχανής θεού (νά βρεθούν πετρέλαια στό Κατάκωλο, άς πούμε : «περιμένοντας τά πετρέλαια», όπως λέμε «περιμένοντας τούς βαρβάρους».
“No, I mean … can the Greeks?”, “but of course they can, and even double so, they can-can !”

Leo
leonline@hotmail.gr

Ακολουθήστε το cityportal.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Διαβάστε για Συναυλίες, Σινεμά, Θέατρο, βιβλία, τέχνες, εκδρομές στην ατζέντα (ημερολόγιο) αλλά και όλα τα Τελευταία νέα από τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τον Κόσμο, σήμερα, τώρα που συμβαίνουν.

 

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε