{ CITY URBAN LIVING }

Your Hand In Mine


Your Hand In Mine

Οι Your Hand In Mine, ο Μάνος Μυλωνάκης κι ο Γιώργος Παπαδόπουλος, παίζουν στις 4 Δεκεμβρίου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, μουσικές από το νέο τους δίσκο που μόλις ηχογράφησαν κι από το κινηματογραφικό τους άλμπουμ «Every Νight Dreams». Το συγκρότημα Your Hand In Mine έδωσε συνέντευξη στην Αναστασία Γρηγοριάδου και το περιοδικό CITY.

Πότε συναντηθήκατε και πώς προέκυψαν οι Your Hand In Mine;
Η πρώτη μας συνάντηση έγινε στα πλαίσια της πρόβας ενός σχολικού συγκροτήματος, ήμασταν δεν ήμασταν 16, και συγκεκριμένα στην κρεβατοκάμαρα της γιαγιάς του drummer που είχε μετατραπεί σε studio. Από την παρέα εκείνη, ξεπήδησαν οι Shortcat, σε περισσότερο postrock-noise ύφος, όπου για πρώτη φορά ασχοληθήκαμε σοβαρά να συνθέσουμε δική μας μουσική. Με τον καιρό όμως είδαμε τους εαυτούς μας να ξεπερνούν τον ηλεκτρισμό, τον θόρυβο να μην αποτελεί πια μοναδική δίοδο έκφρασης. Τα ακουστικά όργανα, η πηγαία φολκ των πλανόδιων μουσικών, τα βαλς της νορμανδικής εξοχής και οι σαφείς μεσογειακές μελωδίες ήταν αυτά που μας κέρδισαν και συγχρόνισαν τις αισθητικές μας αξίες σε μια ενιαία πορεία.

Πιο πριν ποια ήταν η ενασχόλησή σας με τη μουσική;
Ασχοληθήκαμε από παιδιά με πολλά και διαφορετικά όργανα, πολλές φορές μάλιστα με τον ακαδημαϊκό τρόπο (ο Μάνος έφτασε στο πτυχίο του πιάνου, ο Γιώργος σπούδαζε τρομπέτα), στα περισσότερα όμως δηλώνουμε αυτοδίδακτοι. Το μικρόβιο μπήκε στα εφηβικά κυρίως χρόνια, όπου και διαπιστώσαμε πως η μουσική, πέρα από τους απαράβατους κανόνες που εδραίωσαν τα «μεγάλα κλασικά κεφάλια» και την «τρομοκρατική» διάστασή της που αρέσκονται να διδάσκουν τα ωδεία, είναι ένα πολύ απλό πράγμα, άμεσο και απόλυτα ενσωματωμένο στην ανθρώπινη φύση... Μετά από αυτού του είδους την απομυθοποίηση, λοιπόν, αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε τα όργανα πιο ελεύθερα και αυθόρμητα, φτιάξαμε δικά μας, αγοράσαμε άλλα και... η λίστα συνεχώς μεγαλώνει!

Η ονομασία σας είναι από τον τίτλο του τραγουδιού των Explosions In The Sky; 
Ακριβώς. Το «Your hand in mine» είναι ένα από τα αγαπημένα μας κομμάτια των Explosions in the Sky. Οι Explosions για μας δεν ήταν απλά μια επιρροή, ήταν το πέρασμα στη μουσική μας «ωριμότητα» σαν ακροατές. Ταυτόχρονα όμως, είναι, κατά τη γνώμη μας, μια πολύ εύηχη φράση, και παράλληλα ο τρόπος να αποτίσουμε έναν μικρό φόρο τιμής σ’ αυτούς τους μουσικούς για όσα μας προσέφεραν χωρίς να το γνωρίζουν.

Πότε έμαθαν για το σχήμα σας; Άκουσαν μουσική σας;
Επειδή η ιδέα για το όνομα και το concept του σχήματος γεννήθηκε πριν από την ίδια τη μουσική, θεωρήσαμε βασικό, και ευγενικό, να τους το γνωστοποιήσουμε πριν κάνουμε οτιδήποτε. Έτσι, μέσω internet αρχικά ήρθαμε σε επαφή μαζί τους, όποτε ζητήσαμε και τελικά πήραμε την άδειά τους.  Όμως η χαρά μας κορυφώθηκε όταν ένα χρόνο αργότερα, μετά από μια εκπληκτική συναυλία τους στη Στοκχόλμη, τους γνωρίσαμε και από κοντά και τους δωρίσαμε το πρώτο μας album.

Πηγαίνετε συχνά σε συναυλίες άλλων; Μία που θυμάστε πολύ έντονα;
Οι συναυλίες ήταν από πάντα από τους πιο αγαπητούς μας τρόπους διασκέδασης και ψυχολογικής εκτόνωσης, ειδικά παλαιότερα τις κυνηγούσαμε όσο τίποτα. Τα ξέγνοιαστα φοιτητικά χρόνια όμως τελείωσαν, οπότε γενικά οι έξοδοί μας περιορίστηκαν, αλλά και τα ενδιαφέροντα live στην πόλη άρχισαν αναπόφευκτα να σπανίζουν. Κανένας διοργανωτής πια δεν έχει την πολυτέλεια να ρισκάρει. Από τη «χρυσή» λοιπόν εποχή δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την εμφάνιση των Godspeed You Black Emperor! στο club του Μύλου. Ήταν η περιοδεία για το «Lift Up Your Skinny Fists...», εκείνοι στο ζενίθ τους και εμείς στην καλύτερη στιγμή για να τους ακούσουμε...

Τι και ποιων τις μουσικές αγαπάτε να ακούτε; Ποιον καλό δίσκο ακούσατε τελευταία;
Αυτό τον καιρό διανύουμε μια περίοδο που, και λόγω των δουλειών και των ηχογραφήσεών μας, δεν προλαβαίνουμε να ακούμε πολλή και νέα μουσική. Σε στιγμές όμως που μόνο η μουσική μπορεί να αποφορτίσει μια δύσκολη μέρα, να οξύνει ή να αμβλύνει ένα συναίσθημα κατά παραγγελία, επιλέγουμε δοκιμασμένες λύσεις, ανάμεσα σε συνθέσεις του Matt Elliott, του Rene Aubry, των Whitest Boy Alive, της Λένας Πλάτωνος, του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ένας κατά τη γνώμη μας καλός δίσκος, που άδικα χαντακώθηκε από πολλούς κριτικούς, είναι η πρόσφατη δουλειά των Mumford and Sons, «Sigh no More».

Πώς γράφετε τις μουσικές σας; Πώς δουλεύετε γι’ αυτές;
Δυστυχώς δεν έχουμε καταλήξει σε μέθοδο που να αποδίδει 100%. Κάποιες φορές, ένας από τους δύο σκαρώνει μια φράση και τη δουλεύουμε μαζί, άλλες φορές μας βγαίνει κάτι καλό από την επεξεργασία μιας ιδέας που φαινομενικά ήταν για πέταμα κι άλλες φορές το εντελώς ανάποδο! Το μόνο σίγουρο είναι ότι επηρεαζόμαστε πολύ ο ένας από τον άλλο και μόνο όταν βρισκόμαστε και οι δύο σε ψυχολογική ισορροπία μπορούμε να αποδώσουμε συνθετικά (πράγμα σπάνιο). Τεχνικά, το live-looping μέσω του υπολογιστή, όπως και στις συναυλίες μας έτσι και στις πρόβες, είναι το βασικό εργαλείο για να δοκιμάζουμε και να απορρίπτουμε ιδέες και ήχους ώσπου να φτάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα.

Ακουστικός και ηλεκτρικός ήχος, παλιά όργανα όπως ένα wurlitzer piano, παιδικά μουσικά παιχνίδια, αυτοσχέδια όργανα, πώς συνδυάζονται; Πού σας πηγαίνουν οι ήχοι που παράγουν;
Κάπου στο τέλος του 2006 και τις αρχές του 2007, ο Γιώργος αγοράζει το πρώτο του μαντολίνο από ένα παλαιοπωλείο παζαρεύοντας την τιμή, όχι πολύ επιτυχημένα, ενώ ο Μάνος είναι στημένος 4.00 τα χαράματα σε ένα net café του κέντρου, προσπαθώντας να πιστέψει ότι μόλις κέρδισε ένα από τα εναπομείναντα Wurlitzer pianos στο κόσμο, στο e-bay. Κάπου εκεί ήταν και η στιγμή που καταλάβαμε τι δρόμο θέλουμε να ακολουθήσουμε μουσικά. Τα παλιά μουσικά όργανα, συμβατικά και μη, ασκούσαν μια ιδιαίτερη γοητεία πάνω μας και στη συνέχεια ήταν κυρίως αυτά που καθοδηγούσαν το ύφος της μουσικής μας. Ποιος ο λόγος να «πειραματιστείς» με ένα ακορντεόν, όταν και μόνο η όψη του σε κάνει να θες να χορέψεις βαλς!

Πώς νομίζετε ότι σας πρωτοάκουσε, σας έμαθε το κοινό σας; Πόσο βοήθησε το διαδίκτυο;
Θα λέγαμε ότι αρχικά βοήθησε αποκλειστικά το διαδίκτυο. Όσο το myspace γινόταν περισσότερο γνωστό σε μουσικόφιλους και μουσικούς ανά τον κόσμο, σε συνδυασμό με τη σχετική αυτοδιάθεση που προσέφερε στους μουσικούς, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, ανεξαρτήτως συνόρων, έρχονταν σε επαφή με τη μουσική μας. Ίσως είμαστε και τυχεροί που γνωρίσαμε αυτό το μέσο νωρίς, όσο η ποσότητα της πληροφορίας ήταν ακόμα σχετικά βατή. Έτσι καταφέραμε να δημιουργήσουμε πολύ δυνατές σχέσεις και να γνωρίσουμε ανθρώπους ακόμα και πέρα από τα σύνορα της χώρας, που οι αισθητικές μας ταυτίζονταν.

Γενικά η myspace σελίδα σας, κάνει και τώρα  ευκολότερη τη διάδοση της μουσικής σας;
Το βλέπουμε να συμβαίνει ακόμα και τώρα. Ευτυχώς το διαδίκτυο πέρα από όλα τα άλλα, είναι ένα μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Αυτό το βλέπουμε και από τη χρήση που κάνουμε και εμείς σε αυτό. Όπως ακριβώς, τείνει να σταματήσει η βόλτα στη βιβλιοθήκη με το «τεφτεράκι», κατά αντιστοιχία, τείνουν, δυστυχώς ή ευτυχώς, να σταματήσουν οι βόλτες στο δισκάδικο και οι συζητήσεις με τους «γκουρού» δισκοπώλες. Βέβαια το μειονέκτημα είναι ότι η πληροφορία που προσφέρει το internet μπορεί εύκολα να σε πνίξει…

Ποιος φιλοτέχνησε το εξώφυλλο και το βιβλιαράκι στο δίσκο σας, «Εvery Night Dreams»;

Το βιβλιαράκι του album είναι καρπός μιας εκ των καλών διαδικτυακών «σχέσεων», που αναφέραμε προηγουμένως. Ο Benjamin Nerot, ταλαντούχος μουσικός και σκιτσογράφος, ήταν από τους πρώτους μας «φίλους» στο myspace. Μετά από συνεχόμενες ανταλλαγές απόψεων και φιλοφρονήσεων, του προτείναμε να σκιτσάρει 22 καρέ της ταινίας «Every Night Dreams» που συνόδε

Όλες οι δωρεάν συναυλίες - εκδηλώσεις δράσεις, εκθέσεις που θα γίνουν τις επόμενες 7 μέρες στη Θεσσαλονίκη

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες


 
:
Κατηγορίες: Συνεντεύξεις Πρόσωπα


TOP 10 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ


  Διαβάστε τα τελευταία νέα του Cityportal