Ένας νέος συνθέτης, με την κλασική έννοια του όρου, που αντέχει στον χρόνο, έχοντας μια πολύ δημιουργική πορεία με τέσσερις προσωπικούς δίσκους και δεκάδες πρωτότυπες μουσικές για θεατρικές παραστάσεις, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. O Δημήτρης Μαραμής έδωσε συνέντευξη στον Χρήστο Μιχαλέρη και το περιοδικό CITY.
Ποιες είναι οι παρούσες δραστηριότητες σου;
Γράφω κατ’ αρχάς μουσική για την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, το «Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα, που θα ανεβεί στην κεντρική σκηνή στις 12 Οκτωβρίου. Δεύτερον, έγραψα τη μουσική για ένα ντοκιμαντέρ που έχει να κάνει με τα εικαστικά μέσα στην Αθήνα, που το σκηνοθετεί η Φούλα Μελανίτου και τέλος, ετοιμάζω τα live μου στην Αθήνα που θα λάβουν χώρα σε έναν καινούριο πολυχώρο με θέατρο, γκαλερί και μουσική σκηνή που λέγεται «Μπετόν 7» στον Βοτανικό. Είμαι ο πρώτος που φιλοξενείται εκεί και η σειρά αυτή των παραστάσεων θα ονομάζεται «Πάθος». Μάλιστα η συναυλία στη Θεσσαλονίκη αποτελεί και μια έναρξη για τη συνέχεια αυτών των live…
Καινούρια δισκογραφική δουλειά υπάρχει;
Υπάρχει καινούριος κύκλος τραγουδιών που έχω ετοιμάσει σε στίχους Μιχάλη Γκανά, ο οποίος παρουσιάζεται παράλληλα στις φετινές μου συναυλίες. Παρουσιάζουμε, επίσης, και τον νέο δίσκο «Χορός με τη βροχή» της Κορίνας Λεγάκη που κυκλοφορεί τον Οκτώβριο, που περιέχει τέσσερα δικά μου τραγούδια, μαζί με τα υπόλοιπα που έγραψε το συγκρότημα «Αρμός», το οποίο επιμελήθηκε και την ενορχήστρωση και την παραγωγή της δουλειάς.
Δίνεις μια συναυλία την Πέμπτη στα πλαίσια των «Δημητρίων»…
Χαίρομαι πολύ που επιστρέφω στη Θεσσαλονίκη μετά από αρκετό καιρό. Τη θεωρώ συναισθηματική μου πατρίδα, αφού έχω ζήσει πολύ ωραίες στιγμές και με τη συνεργασία μου με το Κρατικό Θέατρο, αλλά και με τα προηγούμενα live μου εκεί. Η συναυλία που θα λάβει χώρα στο νέο δημαρχείο ονομάζεται «Ρεσιτάλ 2000 -2010» και περιλαμβάνει τα τραγούδια από τους τέσσερις προσωπικούς μου δίσκους με κύρια βάση τον «Σκοτεινό έρωτα» και τις «Σκηνές από βουβή ταινία». Σε αυτό το ρεσιτάλ έχω μόνο μία φωνή και πρώτη φορά παρουσιάζονται τα τραγούδια μου από γυναικεία φωνή και αυτό οφείλεται στην συνάντηση μου με την Κορίνα Λεγάκη που τη θεωρώ πολύ ταλαντούχα και με ιδιαίτερη αισθητική και ήθος, τραγουδίστρια. Στη Θεσσαλονίκη συμμετέχουν και δύο μουσικοί της πόλης, η Ελευθερία Παπάζογλου στο φλάουτο και η Ανδρονίκη Δονουκαρά στο βιολί.
Τι είναι αυτό που αναζητάς με τη μουσική που γράφεις;
Τώρα πλέον είναι ακόμα πιο προσωπικές οι αναζητήσεις μου και γράφω εντελώς μέσα από τα δικά μου πάθη και τις ανάγκες. Δεν έχω καμία ανάγκη όταν γράφω κι εκφράζομαι μέσα από ένα κομμάτι, να θέλω να προσεγγίσω κάποιον άλλο. Αρχικά εκφράζω μόνο τη δική μου κατάσταση εκείνης της στιγμής που σίγουρα ξεκινάει από συγκινησιακή φόρτιση. Μετά έρχεται το αποτέλεσμα κι αν αυτό είναι καλό και με ικανοποιεί, τότε έρχεται και η ανάγκη της επικοινωνίας. Έχω γίνει λίγο πιο εσωστρεφής, όσον αφορά στη δημιουργία, γιατί όσον αφορά στην επικοινωνία μου και τα live, συμβαίνει το αντίθετο.
Τι φόντο θα έβαζες στις μουσικές σου;
Οι μουσικές μου είναι αρκετά κόκκινες σκούρες… Πηγάζουν από έναν σκοτεινό ρομαντισμό που καίει σήμερα. Επειδή στη σύγχρονη εποχή έχει αρχίσει και απειλείται πολύ το αίσθημα και εγώ καίγομαι από αίσθημα, μουσικά, η κόντρα αυτή το κάνει ακόμα πιο επίκαιρο, του δίνει μια αναγκαιότητα… Ο κόσμος έχει ανάγκη από έντονες καταστάσεις και πάθος.
Τι σου γίνεται σημαντικό όσο περνάει καιρός και είσαι στα πράγματα;
Όσο περνάει ο καιρός και είμαι στα πράγματα οι απαιτήσεις είναι μεγαλύτερες από τον εαυτό μου. Επειδή ο κόσμος γνωρίζει τη δουλειά μου και υπάρχουν άνθρωποι πια, που με ακολουθούν στις εκδηλώσεις μου, πρέπει συνέχεια να δίνω και κάτι καλύτερο. Δεν έχω την ανάγκη πλέον να αποδείξω, όσο το να δώσω νέο υλικό και να εξελίξω αυτό που ήδη έχει γίνει. Δεν είναι εύκολο αυτό, θέλει πολύ ψάξιμο και σκληρή δουλειά…
Η επιλογή σου να συνεργάζεσαι με νέους ανθρώπους δεν έχει κόστος;
Η αλήθεια είναι ότι είναι επιλογή αυτό και όχι τυχαίο. Πιστεύω ότι βγαίνει με μεγαλύτερη δύναμη η δική μου πρωτότυπη δουλειά με νέες φωνές που δεν έχουν στιγματιστεί από τίποτε, αφού ούτε και η δουλειά μου είχε στιγματιστεί από κάποιες φωνές. Διαμορφώνουμε όλοι μαζί μια πορεία συγκεκριμένη, αγνή και καθαρή. Οι νέοι άνθρωποι κουβαλούν ένα πάθος και μια φρεσκάδα και τη μεταφέρουν και στον κόσμο κι επειδή αυτό που κάνω είναι έτσι κι αλλιώς κάπως ιδιαίτερο, δεν είναι και πολύ εύκολο και μεγάλα ονόματα να δεχτούν να συνεργαστούν και να υπηρετήσουν έναν κύκλο τραγουδιών ή μόνο δικά μου τραγούδια. Όλες οι παλιότερες γενιές κάνουν πλέον μίξεις κι επιλογές που εξυπηρετούν μόνο το δικό τους όνομα και μόνο την επιτυχία τους ή απλά να κρατηθούν σε αυτήν που έχουν. Στη δική μου περίπτωση ο συνθέτης προτείνει κάτι και ο ερμηνευτής έρχεται να το υπηρετήσει, ενώ συνήθως γίνεται το αντίθετο.
Και παρ’ όλα αυτά αντέχεις στον χρόνο…
Και προς το θετικό μάλιστα… Είναι δύο πράγματα, είναι αν το υλικό σου αντέχει και αρέσει τελικά, έστω κι αν στην αρχή βρήκε δυσκολίες, κι έπειτα είναι και η ίδια η υπομονή που έχει ένας άνθρωπος που εμμένει σε αυτό που κάνει…
Το internet πόσο σε έχει βοηθήσει;
Πάρα πολύ και αυτό είναι το εντυπωσιακό. Το internet μπορεί να είναι ο βασικός καταστροφέας της δισκογραφίας, αλλά βοηθάει πολύ νέους ανθρώπους, όπως κι εμένα, γιατί έδωσε πρόσβαση σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό που δεν πήγαινε να αγοράσει δίσκους, που δεν θα πήγαινε να ψάξει σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα να ανακαλύψει τραγούδια. Πάρα πολύς κόσμος με ανακάλυψε έτσι και ουσιαστικά πρώτα εκτιμούν τα τραγούδια μου και μετά έρχονται και στα live.
info:
«45α Δημήτρια»
Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου
Ώρα έναρξης: 21:00
Είσοδος ελεύθερη
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
