Δημήτρης Ζερβουδάκης

Δημήτρης Ζερβουδάκης

Με έναν καινούριο δίσκο, «Πώς να αναπνεύσω»,  μια νεοσύστατη ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία, το «Κύμα», παρέα με την τραγουδοποιό Σοφία Γεωργαντζή και τραγούδια από τη συνολική μουσική διαδρομή του, έρχεται μέσα στον Απρίλιο για λίγες εμφανίσεις στη Βάρδια. Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης έδωσε συνέντευξη στην Αναστασία Γρηγοριάδου και το περιοδικό CITY.


Δημήτρη, μέτρα χρόνια προς τα πίσω, πρώτα ξεκινήματα, πρώτα τραγούδια, πόσα είναι;
Πολλά είναι, έχουν μαζευτεί πολλά, εικοσιπέντε συναπτά.


Αν τα συνόψιζες, με λίγες φράσεις, πώς ήταν;
Γρήγορα, νεράκι πήγανε. Έχουν μείνει στιγμές, υπάρχουν κι οι δίσκοι να μας θυμίζουν τα χρονιάσματα και τις στροφές, οι άνθρωποι πάνω απ’ όλα, βραδιές, συναυλίες, γιατί το ζητούμενο αυτό ήταν για μένα να μπορώ να τραγουδάω και να συναντιέμαι με τον κόσμο και στη συνέχεια βέβαια να μπορώ να ζήσω από αυτό. Και δεν έχω παράπονο, κάτι έχω καταφέρει.


Έχεις πει πολλές φορές ότι πιστεύεις στο μαζί και στο γκρουπίστικο στη μουσική, γιατί;
Γιατί το πιστεύω ότι ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη. Θεωρώ τη μουσική διαδικασία κοινωνίας των ανθρώπων. Ουσιαστικά μέσα σε μια ομάδα έχεις την δυνατότητα να αυτοπροσδιορίζεσαι και να ετεροπροσδιορίζεσαι.


Όταν φτάνεις στην ηχογράφηση ενός δίσκου, των τραγουδιών σου, τι γίνεται με αυτήν την γκρουπίστικη λογική που λέμε;
Κοίταξε, μπορεί και να παρασυρθείς και να χάσεις το αρχικό σου ζητούμενο. Έχει συμβεί. Κι ενώ μιλάς για κάτι δικό σου να ανακαλύψεις ξαφνικά ή και μετά από χρόνια ότι δεν ήταν δικό σου τελικά και μπαίνοντας και οι ομότεχνοι στην προσπάθεια σου αλλοίωσαν το τελικό αποτέλεσμα, με την καλή έννοια το αλλοίωσαν, ελπίζω, πολλές φορές βέβαια και με την κακή, και λες τελικά, αυτό τελικά δεν μου ανήκει και τόσο.


Υπάρχει κάτι που σε βοηθά στην τέχνη και τη στάση σου γενικά;
Αυτό το φίλτρο που με βοηθά στην τέχνη μου ακόμα και σήμερα είναι μια ιδιότυπη ιδεολογική συγκρότηση που έχω. Δεν μπορώ να φανταστώ την τέχνη αποκομμένη από τη ζωή και την κοινωνία, έτσι κι αλλιώς, επιθυμώ για τηn τέχνη έναν άλλο ρόλο, δεν θέλω να απευθύνεται μόνο στο υπογάστριο, θέλω να έχει μια ανατρεπτική διάθεση, να συντάσσεται με ένα συλλογικό ζητούμενο που θα μπορούσε να ανατρέψει κάτι κακό. Και αυτό με ενδιαφέρει πάρα πολύ.


«Πώς να αναπνεύσω», είναι ο νέος σου δίσκος, περιέγραψέ μου αυτήν τη δουλειά.
Είναι ο δέκατος στη σειρά, έγινε ο μισός στη Θεσσαλονίκη κι ο μισός στην Αθήνα, ολοκληρώθηκε από μια συναστρία μουσικών, νεώτερων και παλιότερων. Η ονομασία του δίσκου βγήκε από μια φίλη κάτω, στην κρατική ραδιοφωνία, τη Μαργαρίτα Μυτιληναίου, είναι η νονά του δίσκου. Προσέγγισα πράγματα με άλλη διάθεση. Υπάρχει μια πιο ροκ εκφορά σε αυτήν τη δουλειά. Από την άλλη δεν παραιτούμαι από το στοιχείο που αντιλαμβάνομαι εγώ ως λαϊκό. Συνεργάστηκα με μια νέα τραγουδοποιό την Σοφία Γεωργατζή, μαζί θα παίξουμε τώρα και στη Βάρδια. Χάρηκα πολύ με την ανέλπιστη δημιουργική της βοήθεια. Μου έδωσε κάποια τραγούδια τα οποία δεν ξέρω αν θα μπορούσα να καθίσω να τα γράψω εγώ. Μου άρεσε η γυναικεία προσέγγιση στα πράγματα, αντιλήφθηκα ότι έτσι ίσως ξεπεράσω κι εγώ δικά μου σοβινιστικά οχυρά.


Βλέπεις διαφορές στα τραγούδια αντρών και γυναικών τραγουδοποιών;
Ναι, βλέπω, κυρίως στην προσέγγιση των συναισθημάτων. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα. Και είναι ωραίο.


Σε λένε ακόμη νέο τραγουδοποιό;
Καλά, όχι μόνο εμένα και δεν πρόκειται αυτό να  σταματήσει. Υπάρχει και ένα παιχνίδι από κάποιους που το λένε. Παίζει κι αυτό. Ο λόγος είναι για να μπορέσουν κάποιοι που ουσιαστικά έχουν γαντζωθεί σε αυτό που κάνουν χρόνια, να συνεχίσουν. Δεν έχουμε αποχωρήσεις, από κει να το καταλάβεις. Δεν έχουμε ευγενείς, όμορφες αισθητικά αποχωρήσεις. Αντίθετα έχουμε επιμονές και εμμονές που κατάντησαν αστείες, για μένα τουλάχιστον. Υπάρχουν άνθρωποι που τους λάτρευα κι έχω φτάσει σε σημείο που επειδή επιμένουν με τέτοιον τρόπο να μην μπορώ να τους ακούσω πια. Ότι υπάρχει θέμα εξουσίας και γαντζώματος σε προνόμια ντε και καλά διαφόρων νεανιζόντων, υπάρχει. Δε γίνεται δηλαδή να βγάζεις τώρα τη φωτογραφία, να τη ρετουσάρεις και να μου βγαίνεις όπως ήσουν πριν από εικοσιπέντε χρόνια, όχι, δεν το μπορώ αυτό το πράγμα, αισθητικά αυτό μου περνάει κάτι πολύ κακό, φτηνό και ύποπτο.


Πρέπει να είσαι καλά με τον εαυτό σου και ασφαλής για να βοηθάς νέους ανθρώπους;
Αντίθετα, πρέπει να είσαι ανασφαλής και να μη νιώθεις καλά. Δίνοντας, παίρνεις. Και ό,τι κάνει κανείς υπάρχει και η αξία του, φαίνεται μέσα στο χρόνο.


Πώς πήρες μια απόφαση, τώρα, σε δύσκολους καιρούς για τη δισκογραφία να ανοίξεις δική σου δισκογραφική εταιρεία;
Ουσιαστικά ήταν μια δισκογραφική ευκαιρία -που μ’ αρέσει να τη λέω κι όχι εταιρεία-, εμείς δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε με δεδομένα εταιρείας. Προσωπικά, προσπάθησα να απεγκλωβιστώ από τις σκοπιμότητες οι οποίες βαραίνουν κάθε φορά την έκδοση ή μη έκδοση μιας δουλειάς, και το πέτυχα. Για μένα έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο είναι να βγαίνει η δουλειά μου έξω κι όχι να αποθησαυρίσει κάποιος κάποια εκατομμύρια και στη συνέχεια έχω έναν πόθο να μπορέσω να το μοιραστώ αυτό ειδικά με νεότερους, να μπορέσω δηλαδή να σταθώ δίπλα σε παιδιά που τα αντιλαμβάνομαι κυρίως εκτός των τειχών και να μπορέσω να υλοποιήσω μια δικιά τους απόπειρα στη δισκογραφία. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα, για οτιδήποτε κι αν κάνεις απαιτείται χρήμα, αλλά από την άλλη επειδή υπάρχει η βούληση από όλους στο ότι η δημιουργικότητα δεν μπορεί να πάψει να υφίσταται πιστεύω ότι θα βρεθεί ο τρόπος για να ξεπεράσουμε διάφορα προβλήματα και να βγουν κάποιες δουλειές.


Στις δουλειές νέων παιδιών στο χώρο τι καινούριο νομίζεις ότι υπάρχει;
Υπάρχουν διάφορες παραλίες όπου μπορείς να βρεις τα πάντα, αν ψάξεις βρίσκεις πολύ καλά πράγματα. Αυτό που αρχίζω να αντιλαμβάνομαι είναι ότι υπάρχει ένα ζητούμενο εκεί στους τριαντάρηδες, «γιατί μας αναγκάσατε να μεγαλώσουμε έτσι;» Υπάρχει αυτή η συναισθηματική φόρτιση Μέσα από την ανατροφή που πήραν, την κάπως πώς, δεν βρήκαν διέξοδο και τώρα ζητάνε τα ρέστα από τους προηγούμενους.


Και γιατί ζητάνε ή παραπονιούνται και δεν κάνουν κάτι;
Διεκδικούν, κάνουν με τον τρόπο τους. Κάναμε όμως και πολλή ζημιά εμείς, οι μεγαλύτεροι εννοώ. Αφήσαμε να περάσουν πολλά πράγματα που δημιουργήσαν μια πολύ κακή αισθητική, κακή συνθήκη ζωής, και τώρα αυτοί τι να πουν;


Τι χάλασε τόσο πολύ;
Βασικά πιστεύω ότι χτυπήθηκε η ουτοπία, το όνειρο. Στη θέση αυτού του πράγματος μπήκε ο κυνισμός και η ιδιαίτερη εξατομίκευση, κοίτα εσύ να είσαι καλά και άσε τους άλλους, άσε τώρα, κοίτα  να πάρεις τα φράγκα. Δεν υπάρχει αναστολή. Ε, αυτό ήταν αδιέξοδο. Φάνηκε πού οδήγησε. Τώρα έχουμε οδηγηθεί να έχουμε λογαριασμό, να βάζουμε λεφτά να σώσουμε τι είναι να σώσουμε, αδιέξοδο πέρα για πέρα. Αποδείχτηκε, το σύστημα δεν λειτουργεί, πέρα από το ότι είναι απάνθρωπο, δεν λειτουργεί. Με αποτέλεσμα να ακολουθήσει και η έκφραση και η τέχνη τα χάλια αυτά. Αλλά ξέρεις τι; Πιστεύω ότι υπάρχει κι ένα άλλο θέμα το οποίο η εξουσία το έχει ασκήσει με περίφημο τρόπο. Υπάρχει μια δικτατορία της αισθητικής,  που είναι δυστυχώς πολύ πιο σοβαρή υπόθεση απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Ειδικά σε αυτήν την πόλη εμείς το έχουμε ζήσει, με αποτέλεσμα να έχουμε ντυθεί έναν μανδύα τόσο συντηρητικό που μας καίει. Όμως πιστεύω στην πόλη μου και τους ανθρώπους της. Έχουμε μια διαφορετική αντίληψη για τα πράγματα ακόμα, και θεωρώ ότι ουσιαστικά θα μπορέσει να υπάρξει μια υγιής προσέγγιση, γιατί δε γίνεται αλλιώς να επιβιώσει η Θεσσαλονίκη.


Γενικά είσαι ήρεμος ή αψύς;
Εξαρτάται ποιον έχω απέναντι. Θυμώνω κιόλας γιατί  έχω κουραστεί να με κοροϊδεύουν κι έχω κουραστεί να με τσαμπουκαλεύονται κιόλας οι άχρηστοι, τρως ξαφνικά, στα χαμένα, στα κουτουρού, έναν

Ακολουθήστε το cityportal.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Διαβάστε για Συναυλίες, Σινεμά, Θέατρο, βιβλία, τέχνες, εκδρομές στην ατζέντα (ημερολόγιο) αλλά και όλα τα Τελευταία νέα από τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τον Κόσμο, σήμερα, τώρα που συμβαίνουν.

 

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε