… Οι εκλογές τελείωσαν, ζήτω οι εκλογές ! Η αποφράς 6η Μαϊου (τί ημερομηνία κι αυτή! μέ φούλ πανσέληνο και Βαλπούργεια νύχτα, τί περίμενε κανείς να υποστούν οι ψηφοφόροι εκτός από το μαζικό σεληνιασμό;) πέρασε, λευκός καπνός δεν ανέβηκε από τα πορτοπαρά- θυρα της βουλής, habemus Papuliam, habemus Papademum αλλά ο Πάπας ακόμα εκκρεμεί, καί το κονκλάβιο δυστοκεί.
… Οι πολιτικοί ανεμοστρόβιλοι πηραν και σήκωσαν και τα μυαλά των Ελλήνων, πολιτικών και ψηφοφόρων, που βρήκαν την ευκαιρία για διθυράμβους είτε ιερεμιάδες : για άλλους η 7η του μηνός ξημέρωσε με το αίτημα της αποδέσμευσης από το άχθος του μνημονίου, για άλλους με το φόβο της πλήρους κατάρρευσης.
… Άφρονες θρίαμβοι, κροκοδείλια δάκρυα. Η κατάρρευση είναι προ των πυλών, και δεν την προλαβαίνει παρά μόνο κάποιο θαύμα, ενώ το φάρμακο κατά της καταρρεύσεως προκαλεί ταχύτερη κατάρρευση.
… Κι ωστόσο, οι Έλληνες δεν αλλάζουν ποτέ – κι αυτό είναι το αίτιο της πολιτικής κρίσης που θεωρούμε ότι μας μαστίζει.
… Τί θα πρέπει να πιστέψω δηλαδή, που να πιστώνεται υπέρ μας ; Την φιλοπατρία μας ; μά, αποδείχτηκε περίτρανα : όλα τα λεφτά, μωρό μου, όλα τα λεφτά – μέσα σε δυό χρόνια, ξενητεύτηκαν κι αυτά ! Η χώρα μπορεί να πάει να κουρεύεται.
… τη φιλαλληλία μας ; ναί, κατ’ όνομα κουνάμε το κεφάλι περίλυπα όταν ακούμε για τους μακροχρόνια άνεργους ή για τη φτώχια – και το ρίχνουμε στο γιου τιούμπ και στα μπλόγκ από το άι ξεφών για να μας φύγει το στρές από τον τόσο πόνο για τον άλλο.
… την αλληλεγγύη ; μά, κλαιγόμαστε για την παραμικρή εισφορά ! Θρηνούμε τη μοίρα του φτωχού, κι όμως, όταν πρέπει να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, τότε ξυπνά μέσα μας ο αμφισβητίας : πού θα πάνε τα λεφτά μου ; ποιός θα τα φάει ; Η τσιγκουνιά είναι μαγκιά.
… την προνοητικότητα ; μά, το αύριο δεν ενδιαφέρει τον έλληνα, παρά μόνο στο βαθμό που μπορεί να έχει κάτι να επιδείξει, οπότε το “αύριο” γίνεται ταυτόσημο του “αποκτώ”. Όταν η απόκτηση δεν είναι δυνατή, εφαρμόζεται αμέσως το “δός ημίν σήμερον” – με έμφαση στο “δός”. Πάνω απ’ όλα, δηλώνουμε ‘Ελληνες – κι όμως η τύχη της χώρας λίγο μας απασχολεί. Ίσως είναι ότι το ελληνικό πνεύμα υπερβαίνει τα σύνορα, είναι οικουμενικό – ναί, αλλά δεν είναι ανάγκη, για να πιστοποιηθεί η οικουμενικότητα του ελληνισμού, να δούμε και γερμανική σημαία στην Ακρόπολη !
Ίσως πάλι στην ουσία οι έλληνες δεν έχουν ούτε οικουμενικό, κι ούτε κάν εθνικό πνεύμα – παρά μονο τη λογική της φατρίας, όπως οι Αλβανοί με τις φάρες τους : σ’ αυτή τη δεύτερη εκδοχή της ιδιορρυθμίας μας κατατείνουν και οι επιλογές των πολιτικών μας : ο κάθε καινούργιος μας άρχων δεν διαλέγει τους “καταλληλότερους” για να τον πλαισιώσουν, αλλά τους “κολλητότερους”, δεν επιλέγει “αριστίνδην”, αλλά “αρεστίνδην” – αυτά τα κυκλώματα και οι παρέες του Σαββόπουλου, που κάποτε βρίσκαμε, αλίμονο, τόσο δικά μας και πολύτιμα, τόσο ανώριμα και αφελή !
Κι έτσι, η ψήφος μας, πώς να το κρύψεις, δεν είχε ούτε οργή, ούτε ωριμότητα, ούτε κάν αποφασιστικότητα, δεν ήταν κάν ψήφος διαμαρτυρίας. Όπως κι όλα στην Ελλάδα, ήταν “δια-παρτη-ρία”: να ψηφίσουμε αντιμνημονιακά, να μας φοβηθούν (διότι τρέμουν μήπως η χώρα χρεωκοπήσει πραγματικά καί φύγει από το κοινό νόμισμα), κι έτσι, να αποσύρουν το μνημόνιο, και να μας ταϊσουν και πάλι Μπελούγκα και Κριστάλ. Αλλιώς, γυρνάμε στη δραχμή, αθετούμε για πάντα το χρέος (ναί, οι ωραίοι έχουν χρέη, και πληρώνουν με φιλιά !), την υποτιμάμε (όχι βέβαια ποτέ όσο τη νοημοσύνη μας, θα ήταν αδύνατο), και τρώμε με χρυσά κουτάλια. Και στο μεταξύ, η χώρα, το να είσαι έλληνας, ξεπέφτει στο ναδίρ του.
Κάποτε ο Λαρούς στο λήμμα “γκρέκ” ανέφερε το “μικρολωποδυτάκο”. Με ελληνική παρέμβαση, αυτή η μεταφορική ερμηνεία της λέξης αποσύρθηκε αρκετά αργά (στα τέλη της δεκαετίας του ’70 μόλις). Τρέμω όταν αναλογίζομαι το τί θα σημαίνει η ίδια αυτή λέξη στα λεξικά μερικών δεκαετιών αργότερα. Και τρέμω ακόμα περισσότερο, που η χώρα απομονώνεται, σαν νά ‘χει πέσει πανούκλα, σαν να έχουμε κάτι μεταδοτικό, και σε λίγο δεν θα μας θέλει κανείς, κι ούτε θα μας εμπιστεύεται.
Ήδη οι έλληνες του εξωτερικού αντιμετωπίζονται με λοξό βλέμμα.
Τί κρίμα !
Leo
leonline@hotmail.gr
Δια-παρτη-ρόμενοι …(Leo)

