Δήμητρα Θεοδουλίδου
Δήμητρα Θεοδουλίδου

Δήμητρα Θεοδουλίδου: Συνέντευξη με μια γοργόνα

Η πρωταγωνίστρια της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης μιλά στο cityportal για την Άριελ, τα παιδιά και τους γονείς τους

Η Δήμητρα Θεοδουλίδου είναι μια γοργόνα. Και όχι μια οποιαδήποτε, αλλά η Άριελ. Κάθε Κυριακή πρωί κατεβαίνει στον βυθό του Metropolitan, στη «Γοργόνα – The Musical» της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης. Εκεί κάνει πραγματικότητα το «θέλω να γίνω γοργόνα» που κάθε γονιός έχει ακούσει τουλάχιστον μία φορά να το ζητά το παιδί του. Την ηρωίδα του Άντερσεν τη θαύμαζε από παιδί, και σήμερα της δίνει τη φωνή και το σώμα της.

Μια Άριελ που σπούδασε κλασικό μπαλέτο

Δεκαπέντε χρόνια κλασικό μπαλέτο και σύγχρονος χορός της έδωσαν, όπως λέει, «πειθαρχία και προσαρμογή». Στη «Γοργόνα» αιωρείται στον βυθό με τη χάρη μιας πρίμα μπαλαρίνας και πατά στη στεριά με το δέος ενός μωρού που κάνει τα πρώτα του βήματα. Και καταλήγει να χορεύει απελευθερωμένη πάνω στο χώμα.

Είναι απόφοιτη του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής του Α.Π.Θ. και του τμήματος Musical Theatre της Σχολής Ροντίδη. Σπούδασε υποκριτική στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Ανδρέας Βουτσινάς και μαθήτευσε στο Θεατρικό Εργαστήρι του Μιχάλη Συριόπουλου. Έχει τραγουδήσει Broadway στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Στην Παιδική Σκηνή μπήκε με τον «Τρελαντώνη» και από τότε έχει γίνει Εσμεράλδα στην «Παναγία των Παρισίων» και Ντόροθι στον «Μάγο του Οζ», που τον διασκεύασε η ίδια μαζί με τον Πασχάλη Αραμπατζή.

Παράλληλα διδάσκει θεατρικό παιχνίδι σε παιδιά, και αυτό που βλέπει εκεί την ανησυχεί. «Στα τμήματά μου παρατηρώ πως κάθε χρονιά η ηλικία που τα παιδιά εγκαταλείπουν το παιχνίδι, την αθωότητα, τη σκανδαλιά και τη φαντασία μικραίνει κι άλλο».

Η μικρή γοργόνα δίνει τη φωνή της για να ζήσει στη στεριά. Αυτό που άλλοι θα έβλεπαν ως απώλεια, η Δήμητρα το θεωρεί εξέλιξη. Πιστεύει ότι τα κομμάτια του εαυτού μας «δε θυσιάζονται στο βωμό μιας εσωτερικής αλλαγής, αλλά σιωπούν για λίγο μέχρι να αναγεννηθούν δυνατότερα από πριν».

Και στη συζήτηση που είχαμε μαζί της μας εξηγεί γιατί οι γονείς, στο σκοτάδι της πλατείας, βλέπουν τον εαυτό τους και στην Άριελ και στον βασιλιά Τρίτωνα.

Συνέντευξη Δήμητρα Θεοδουλίδου: «Τα παιδιά αγαπούν την αλήθεια»

  • Στη «Γοργόνα – The Musical» ερμηνεύεις την Άριελ, τη γοργόνα που ονειρεύεται έναν κόσμο έξω από τον βυθό. Η παράσταση αφηγείται το ταξίδι της ως ιστορία ενηλικίωσης, αυτοθυσίας και αναζήτησης της ταυτότητάς της. Ποιο από τα τρία σε γοητεύει περισσότερο κάθε Κυριακή στον ρόλο σου και γιατί;

Γενικότερα αγαπώ πολύ τη συγκεκριμένη ηρωίδα του Άντερσεν, από παιδί. Θαύμαζα πάρα πολύ τη μαγική, γοργονίσια της υπόσταση, την εικόνα της στα παραμύθια ή στις ταινίες. Μεγαλώνοντας, και ειδικά όταν μου δόθηκε ο ρόλος και έκανα μια πιο αναλυτική έρευνα για τον ίδιο τον Άντερσεν και για το συγκεκριμένο παραμύθι, με γοήτευσε περισσότερο το κομμάτι που αφορά την αναζήτηση της ταυτότητας. Αυτό βέβαια συνδέεται με την ενηλικίωση, τουλάχιστον στη δική μου οπτική.

Για εμένα η ενηλικίωση δεν είναι ένας αριθμός, αλλά ακριβώς η αναζήτηση και η ανακάλυψη του εαυτού μας. Η πορεία των ανθρώπων, αν προσπαθούσα να την αποτυπώσω στο χαρτί, θα έμοιαζε με ένα μεγάλο μονοπάτι, άλλοτε βατό και άλλοτε με τις δυσκολίες του, όπου η αντιμετώπιση της κάθε δυσκολίας θα οδηγεί πιο κοντά στην απόλυτη κατανόηση του είναι μας, στην απελευθέρωση του εαυτού μας, στην ισορροπία, στο «ολόκληρο». Εκεί έρχεται και η Άριελ να επιβεβαιώσει τη σκέψη μου: ένα πλάσμα του βυθού, που αποζητά να «πατήσει στα δικά της πόδια», να γνωρίσει έναν άγνωστο κόσμο, χωρίς να επηρεάζεται από κανόνες και πρέπει, για να οδηγηθεί στη μεταμόρφωση, στην ολοκλήρωση του είναι της.

Από την άλλη η αυτοθυσία που αναφέρετε, στο παραμύθι προβάλλεται με τη θυσία της φωνής της στη Μάγισσα της θάλασσας. Όσο μεγαλώνουμε, πιστεύουμε- εσφαλμένα – ότι τα κομμάτια του εαυτού μας που αλλάζουν, χάνονται για πάντα. Η Γοργόνα έρχεται για να μου θυμίσει πως ίσως τελικά τα κομμάτια μας αυτά δε θυσιάζονται στο βωμό μιας εσωτερικής αλλαγής, αλλά σιωπούν για λίγο μέχρι να αναγεννηθούν δυνατότερα από πριν. Έτσι και η Άριελ, χάνει τη φωνή της, σιωπά για λίγο, ώστε οι περιπέτειες, οι νέες γνώσεις και η σοφία που αποκτά όταν βγαίνει στη στεριά, να της την επιστρέψουν πολύ δυνατότερη, πιο ώριμη και ουσιαστικότερη από πριν.

Επομένως νομίζω πως δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα από τα τρία στοιχεία που αναφέρετε. Η ενηλικίωση, η αυτοθυσία και η αναζήτηση της ταυτότητας συνδέονται άρτια από τον Άντερσεν και κάνουν την ιστορία της Γοργόνας διαχρονική και τόσο ξεχωριστή στην καρδιά μου.

  • Στο «Broadway Nights» στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης τραγούδησες κομμάτια από μιούζικαλ που ο κόσμος ήξερε ήδη. Στη «Γοργόνα» τα τραγούδια του Αίσωνα ακούγονται για πρώτη φορά. Τι αλλάζει για μια ηθοποιό του μιούζικαλ όταν δεν έχει κανένα γνωστό πρότυπο να ακολουθήσει ή να ξεπεράσει;

Ένα νέο τραγούδι δεν αποτελεί δυσκολία, αλλά αντίθετα με εμπνέει για να χτίσω τους χαρακτήρες μου στη σκηνή. Ειδικά όταν πρόκειται για τραγούδια του Αίσωνα, που συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια. Ο Αίσωνας έχει τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται σε βάθος του χαρακτήρες και αυτό που θέλουν να πουν, και να το αποδίδει με μοναδικό τρόπο σε στίχους και μελωδίες. Όταν έρχεται ένα νέο κομμάτι στην πρόβα, μου ανοίγει νέους δρόμους για τον χαρακτήρα που υποδύομαι, και με βοηθάει να έρχομαι πιο κοντά του. Όπως ακριβώς ένα κοστούμι ή το μακιγιάζ με βοηθούν να δω τον χαρακτήρα μου στον καθρέφτη, έτσι και τα τραγούδια του Αίσωνα με βοηθούν να ακούσω τη φωνή των ρόλων μου. Του έχω μεγάλη εμπιστοσύνη και τον ευχαριστώ γι΄ αυτό.

Από την άλλη στο “Broadway Nights”, μια παράσταση που στήθηκε με μεγάλη αγάπη και μεράκι από τη Δήμητρα Καστέλλου, μπορώ να πω ότι είχα περισσότερο άγχος, γιατί ήμουν πολύ νεότερη, ερχόμουν πρώτη φορά σε επαφή με το μιούζικαλ και είχα να αναμετρηθώ με μουσικά κομμάτια που ο κόσμος ξέρει, αγαπάει και τα έχει τοποθετήσει, δικαίως, σε ένα πολύ ψηλό βάθρο.

Και στις δυο περιπτώσεις το σίγουρο είναι πως πέρασα φανταστικά, και είμαι ευγνώμων και για τις δύο συνεργασίες, καθώς μου χάρισαν η καθεμία κάτι ξεχωριστό στην πορεία μου.

  • Μέσα στην ίδια χρονιά πέρασες από την Ντόροθι του «Μάγου του Οζ» στην Άριελ. Η πρώτη ψάχνει τον δρόμο για το σπίτι της, ενώ η δεύτερη λαχταρά να αφήσει το δικό της. Πώς αφήνεις πίσω σου ένα κορίτσι που θέλει να γυρίσει σπίτι για να γίνεις ένα κορίτσι που θέλει να φύγει;

Ο στόχος των δύο ηρωίδων, σε πρώτη ανάγνωση μοιάζει όντως ακριβώς αντίστροφος. Με μια δεύτερη ματιά όμως μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι ο συμβολισμός και στις δύο ιστορίες είναι ίδιος: αφορά την αναζήτηση του εαυτού. Το «σπίτι» και στις δύο περιπτώσεις είναι η ασφάλεια, το οικείο, το καταφύγιο. Οι δύο ηρωίδες το αποχωρίζονται, το ίδιο βίαια: η Ντόροθι παρασύρεται από έναν ανεμοστρόβιλο που την οδηγεί στην άγνωστη χώρα του Οζ, και η Άριελ δίνει τη φωνή της και την ουρά της για να βρεθεί στον άγνωστο κόσμο των ανθρώπων. Και οι δύο ηρωίδες δείχνουν από την αρχή του έργου στο θεατή τη δίψα τους για γνώση και αναζητήσεις, η Ντόροθι τραγουδώντας για έναν πιο ιδανικό κόσμο πέρα από το ουράνιο τόξο και η Άριελ τραγουδώντας για τον γοητευτικό κόσμο των ανθρώπων.

Επομένως, για μένα ως ηθοποιό, η μετάβαση δεν σήμαινε ότι έπρεπε να «σβήσω» το ένα κορίτσι για να γεννηθεί το άλλο. Το «κλειδί» ήταν να κρατήσω την ίδια εσωτερική φλόγα και απλώς να αλλάξω την κατεύθυνσή της. Δεν αφήνεις ποτέ πραγματικά πίσω σου έναν ρόλο που αγάπησες. Τον κουβαλάς μέσα σου ως εφόδιο. Μοιάζει λίγο με αυτό που ανέφερα και παραπάνω πως τα κομμάτια του εαυτού μας δεν χάνονται αλλά μεταμορφώνονται και αναγεννώνται.

Δε θα ξεχάσω ποτέ πόσο σύνδεσα έναν συγκεκριμένο στίχο από το τραγούδι της Ντόροθι με την ανάγκη της Άριελ, που έλεγε: «Δεν ξέρω πώς να μπορέσω τον εαυτό μου να διαιρέσω για να χωρέσω ένα κομμάτι του στο κόσμο». Σκεφτόμουν πως αυτό που νιώθει η Ντόροθι το κάνει στην πράξη η Άριελ: διαιρεί τον εαυτό της για να ταιριάξει στον κόσμο των ανθρώπων, θυσιάζοντας φωνή και ουρά. Για μένα Ντόροθι και Άριελ είναι η ίδια όψη του νομίσματος.

  • Συνεργάζεσαι με την Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης από τον «Τρελαντώνη» και στον «Μάγο του Οζ» υπέγραψες μαζί με τον Πασχάλη Αραμπατζή και τη διασκευή. Μου φαίνεται ότι όποιος έχει δουλέψει ένα κείμενο από μέσα δεν το διαβάζει πια μόνο ως ηθοποιός. Ισχύει για σένα, κι αν ναι, πώς φάνηκε αυτό στη δουλειά σου πάνω στην Άριελ;

Η συνεργασία μου με την Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης ξεκίνησε σχεδόν εφτά χρόνια πριν, με τον «Τρελαντώνη». Είμαι βαθιά ευγνώμων για την εμπιστοσύνη που μου δείχνουν, και πολύ χαρούμενη για τους ανθρώπους που μπήκαν στη ζωή μου όλα αυτά τα χρόνια και δημιουργούμε παρέα.

Όσον αφορά τη διασκευή, ισχύει αυτό που λέτε: το να έχεις γράψει το κείμενο, σου αφαιρεί ένα κομμάτι πειραματισμού πάνω στον λόγο, γιατί ως ηθοποιός ξέρεις εκ των προτέρων γιατί γράφτηκε η κάθε λέξη. Στον «Μάγο του Οζ», όμως, αυτό λειτούργησε ιδανικά για μένα και τον Πασχάλη Αραμπατζή. Η Χώρα του Οζ είναι ένας τόπος που γεννιέται στο μυαλό της Ντόροθι. Όλοι οι χαρακτήρες -από το Σκιάχτρο μέχρι την Κακιά Μάγισσα- είναι προεκτάσεις της προσωπικότητάς της, κομμάτια που αναζητά και τελικά αποδέχεται για να ολοκληρωθεί.

Το ότι δημιουργήσαμε αυτόν τον κόσμο μαζί με τον Πασχάλη μας βοήθησε να τον κατανοήσουμε βαθιά. Έτσι, όταν τα λόγια ξεκόλλησαν από το χαρτί, ο Πασχάλης ως σκηνοθέτης και εγώ ως Ντόροθι είχαμε μια απόλυτα κοινή γραμμή για το τι θέλαμε να πούμε.

Στη «Γοργόνα», όμως, μια τέτοια προσέγγιση δεν θα βοηθούσε. Η Άριελ, αντίθετα με την Ντόροθι, αποτελεί μια εντελώς ξεχωριστή προσωπικότητα από τους υπόλοιπους ήρωες και κινείται σε έναν κόσμο όπου οι γύρω της μοιάζει να την κινούν, παρά εκείνη αυτούς. Το να το είχαμε διασκευάσει μαζί, σε αυτή την περίπτωση θα με περιόριζε αντί να με βοηθήσει. Χρειαζόμουν την απόσταση του ηθοποιού για να ανακαλύψω την αυτονομία της Άριελ.

Σε κάθε περίπτωση, λατρεύω να δουλεύω με τον Πασχάλη και σέβομαι απίστευτα το όραμά του για το παιδικό θέατρο. Είναι ένα πλάσμα βουτηγμένο στη Disney και στο παραμύθι, και είχαμε μια έντονη, μαγική χημεία από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε.

  • Μια γοργόνα κινείται αλλιώς στο νερό και αλλιώς στη στεριά. Πώς χτίσατε με τον Ντίνο Φραγκούλη αυτή την αλλαγή στο σώμα σου, και τι ρόλο έπαιξαν τα χρόνια σου στο κλασικό μπαλέτο και τον σύγχρονο χορό;

Ο ρόλος της Γοργόνας είχε μια μεγάλη κινησιολογική πρόκληση, καθώς η κίνηση αλλάζει ριζικά σε τρία στάδια: από την έλλειψη βαρύτητας στον βυθό, περνάμε στα πρώτα, βαριά και αμήχανα βήματα ενός “μωρού” στη στεριά, για να καταλήξουμε τελικά στον φυσικό βηματισμό των ανθρώπων. Δοκιμάσαμε αρκετούς βηματισμούς μαζί με τον Ντίνο Φραγκούλη, κυρίως όσων αφορά την κίνηση στη θάλασσα που δεν υπάρχει βαρύτητα, ώστε να καταλήξουμε στο σημερινό αποτέλεσμα, στο οποίο βοήθησε η κινησιολογία που πρότεινε και το ίδιο το κοστούμι. Είχε και έχει μεγάλο ενδιαφέρον για εμένα όλη αυτή η διαδικασία μέχρι να καταλήξουμε σε μια κινησιολογική σειρά, και το απολαμβάνω σε κάθε παράσταση. Φυσικά το να δουλεύω με το Ντίνο με κάνει να νιώθω τυχερή και ασφαλής, γιατί είναι ένας χορογράφος με αγάπη και σεβασμό για τον ηθοποιό, και ένας καλλιτέχνης με όρεξη, που όταν του δίνεις ένα σου επιστρέφει δέκα.

Ο σύγχρονος χορός και ειδικά το κλασσικό μπαλέτο ήταν θεμέλιο για την θεατρική μου πορεία. Μου δίδαξε την πειθαρχία και την προσαρμογή και με βοήθησε να έχω εικόνα του πώς «γράφει» το σώμα μου στη σκηνή, και φυσικά να αντιλαμβάνομαι ευκολότερα τις κινησιολογικές και χορογραφικές οδηγίες.

Συγκεκριμένα για τη «Γοργόνα», το μπαλέτο μού έδωσε την απαραίτητη πλαστικότητα, τον έλεγχο του κορμού και την απομόνωση των κινήσεων στα χέρια, ώστε να δίνεται μια αίσθησης αιώρησης στη σκηνή. Από την άλλη, ο σύγχρονος χορός, που βασίζεται πολύ στη γείωση και στη σχέση του σώματος με το πάτωμα, με βοήθησε να αποδώσω τη μετάβαση στη στεριά. Αυτή η σωματική μνήμη με οδήγησε στο να δείξω πώς ένα πλάσμα του βυθού ανακαλύπτει ξαφνικά το βάρος του, την ισορροπία του και τελικά την ελευθερία του να χορεύει πάνω στο χώμα.

  • Δουλεύεις χρόνια με παιδιά στο θεατρικό παιχνίδι και ξέρεις τι τα κάνει να ονειρεύονται. Τι πιστεύεις ότι κάνει ένα κορίτσι να θέλει να γίνει κι αυτό γοργόνα μετά την παράσταση;

Λατρεύω τα παιδιά και τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους. Με στεναχωρεί που περνώντας τα χρόνια βλέπω πως η παιδικότητα όλο και χάνεται. Στα τμήματά μου παρατηρώ πως κάθε χρονιά η ηλικία που τα παιδιά εγκαταλείπουν το παιχνίδι, την αθωότητα, τη σκανδαλιά και τη φαντασία μικραίνει κι άλλο. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που κινούμαι πλέον καθαρά στο παιδικό θέατρο. Μου αρέσει να συμμετέχω σε δουλειές που δίνουν το ερέθισμα σε μικρά και μεγάλα παιδιά να ονειρευτούν χωρίς ενοχή ή όρια.

Πιστεύω πως τα παιδιά αγαπούν την αλήθεια. Και δεν αναφέρομαι στο ρεαλισμό, αλλά στην αλήθεια που προκύπτει από την ψυχή του καθενός μας. Ένα παιδί είναι έτοιμο να δεχτεί και το πιο σουρεαλιστικό πλάσμα που θα σταθεί απέναντί του, αρκεί να αισθάνεται πως δεν το κοροϊδεύεις, δεν υποτιμάς τη νοημοσύνη του.

Τα παιδιά που ταυτίζονται με την Άριελ, σίγουρα θαυμάζουν μια πρώτη μαγική, οπτική εικόνα, όπως έκανα κι εγώ μικρή, αλλά η πραγματική σύνδεση έρχεται όταν ακούν την ανάγκη της: τη θέληση και το πείσμα της να «ακουστεί» η φωνή της, τον τρόπο που λάμπουν τα μάτια της όταν καταφέρνει να αποκτήσει αυτό που πάντα ονειρευόταν, τη λύπη ή το φόβο της απέναντι στην αυστηρότητα του πατέρα ή την αγριότητα της Μάγισσας, την αγάπη της για τους φίλους ή τον Πρίγκιπα. Με λίγα λόγια τα παιδιά ταυτίζονται όταν ένας ήρωας μιλάει με λόγια απλά και ειλικρινή για πράγματα που ο καθένας μας αναζητά.

Ελπίζω, λοιπόν, και θέλω να πιστεύω, ότι πίσω από το «θέλω να γίνω γοργόνα», μετά την παράσταση, δεν θα κρύβεται μια επιφανειακή εξωτερική σύνδεση, αλλά ένα «θέλω να ονειρεύομαι», «θέλω να ζήσω περιπέτειες», «θέλω να με ακούς μπαμπά ή μαμά», «μπορώ να καταφέρω ό,τι βάλω στο νου μου».

  • Η παράσταση έχει ως μότο μια φράση που αποδίδεται στον Άντερσεν, ότι τα παραμύθια γράφονται για να κοιμούνται τα παιδιά και να ξυπνούν οι μεγάλοι. Τι συναισθήματα πιστεύεις ότι γεννά η «Γοργόνα» στους γονείς που κάθονται δίπλα στα παιδιά τους;

Αυτή η φράση του Άντερσεν με συγκινεί πάρα πολύ. Δίνει στα παραμύθια την αξία που τους αξίζει, γιατί λανθασμένα πιστεύουμε πως οι μαγικές αυτές ιστορίες είναι μόνο για καληνύχτα. Η πραγματικότητα είναι πως οι περισσότερες, αποτελούν πανέμορφες αλληγορίες για την ανθρώπινη ψυχή, την κοινωνική πραγματικότητα, και αντικατοπτρίζουν την ανάγκη μας να πιστέψουμε πως υπάρχει ελπίδα. Πως ό,τι και αν συμβεί στο τέλος θα έρθει το «και ζήσαν αυτοί καλά».

Συγκεκριμένα για τη «Γοργόνα», θα ήθελα η παράστασή μας να αποτελέσει αφορμή για την οικογένεια για όμορφες συζητήσεις. Να είναι η γέφυρα που θα φέρει πιο κοντά τους δύο κόσμους μέσα στο σπίτι, όπως φέρνει τον βυθό με τη στεριά.

Οι γονείς που κάθονται στο σκοτάδι της πλατείας δίπλα στα παιδιά τους, βλέπουν στη σκηνή δύο πράγματα: από τη μία, την Άριελ, που τους θυμίζει το παιδί που υπήρξαν κάποτε, τις δικές τους νεανικές επαναστάσεις και τα όνειρα που ίσως άφησαν στην άκρη μεγαλώνοντας. Από την άλλη, βλέπουν τον βασιλιά Τρίτωνα, και ταυτίζονται με τον δικό του φόβο, την ανάγκη του να προστατεύσει το παιδί του από τον κόσμο, που συχνά όμως καταλήγει σε καταπίεση.

Ελπίζω, λοιπόν, φεύγοντας από το θέατρο, αυτό το «ξύπνημα» των μεγάλων να μεταφραστεί σε μια πιο ανοιχτή αγκαλιά. Να κοιτάξουν τα παιδιά τους στα μάτια και, αντί να προσπαθήσουν να τα καθοδηγήσουν με βάση την ανάγκη ή τις φοβίες των ίδιων, για να τα κρατήσουν ασφαλή κοντά τους, να γίνουν οι ίδιοι η δύναμη που θα τα βοηθήσει να πατήσουν γερά στα πόδια τους και να αναζητήσουν τον δικό τους κόσμο.

Η Γοργόνα, The Musical της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης στο Metropolitan

 

Ακολουθήστε το cityportal.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Διαβάστε για Συναυλίες, Σινεμά, Θέατρο, βιβλία, τέχνες, εκδρομές στην ατζέντα (ημερολόγιο) αλλά και όλα τα Τελευταία νέα από τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τον Κόσμο, σήμερα, τώρα που συμβαίνουν.

 

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε