Κριτική της ταινίας Dourgouti Town Ντοκιμαντέρ, ελληνικής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπαβέλλα.
Και μόνο ο παιχνιδιάρικος τίτλος του προσεγμένου, ορισμένες φορές εξαιρετικού ενδιαφέροντος αλλά και απολαυστικού για τη διεισδυτική και νοσταλγική του ματιά, ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Μπαβέλλα, σε τραβάει ακόμη και πριν να αποφασίσεις να μπεις στη σκοτεινή αίθουσα.
Το περιβόητο Δουργούτι, εκεί που γύρισε την πρώτη του ταινία («Μαγική Πόλη») ο Νίκος Κούνδουρος, πίσω από το Φιξ και απέναντι από την Ακρόπολη, υπήρξε ένας τενεκεδομαχαλάς προσφύγων και αργότερα εργατικών κατοικιών, που με τα χρόνια πήρε την εύηχη ονομασία Νέος Κόσμος, για να εξελιχθεί τα τελευταίως σε περιζήτητη περιοχή για εμπορική αξιοποίηση, Airbnb και όλα τα συναφή, με τις τιμές να πλησιάζουν το Λονδίνο.
Ο Μπαβέλλας, έχοντας ένα υποτυπώδες σενάριο, με έναν κτηματομεσίτη να ψάχνει να επενδύσει στον Νέο Κόσμο, θα ανακαλύψει την πλούσια ιστορία της περιοχής, «ταξιδεύοντας» στο Δουργούτι και συναντώντας ανθρώπους – γνωστούς και μη – που θα μας θυμίσουν μία άλλη εποχή, πολύ μακρινή από τη σημερινή της ανάπτυξης και της εμπορικής αξιοποίησης των πρώην φτωχών γειτονιών, που έσφυζαν από ζωντάνια και ανθρωπιά.
Το φιλμ θα φωτίσει τις ηρωικές εποχές της κατοχής και αντίστασης προς τους Γερμανούς, τα μπλόκα και τα αντιμπλόκα, καθημερινές ιστορίες, τον Καζαντζίδη, την μπάλα στις αλάνες, τους απόκληρους, έναν περίκλειστο κόσμο. Ταυτόχρονα θα αναδείξει τα σημερινά προβλήματα και κυρίως τον εκ των πραγμάτων διωγμό των παλαιών κατοίκων προς χάριν της ασυγκράτητης τουριστικής αξιοποίησης.
Ξεχωριστή στιγμή στην ταινία το υπέροχο ζεϊμπέκικο που ερμηνεύει μοναδικά η Ιουλία Καραπατάκη, σε μουσική του Άγη Παπαπαναγιώτου και στίχους του σκηνοθέτη. Στο φιλμ εμφανίζεται και η Χαρούλα Αλεξίου και κάποιες χαρακτηριστικές μορφές της περιοχής.
ΑΠΕ ΜΠΕ | Κριτική ταινίας: Χάρης Αναγνωστάκης

