Είδαμε την παράσταση «Μια άλλη Θήβα»

Είδαμε την παράσταση «Μια άλλη Θήβα» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου …. ενώ ταυτόχρονα ήμασταν και ακροατές της συναυλίας των Σταβέντο……

Το θεατρικό κείμενο του Γαλλο-ουρουγουανού συγγραφέα, μία από τις πιο δυνατές σύγχρονες φωνές του ισπανόφωνου θεάτρου, Σέρχιο Μπλάνκο «Μια άλλη Θήβα» κατόρθωσε για 3η συνεχή χρονιά, να γεμίσει ασφυκτικά από νωρίς, το θέατρο Δάσους.

Ο κεντρικός δραματουργικός άξονας του έργου εστιάζει στη βιωματική έρευνα ενός συγγραφέα, ο οποίος πραγματοποιεί σειρά συναντήσεων εντός κάποιου σωφρονιστικού καταστήματος με έναν εικοσάχρονο κατάδικο για πατροκτονία, τον Μαρτίν. Πρωταρχικός στόχος του δημιουργού είναι η συγγραφή ενός θεατρικού έργου βασισμένου στην αυθεντική ιστορία του νεαρού κρατουμένου, στον οποίο μάλιστα προτείνει να αναπαραστήσει τον εαυτό του επί σκηνής.

Όταν η κρατική διοίκηση αρνείται να παραχωρήσει τη σχετική άδεια εξόδου, η σκηνική εκπροσώπηση του Μαρτίν ανατίθεται στον Φεδερίκο, έναν πρωτο-εμφανιζόμενο νεαρό επαγγελματία ηθοποιό. Έκτοτε, η δημιουργική διαδικασία μετεξελίσσεται σε μια διττή, παράλληλη διάδραση του συγγραφέα: αφ’ ενός συνεχίζει την ψυχογραφική μελέτη του θύτη στη φυλακή και αφ’ ετέρου καθοδηγεί τον ηθοποιό στη σκηνική αποτύπωση και αναπαράσταση του προσώπου αυτού.

Με έναν τίτλο με έκδηλο διακειμενικό προσανατολισμό τόσο προς τον οιδιπόδειο μύθο της πατροκτονίας όσο και στα κορυφαία έργα του Θ. Ντοστογιέφσκυ, «Έγκλημα και τιμωρία» και «Αδελφοί Καραμάζωφ» το έργο ανατέμνει σε βάθος το πολυσύνθετο πλέγμα των ενδο-οικογενειακών δυναμικών μεταξύ πατέρα και υιού, τις ταξικές ασυμμετρίες, την ψυχοπαθολογία, την επίδραση της θρησκείας, καθώς και τις εκφάνσεις των ενοχών και του ερωτισμού. Είναι μία σύγχρονη, πολύ-επίπεδη σπουδή επάνω στην συγκρότηση της ανδρικής ταυτότητας, το φαινόμενο της πατροκτονίας, τους μηχανισμούς της συστημικής καταπίεσης και των κοινωνικών αποκλεισμών, την εξουσία και την τέχνη. Το σύνολο των ζητημάτων που θίγονται συνδιαλέγεται αδιάλειπτα με τα πανανθρώπινα ερωτήματα που διέπουν την ηθική υπόσταση του ανθρώπου από γενέσεως κόσμου.

Τα «τρία» πρόσωπα του έργου υποδύονται ο Θάνος Λέκκας στο ρόλο του συγγραφέα – πιθανότατα ως το δραματουργικό alter ego του Σέρχιο Μπλάνκο – ο οποίος προσέγγισε με στοχαστική ενάργεια τον ρόλο του, σε όλα τα επίπεδα. Ο εξαιρετικός Δημήτρης Καπουράνης, επωμιζόμενος έναν απαιτητικό διπλό ρόλο, επέδειξε μία σπουδαία υποκριτική δεινότητα αποδίδοντας με καθηλωτική αμεσότητα, με όρους οξύτητας και ψυχικής ευαλωτότητας τον Μαρτίν ενώ ταυτόχρονα σκιαγράφησε τον Φεδερίκο, προβαίνοντας σε μία πλήρη νοηματική και ανάγλυφη ανάδειξη των ιδιοσυγκρασιακών του χαρακτηριστικών. Αξίζει να σημειωθεί ότι για τον συγκεκριμένο ρόλο, ο ηθοποιός τιμήθηκε με το υψηλού κύρους βραβείο «Δημήτρης Χορν», για την θεατρική περίοδο 2022 – 2023.

Στο επίπεδο της σκηνοθετικής διεύθυνσης, ιδιαίτερης μνείας χρήζει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ο οποίος συνέθεσε μια σκηνική δημιουργία υποβόσκουσας έντασης• μια παράσταση που σταδιακά, οδηγεί τον θεατή σε μια βαθιά εσωτερική μετατόπιση με την πολυπλοκότητα των δύο / τριών αυτών παράλληλων, πλην όμως διακριτών, ανθρώπινων υπάρξεων να ιχνηλατείται με λεπτές υφολογικές αποχρώσεις, αποφεύγοντας συστηματικά τις ευκολίες του μελοδραματισμού.

Τα εύσημα της κινησιολογικής επεξεργασίας αξίζουν αναμφίβολα στην Ξένια Θεμελή. Η διείσδυση στους τρεις αυτούς αυτόνομους υπαρξιακούς κόσμους πραγματώνεται μέσα από μία γλώσσα του σώματος, εξαιρετικά εύγλωττη και δυναμική. Η λεπτομερώς σχεδιασμένη κινησιολογία κατορθώνει να εντάξει οργανικά τον θεατή στον εσωτερικό ρυθμό και την υποβλητική ατμόσφαιρα της παράστασης.

Ενώ η ηχητική και μουσική δραματουργία του Σταύρου Γασπαράτου τεκμαίρεται ότι λειτούργησε με ισοδύναμη καλλιτεχνική αρτιότητα, ένα διαχρονικό, δομικό πρόβλημα της πόλης μας, κατά την περίοδο της Διεθνούς Εκθέσεως υπονόμευσε το τελικό αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα, η ταυτόχρονη διεξαγωγή συναυλίας δημοφιλούς συγκροτήματος στον παρακείμενο χώρο της Έκθεσης προκάλεσε έντονη ηχητική όχληση, παρακωλύοντας την απρόσκοπτη εξέλιξη της θεατρικής πράξης και αποτρέποντας τη δημιουργία της επιδιωκόμενης μυσταγωγικής ατμόσφαιρας στην ανοικτή σκηνή του Θεάτρου Δάσους.

Αξιόλογες παραστάσεις στο κέντρο, όπως στο Θέατρο Κήπου οδηγήθηκαν σε ακύρωση, στερώντας από το κοινό τόσο το δικαίωμα στην αισθητική απόλαυση της επιλεγμένης καλλιτεχνικής δημιουργίας όσο και την ίδια την προγραμματισμένη του έξοδο. Η συμπίπτουσα διεξαγωγή συναυλιών στο πλαίσιο της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης καθιστά αδύνατη την άρτια σκηνική απόδοση των έργων. Οψόμεθα για την θεσμική διευθέτηση αυτού του διαχρονικού φαινομένου.

Σε κάθε περίπτωση, αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στο σύνολο των συντελεστών. Είναι αναμφίβολο ότι η συγκεκριμένη παραγωγή φέρει μια δυναμική που εγγυάται την απόλυτη προσέλευση του κοινού σε οποιοδήποτε μελλοντικό της ανέβασμα.

Ανδρομάχη Καρανίκα – Δημητριάδου