Ένας εισαγωγικός μισθός που εξανεμίζεται πριν καν μπει το πρώτο δεκαήμερο του μήνα, μια τουριστική αγορά ακινήτων που αντιμετωπίζει τους λειτουργούς της δημόσιας παιδείας ως «ανεπιθύμητους ενοικιαστές» και μια πολιτεία που παρακολουθεί αδιάφορη. Αυτό είναι το εκρηκτικό κοκτέιλ της στεγαστικής κρίσης στην ελληνική περιφέρεια, η οποία πλέον δεν πλήττει απλώς την ποιότητα ζωής των λειτουργών της εκπαίδευσης, αλλά αγγίζει τα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης.
Το χρονικό της υπόθεσης μιας νεοδιόριστης εκπαιδευτικού από τη Θεσσαλονίκη
Η υπόθεση της νεοδιόριστης εκπαιδευτικού από τη Θεσσαλονίκη στον Αποκόρωνα Χανίων συμπυκνώνει με τον πιο ωμό τρόπο την τραγική πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες εκπαιδευτικοί κάθε χρόνο.
Η εκπαιδευτικός, με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, μητέρα ενός 4χρονου κοριτσιού τοποθετήθηκε στο Δημοτικό Σχολείο Καλυβών. Φτάνοντας στα Χανιά, ήρθε αντιμέτωπη με το γνώριμο πλέον αδιέξοδο των δημοφιλών τουριστικών προορισμών: τα διαθέσιμα ακίνητα είναι είτε δεσμευμένα σε πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης μέχρι τον Νοέμβριο, είτε προσφέρονται σε τιμές απαγορευτικές για τον μισθό ενός νεοδιόριστου.
Στην προσπάθειά της να μην τα παρατήσει, κατέληξε προσωρινά σε κάμπινγκ στους Αγίους Αποστόλους. Ωστόσο, το κόστος διαμονής στο κάμπινγκ ισοδυναμούσε όπως αποκάλυψε η ίδια με ένα πλήρες μηνιαίο ενοίκιο, ενώ τα καθημερινά έξοδα μετακίνησης από τα Χανιά προς τις Καλύβες και τα γύρω χωριά κατέστησαν την κατάσταση οικονομικά ασφυκτική.
Η ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτυπώνει με ανατριχιαστική σαφήνεια το μέγεθος του προβλήματος:
«[…] Έχω ένα μικρό κοριτσάκι 4 χρονών και ήθελα να ρωτήσω εάν υπάρχει κάποιος χώρος, αυλή ή χωράφι, ώστε να μπορέσουμε να βάλουμε το αυτοκίνητό μας και μία σκηνή. Έχουμε αυτονομία και στο νερό και στο ρεύμα, μας νοιάζει απλά να είναι νόμιμη η διαμονή μας μέχρι να βρούμε κάποιο σπίτι και βέβαια να υπάρχει ασφάλεια… Προς το παρόν μένουμε στο κάμπινγκ των Αγίων Αποστόλων, με δική μας σκηνή, στο οποίο πληρώνουμε όσο ένα ενοίκιο σε διαμέρισμα. Σύντομα υπάρχουν και τα έξοδα για τα καύσιμα προς τις Καλύβες, τα οποία δυσκολεύομαι να υποστηρίξω οικονομικά με τον μισθό νεοδιόριστου εκπαιδευτικού…»
Μισθοί πείνας απέναντι σε ενοίκια «τουριστικής σεζόν»
Το περιστατικό αυτό δεν αποτελεί μεμονωμένες εξαιρέσεις, αλλά το σύμπτωμα μιας βαθιάς δομικής παθογένειας. Οι εισαγωγικοί πενιχροί μισθοί των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών καλούνται να καλύψουν ενοίκια που στην Κρήτη, τις Κυκλάδες και άλλα τουριστικά μέρη της Ελλάδας είναι απογορευτικά.
Αν στα έξοδα αυτά προστεθεί το αυξημένο κόστος μετακίνησης, η ενέργεια και τα βασικά αγαθά διαβίωσης, η εξίσωση απλά δεν βγαίνει. Πώς απαλείφεται η αξιοπρέπεια ενός επιστήμονα όταν καλείται να διδάξει παιδιά τη μέρα, ενώ το βράδυ αναζητά χωράφι για να στήσει σκηνή;
Η άμεση παρέμβαση και το στοίχημα της επόμενης μέρας
Η δημοσιοποίηση της δραματικής έκκλησης προκάλεσε την άμεση κινητοποίηση της Δημοτικής Αρχής Αποκορώνου. Ο δήμαρχος, Χαράλαμπος Κουκιανάκης, επικοινώνησε μαζί της και εξασφάλισε τη φιλοξενία της εκπαιδευτικού και της κόρης της στο ιστορικό κτίριο του Παρθεναγωγείου Βάμου.
Στις δηλώσεις του, ο δήμαρχος έθεσε το ζήτημα στη σωστή του βάση: «Για εμάς αυτό δεν είναι μια πράξη φιλοξενίας, είναι θέμα ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας και ευθύνης. Πώς μπορούμε να ζητήσουμε από έναν δάσκαλο να δώσει τον καλύτερό του εαυτό στην τάξη, όταν το βράδυ δεν μπορεί να κοιμηθεί με τις στοιχειώδεις συνθήκες;»
Ο Δήμος Αποκορώνου επεξεργάζεται ήδη προτάσεις για τη δημιουργία ενός «δικτύου προστασίας» (αξιοποίηση δημοτικών χώρων, συνεργασίες με φορείς) και απευθύνει έκκληση στους ντόπιους ιδιοκτήτες να διαθέσουν τα κλειστά τους σπίτια σε εκπαιδευτικούς.
Συμπέρασμα: Απαιτούνται όχι εξαγγελίες αλλά κεντρική πολιτική βούληση
Η τοπική αυτοδιοίκηση έδωσε μια προσωρινή λύση ανάγκης. Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει ανοιχτό και εγκυμονεί κινδύνους για την ίδια τη λειτουργία του δημόσιου σχολείου. Όσο η πολιτεία δεν θεσπίζει επίδομα στέγασης για τους μετατιθέμενους εκπαιδευτικούς, δεν βάζει φρένο στην ασυδοσία των βραχυχρόνιων μισθώσεων στις τουριστικές περιοχές και δεν αναπροσαρμόζει τους μισθούς των λειτουργών της σε επίπεδα αξιοπρεπούς διαβίωσης, ιστορίες όπως αυτή του Αποκόρωνα θα επαναλαμβάνονται αμαυρώνοντας την εικόνα μιας χώρας που θέλει να αποκαλείται σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
Φωτογραφία αρχείο Depositphotos