24.3 C
Thessaloniki
26.1 C
Athens

Έλεος… Κανένας δεν γλυτώνει;

Στο έργο της Σάρα Κέιν «Blasted», ο Ίαν είναι σαρανταπέντε χρονών και η Κέιτ είκοσιενός. Είναι πρώην  εραστές που ξανασυναντιούνται μετά από καιρό σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Όταν ο Ίαν τη φιλάει η Κέιτ τραβιέται και σκουπίζει το στόμα της. «Μη βάζεις γλώσσα, δεν μ’ αρέσει» του λέει. Ο Ίαν λέει: «Συγνώμη».
(Άραγε ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα φιλιόντουσαν με γλώσσα;)
Ο Ίαν καπνίζει και πίνει τζιν, συνέχεια. Λέει ότι του έχουν αφαιρέσει το ένα πνευμόνι αλλά και το άλλο δεν θα αντέξει για πολύ. Αλλά δεν κόβει ούτε το ποτό ούτε το τσιγάρο, κυρίως το τσιγάρο που τον σκοτώνει. Λέει: «Όσο ζω το διασκεδάζω». (Αυτό θεωρεί διασκέδαση, το να καπνίζει και να πίνει.)
Λίγο μετά ο Ίαν την ξαναφιλάει και αυτή ανταποκρίνεται. Αυτός βάζει το χέρι του μέσα απ’ το πουκάμισό της και πάει να της πιάσει το στήθος. Με το άλλο χέρι ξεκουμπώνει το παντελόνι του κι αρχίζει να αυνανίζεται. Αυτή τον σπρώχνει μακριά της. Του λέει «μη» και αρχίζει να τραυλίζει. «Δεν θέλω να το κάνω» του λέει, αυτός επιμένει, αρχίζει πάλι να την φιλάει, εκείνη τραυλίζει χειρότερα καθώς του λέει «Μ’ αρέσεις στ’ αλήθεια, αλλά δεν μπορώ να το κ-κ-κ-κ-κάνω».
Μετά αυτός της παραπονιέται: «Μη με γκαβλώνεις αν δεν έχεις σκοπό να με κάνεις να χύσω. Πονάει». Η Κέιτ λέει: «Συγνώμη». Και το εννοεί. Ο Ίαν συνεχίζει: «Δεν μπορώ να γκαβλώνω και να ξεγκαβλώνω συνέχεια. Αν δεν χύσω, ποναν’ τ’ αρχίδια μου». Η Κέιτ του λέει: «Δεν το ’θελα». Μετά ο Ίαν, δείχνοντας να υποφέρει στ’ αλήθεια, παίρνει το χέρι της, το βάζει στα γεννητικά του όργανα και αυνανίζεται, ώσπου τελειώνει επώδυνα. Η Κέιτ τον ρωτάει: «Είναι καλύτερα τώρα;»
Μετά μιλάνε και για αγάπη: «Με πλήγωσες» «Όχι, σ’ αγαπώ» «Σταμάτησες να μ’ αγαπάς». Μετά λένε για την πρώην γυναίκα του Ίαν και για τον γιο του (είναι εικοσιτεσσάρων ετών, μεγαλύτερος από την Κέιτ), ο Ίαν λέει ότι αγαπούσε τη γυναίκα του την Στέλλα, ώσπου εκείνη «πήγε και γαμήθηκε με μια λεσβία».
Στην αρχή της δεύτερης σκηνής τα πράγματα πάνε χειρότερα. Μετά η Κέιτ αρχίζει να τον κανακεύει και να ερωτοτροπεί μαζί του. Του κάνει διάφορα να τον ερεθίσει και μετά και στοματικό έρωτα, (πίπα), ενώ εκείνος συνεχίζει να φλυαρεί, ώσπου, καθώς εκείνος τελειώνει, του δαγκώνει το πέος… Αα! Μετά που ηρεμούν, λένε για το προηγούμενο βράδυ που κι εκείνος καθώς την έγλυφε, την δάγκωσε και την έκανε να αιμορραγεί…
(Έκαναν άραγε στοματικό έρωτα ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα ο ένας στον άλλον, που αγαπιόντουσαν τόσο πολύ; Αν και ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα είχαν την ευκαιρία να κοιμηθούν μαζί ένα μόνο βράδυ όλο κι όλο, μετά το θάνατο του Τυμπάλδου που θα εξαναγκάσει τον Ρωμαίο να φύγει εξόριστος το ξημέρωμα για την Πάδουα. Και θα το τραινάρουν όσο μπορούν καθώς χαράζει, διακινδυνεύοντας τη ζωή του Ρωμαίου, όχι για να το «ξανακάνουν» αλλά για να λένε λόγια έρωτα, τα λόγια της αγάπης τους.)
Στην τρίτη σκηνή η Κέιτ την έχει κοπανήσει από το μπάνιο και μένει ο Ίαν στο έλεος του Στρατιώτη. Αυτά που θα περιγράψει ο Στρατιώτης είναι η φρίκη της φρίκης… χειρότερα και από αυτά στην «Έρημη χώρα» («Waste Land») και από αυτά που μονολογεί ο Κουρτς στο «Αποκάλυψη Τώρα».
Μετά ο Στρατιώτης ρίχνει κάτω τον Ίαν,  μπρούμητα, και τον βιάζει.
Λίγο μετά του ρουφάει το ένα μάτι και το τρώει, και μετά και το άλλο μάτι…
Στην τέταρτη σκηνή η Κέιτ επιστρέφει κρατώντας ένα μωρό στην αγκαλιά…
Μετά ο Ίαν τρώει το πτώμα του μωρού, γιατί πεινάει.
Μετά μπαίνει στη σκηνή η Κέιτ κρατώντας λίγο ψωμί, ένα μεγάλο λουκάνικο κι ένα μπουκάλι τζιν. Ανάμεσα από τα πόδια της τρέχει αίμα…
Έχουν επιβιώσει, θα παραμείνουν ζωντανοί…
(Ενώ ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα στο τέλος του δικού τους έργου είναι νεκροί! Αλλά αυτό είναι ένα άλλο έργο.)

Τι απελπισία! Τι σιχασιά κι αυτή η βία! Το να δείχνει κανείς επί σκηνής με ωμότητα μια τέτοια βία… Τη βία για τη βία. Για να σοκάρει και να προκαλεί. Σαν να σε φτύνει κατάμουτρα με μια ροχάλα, σαν να σε πιτσιλάει με μολυσμένο αίμα, σαν να ξερνάει πάνω σου χολή… Γιατί; Για να αφυπνιστεί -λέει- ο αποχαυνωμένος θεατής; (Παύση) Και μετά τι; Τι άλλο μένει να επιδειχτεί; Όχι να ειπωθεί, να επιδειχτεί, να γίνει πράξη σκηνική…
Το τίμημα για αυτήν την ύβρη, ύβρη ως προς τα θεατρικά όρια, είναι να γίνει, μετά από το πρώτο σοκ, η βία αυτή συμβατική… όσο ωμή κι αν παρουσιάζεται αρχικά, γρήγορα να ψηθεί. Καθώς θα αρχίσουν να λένε τις συνήθεις μπούρδες τους οι κριτικοί και οι θεατρολόγοι, δίνοντας τη δική τους ερμηνεία… Να βρίσκουν ένα κάποιο νόημα, κοινότοπο, συνήθως καταγγελτικό, να ανακαλύπτουν σκοπιμότητες που κάνουν αναγκαία στη σκηνή αυτήν τη βία, σαν να πρόκειται για έναν παράφορο συμβολισμό … Η γνωστή ερμηνεία του χειρίστου είδους. Εσύ ματώνεις και πεθαίνεις και ο άλλος, επειδή του τράβηξες την προσοχή, βρίσκει αμέσως μια καινοφανή εκφραστική προσποίηση στη δική σου αγωνία, έναν ακραίο εξπρεσιονιστικό στιλ στη δική σου θανάσιμη απελπισία! Ε βέβαια! Ακόμα κι αν αυτοκτονήσεις στο τέλος -για να πείσεις ότι η απελπισία σου δεν ήταν στιλ, δεν ήταν προσποίηση, ήταν αυθεντική-, το βιολί τους αυτοί. Οι ηλίθιοι, βλέπεις,  με τις βεβαιότητές τους, είναι αήττητοι! Θα πουν τα στερεότυπα που έχουν στο μυαλό τους, όπως και να ’χει. Και οι χειρότεροι από αυτούς, οι πιο βέβαιοι για τις ερμηνείες τους και πιο διαβασμένοι ηλίθιοι, οι ακαδημαϊκοί και οι δήθεν αντι-ακαδημαϊκοί, θα τα διαδώσουν και σε άλλους…
Ιδού η τιμωρία των υβριστών! Ακόμα και των πιο αυθεντικών…
Κανένας δεν γλυτώνει

Το «Φαίδρας έρως» της Σάρα Κέιν είναι μια σπλάτερ παρωδία αρχαίας τραγωδίας, στην οποία όλα ξεφτελίζονται, δεν μένει τίποτα όρθιο, κανένα ιερό και όσιο –χυδαίος ρεαλισμός. Με ένα φινάλε αποκορύφωμα του ό,τι να ’ναι. Και αυτό το έργο είναι -λέει- μια μοντέρνα εκδοχή της «Φαίδρας» του Σενέκα. Η ρωμαϊκή παρακμή συναντά, υψωμένη εις το τετράγωνο, τη σύγχρονη παρακμή. Αυνανισμοί, μύξες και σπέρμα, βρισίδια, βαριεστημένες πίπες και αντί για γαμήσια βιασμοί. Και οι ηλίθιοι, οι σημερινοί ηλίθιοι να βρίσκουν νοήματα (διακειμενικά) σε όλα αυτά τα σκατά… Είμαι σίγουρος ότι αν ζούσε η Σάρα Κέιν θα τους έφτυνε κατάμουτρα την περιφρόνησή της που θέλουν -σώνει και καλά- να ευπρεπίσουν τα σκατά… Αλλά,  δυστυχώς για αυτούς, είναι νεκρή και τώρα μπορούν να λένε τις παρλαπίπες τους και να χέζουν πάνω στον τάφο της… Σαν να το ήξερε πως έτσι θα έκαναν και τους άφησε σαν καθίκι τα έργα της (όπως λέμε παρακαταθήκη), να τ’ ανεβάζουν όπως νομίζουν –«έτσι είναι, μαλάκες, αν έτσι νομίζετε». Παλιομαλάκες, κρετίνοι, καμένα μυαλά, από κούνια χαμένοι –κούνια που σας κούναγε… Τι άλλο χειρότερο να τους κάνει για να ξεκάνει το αισθητικό κριτήριο τους οριστικά; Ας πρόσεχαν. Βρήκε ανταπόκριση άμεση, χωρίς δεύτερη σκέψη, ούτε και πρώτη εδώ που τα λέμε, σε όσους μισούν, μισούν και  φθονούν αυτούς που ξεχωρίζουν από το πλήθος και ζουν, χωρίς καν να το επιδιώξουν, μεγάλα πάθη και μεγάλα λάθη και πεθαίνουν γι’ αυτά… Και το μόνο που βλέπουν οι εκπρόσωποι των όχλων σε αυτά, είναι παραβάσεις της κοινής ηθικής και της κοινής λογικής, γαμήσια και χύσια… Μια σεξομανιακή εμμονή που ξεφτελίζει  την Αγία Βασιλική Οικογένεια αλλά και την κάθε οικογένεια… Ποιος γαμάει ποια… Ποια γαμιέται με ποιον και πληγώνει έναν άλλον… Ποια γαμιέται από ποιον και πληγώνεται… Ποια βιάζεται από ποιον… Έρωτας με το στανιό… Για να έχουμε να λέμε –εξτρίμ ιστορίες στο λαό… Μαλακίες μεταμοντέρνες μετά τον Μεγάλο Κορεσμό… Αφού, έτσι κι αλλιώς, όλα έχουν ειπωθεί,… Και όλα έχουν γίνει –και τα χειρότερα… Και τα χειροτερότερα… Σκατά και απόσκατα –στα μούτρα σας, μαλάκες. Και χύσια στα σεπτά στόματα της Ερωτευμένης / Βασίλισσας / Μάνας / Μητριάς και του ιερέα που εξομολογεί τον Ιππόλυτο στη φυλακή και του παίρνει πίπα… Και βιασμοί, ξανά και ξανά… και φονικά… και λυντσαρίσματα… Κουβέντα να γίνεται… για να προκαλούμε εντάσεις και αντιδράσεις του όχλου… Για να πάμε τα πράγματα στο μη παραπέρα…
Το «Φαίδρας έρως» δεν είναι έργο, με συγχωρείς, είναι μια άσκηση προκλητικής μεταγραφής σε ένα εργαστήριο δημιουργικής γραφής. Είναι μια μαλακία και μισή… Που εσύ την πήρες σοβαρά… και την ανέβασες σοβαρά στη σκηνή, σε παράσταση… Δεν φταίει το κείμενο, εσύ είσαι γελοίος… Μα είναι δυνατόν, να είσαι τόσο μαλάκας! Θέλεις να πάρω κι εγώ και να διασκευάσω σε πορνοδιαστροφική παρωδία την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή; Να βάλω τον Κρέοντα να πηδάει παρά φύση (από τον κώλο) την ανιψιά του που του αντιστέκεται, μέσα στην σπηλιά που την έχουν φυλακισμένη και να μπαίνει ο γιος του ο Αίμονας και να βλέπει το θέαμα και να φρίττει με τον βιασμό της μνηστής του από τον πατέρα του και έξαλλος να πηγαίνει και να παίρνει πίπα από τον τυφλό Τειρεσία και εκεί να μπαίνει η μητέρα του και να βλέπει το θέαμα και χάνοντας τα λογικά της να πηγαίνει στο πτώμα του Πολυνείκη και να τρώει τις σάπιες σάρκες του και να σηκώνεται σαν ζόμπι και να περιφέρεται σαν νεκρή-ζωντανή και να συναντά την Ισμήνη και να την δαγκώνει στο λαιμό για να την κάνει ζόμπι κι αυτή… Το σοκ πάνω στο σοκ… Και ο απόλυτος εξευτελισμός όλων από όλους… Και του κοινού, που σαν χύδην όχλος, αφού έχει βαρεθεί τόσα χρόνια αυτά τα Υψηλά Πρόσωπα και τα Σπουδαία Έργα, τώρα παρακολουθεί το θέαμα και γιουχάρει αλλά και γουστάρει… Ορίστε πάρτα, μαλάκα… Στα μούτρα σου χύμα, μαλάκα… Ε μαλάκα…

Σωτηρης Ζήκος
[email protected]

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Διαβάστε όλα τα Τελευταία Νέα (Ελλάδα, Διεθνή) στο Cityportal.gr

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και  παγκοσμίως


 

Τελευταία νέα

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Thessaloniki
few clouds
24.6 ° C
27.1 °
22.4 °
56 %
0.9kmh
20 %
Κυ
29 °
Δε
24 °
Τρ
25 °
Τε
29 °
Πε
29 °