Site icon Cityportal.gr

Ελληνική έξοδος ΤΩΡΑ! (Σωτήρης Ζήκος)

Ελληνική έξοδος ΤΩΡΑ!  (Σωτήρης Ζήκος)

Μία από τις βασικές αιτίες που φτάσαμε ως εδώ, ανίκανοι να διαχειριστούμε την κρίση, είναι ότι θεωρούμε την Αλήθεια μια σχετική αξία, που τη δεχόμαστε ή δεν τη δεχόμαστε ανάλογα αν αυτό που μας λέει είναι αισιόδοξο ή απαισιόδοξο, αν συμφωνεί με την ιδεολογία μας ή επιβεβαιώνει αυτή των αντιπάλων μας. Και όταν μάλιστα δεν βρίσκουμε και επιχειρήματα που να την ανασκευάζουν, τότε λέμε «ε, δεν μπορεί να είναι έτσι, γιατί αν είναι έτσι… είναι καταστροφή. Δεν το δέχομαι».

Και η αλήθεια είναι ότι οικοδομήσαμε ένα επίπεδο κατανάλωσης πάνω σε μια μηδαμινή παραγωγική βάση, με τα “λεφτά των άλλων” και με τα λεφτά αυτά έγινε και ο τζίρος εν πολλοίς του ιδιωτικού τομέα (εσωτερικής κατανάλωσης) και γι’ αυτό μόλις κλείσανε οι στρόφιγγες βάζουν λουκέτα όλες οι εγχώριες εμπορικές μας φούσκες. Γι’ αυτό και θα χρεοκοπήσουμε αναπόδραστα και θα πάμε σε επίπεδα Βουλγαρίας, όχι γιατί θα μας τιμωρήσουν ή γιατί ακολουθήσαμε λάθος μνημόνια ή δεν ξέρω ποια άλλη θεωρία λέμε, αλλά γιατί εκεί είναι πραγματικά τα γράδα μας με βάση το μέγεθος και τη δυναμική της πρωτογενούς παραγωγής μας –την οποία όχι απλώς δεν διευρύναμε αλλά συρρικνώσαμε την περίοδο των παχιών αγελάδων.

Τώρα πια «για την Ελλάδα δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα. Όλες οι άλλες χώρες θα μπορούσαν να καταφέρουν να λύσουν τα προβλήματά τους» είπε ο Μάνφρεντ Νώυμαν, καθηγητής οικονομικών, που συμβουλεύει κέντρα εξουσίας στη Γερμανία.

Ήμουν πεπεισμένος ότι υπογράψαμε τη θανατική μας καταδίκη όταν διακόψαμε το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου στα πρώτα της βήματα και ξεκινήσαμε το εθνικό μας σπορ, τις προεκλογικές μας παρλαπίπες. Όταν πήγαμε για επαναληπτικές εκλογές, θεώρησα πως ήταν η χαριστική βολή. Διότι δεν αντιληφθήκαμε την κρισιμότητα της κατάστασης, όχι τόσο εντός της χώρας αλλά κυρίως στην ευρωζώνη, όπου τα δεδομένα άλλαζαν και αλλάζουν με ραγδαίο ρυθμό, ανατρέποντας κάθε τόσο τις προτεραιότητες και τα ρίσκα κάθε επιλογής, ως προς τα οποία εμείς ήμασταν συνεχώς «εκτός συγχρονισμού». Και τώρα πάλι είμαστε «εκτός» από την ανάποδη: φαίνεται να αποδεχόμαστε την κρισιμότητα της κατάστασής μας, αλλά όχι ότι είναι αργά πλέον (ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, ούτε «επιμηκύνεται») και το πρόγραμμα δεν βγαίνει… είναι ωμός ρεαλισμός: σε μας, τώρα πια, δεν μας βγαίνει. Κι έτσι δεν μπορούμε να δούμε κατάματα την αλήθεια ή δεν μπορούμε να την αποδεχτούμε, και δεν κάνουμε πάλι έγκαιρα αυτό που πρέπει. Τι; Αυτό που μας λένε σχεδόν οι πάντες… Και δεν είναι λόγος αντίδρασης ότι θα αισθανθούν δικαιωμένοι -βλακωδώς- οι εξαρχής θιασώτες της δραχμής. Ας πούμε: «Αργήσαμε τη θεραπεία, τη χάσαμε την ευκαιρία, το χάσαμε το πόδι… αλλά αν το αφήσουμε κι άλλο, θα μας στερήσει τη ζωή. Πάμε για επανεκκίνηση, έστω με το χειρότερο τρόπο, και η ζωή συνεχίζεται».

Η αξιολόγηση της τρόικας που μετατέθηκε από τα μέσα Αυγούστου για τα μέσα Σεπτεμβρίου οπότε και πρέπει να παραδοθεί επίσημη έκθεση στους δανειστές μας από την οποία θα εξαρτηθεί η εκταμίευση της επόμενης δόσης (χωρίς την οποία χρεοκοπούμε ή χρεοκοπούν οι ελληνικές τράπεζες) δεν αφορά αυτά που λέμε/υποσχόμαστε ότι ΘΑ κάνουμε από εδώ και πέρα αλλά αυτά που (ΔΕΝ) κάναμε και οφείλαμε να κάνουμε ως τώρα. Το ότι την αναβάλουν διακριτικά σημαίνει ότι τα μέχρι τώρα στοιχεία δεν βοηθούν για να είναι θετική η αξιολόγηση, κι έτσι μας δίνουν χρόνο μπας και βελτιώσουμε κάτι την ύστατη στιγμή. Κι εμείς αντί γι’ αυτό, λέμε, λέμε, λέμε… όλοι μας! Αλλά τα πολλά λόγια πλέον σημαίνουν φτώχια –στην κυριολεξία.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων η έκθεση της τρόικας θα καθυστερήσει, δεν θα οριστικοποιήσουν την αξιολόγηση και θα περιμένουμε να πάρουμε τη δόση αργότερα «εάν και εφόσον» ή θα παίρνουμε κάθε τόσο μια μικρή «προκαταβολή» της δόσης. Και μέχρι τότε τι θα συμβαίνει με τις ανάγκες της χώρας; Θα λειτουργούν τα νοσοκομεία; Θα έχουν φάρμακα οι ασφαλισμένοι; Θα πληρώνονται τα χρεωστικά ποσά στα εκκαθαριστικά της εφορίας; Θα κλείνουν και άλλες επιχειρήσεις; Θα αυξάνονται οι άνεργοι; Οι απλήρωτοι λογαριασμοί; Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια των τραπεζών;

Είμαστε και πάλι οικτρά ετεροχρονισμένοι: δεν παραδεχόμαστε ότι τώρα πια το πρόγραμμα μας δεν βγαίνει και γι’ αυτό οι άλλοι μας παίζουν με ανοιχτά χαρτιά. Πρέπει να κάνουμε ρελάνς στις προτάσεις για Grexit που κερδίζουν έδαφος (πριν τα χάσουμε όλα στο τραπέζι), να διαπραγματευτούμε έγκαιρα εθελουσία έξοδο από το ευρώ, με μια γενναία περικοπή του χρέους και ένα προστατευτικό σχέδιο βοήθειας, παραμένοντας ακόμα μέλος της ΕΕ και επίσης να μας δοθεί η δυνατότητα επανόδου στο ευρώ, όταν και αν τα πράγματα βελτιωθούν, για να έχουμε κίνητρο και ελπίδα. Τώρα είναι η ώρα. Ίσως αύριο πάλι να ’ναι αργά. Εξάλλου αυτό θα ήταν επιτέλους το σημείο στο οποίο θα συγκλίναμε όλοι, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, τόσο η τριμερής κυβέρνηση και η αντιπολίτευση στην Ελλάδα, όσο και οι εταίροι μας στην ΕΕ, όπως και οι σημαντικότεροι οικονομολόγοι του πλανήτη.

Όταν ο γόρδιος δεσμός δεν λύνεται, κόβεται. Αλλά ποιος θα το τολμήσει; Έχουμε κολλήσει…

Σωτήρης Ζήκος
sz@citymedia.gr

Exit mobile version