Εμείς οι άλλοι…

– Λέω ότι είμαστε μια φάρσα, μια ακόμα φάρσα… που όσο μεγαλύτερες διαστάσεις παίρνει, όσο γίνεται πιο μαζική και πιο θορυβώδης, τόσο πιο φάρσα γίνεται –φουσκώνει και απλώνεται και κάθε τόσο αφήνει και μια πορδή, άλλοτε τζούφια και άλλοτε βροντερή… Να, το είπα! Είμαι πια πεπεισμένος γι’ αυτό, πως πρόκειται για μια φάρσα, για μια ακόμα φάρσα, που κάθε τόσο φουσκώνει και ξεφουσκώνει… Όλοι όσοι συμμετέχουμε εδώ νιώθουμε μόνοι… πιο μόνοι από μόνοι… Κι ας νομίζουν μερικοί πως συμμετέχουν σε κάτι βαθύ… μόνο και μόνο επειδή φουσκώνει… και γινόμαστε πιο πολλοί… Ακόμα και μαζί με τους άλλους, είμαστε μόνοι… Ο καθένας μόνος του -ο πόνος του και το άχτι του και το αδράχτι του- που σχηματίζουμε ευκαιριακά ένα πλήθος όλοι μαζί… Χωρίς να νοιαζόμαστε στ’ αλήθεια για κάτι κοινό… αυτό που χάσαμε από καιρό. Κάποιοι λένε πως νοιάζονται, αλλά όχι για κάτι κοινό… Νοιάζονται μόνο να είναι όλοι μαζί, ένα πλήθος που τους προσφέρει μια ψευδαίσθηση πως έχουν γίνει μια δύναμη, ενώ πρόκειται για μια ύπαρξη που πολλαπλασιάζεται ευκαιριακά, αλλά παραμένει απομονωμένη… Νιώθουμε «όλοι μαζί» και νιώθουμε έτσι πιο δυνατοί, σίγουροι για το δίκιο μας, αλλά για το δικό του δίκιο ο καθένας –που δεν μπορεί να αθροιστεί με το δίκιο του άλλου που βρίσκεται μαζί του εκεί … Δεν προκύπτει ένα άθροισμα την επόμενη μέρα… ούτε την παρεπόμενη, όσο κι αν γινόμαστε περισσότεροι, όσο κι αν φαινόμαστε πιο πολλοί… Απλώς είμαστε πάλι εκεί, όλοι μαζί, και ενάντια σε κάτι, ενάντια σε κάποιους άλλους, και για όσο διαρκεί αυτή η εναντίωση, που φουντώνει με ιαχές και συνθήματα, αλλά μετά ξεφουσκώνει… Φουσκώνει και ξεφουσκώνει… Και κάθε τόσο αφήνει και μια πορδή… άλλοτε τζούφια και άλλοτε βροντερή… Γι’ αυτό νιώθουμε μόνοι… Μετά από κάθε ξεφούσκωμα νιώθουμε πιο μόνοι από πριν… Πιο μόνοι από μόνοι. (Παύση)
Τι λες εσύ;
– Λέω ότι θέλουμε να γίνουμε πάλι εμείς, αυτό προσπαθούμε, να γίνουμε «εμείς οι άλλοι», πρωταγωνιστές σε ένα έργο δικό μας… Και ας είναι και φάρσα το έργο αυτό, ας ό,τι να ’ναι… Άλλοι το βλέπουν έτσι… άλλοι το βλέπουν αλλιώς… Του δίνεις απλώς ένα όνομα… Αν του αλλάξεις το όνομα, αλλάζει και σημασία… Δεν είναι έτσι, λες, είναι αλλιώς… Έτσι δεν είναι;
– Ναι, κάποτε, ίσως, τα ίδια πράγματα, οι ίδιες πράξεις ήταν αλλιώς… ήταν αλλιώς γενικώς. Τώρα ζούμε σε άλλη εποχή… Στο λυκόφως της παρακμής… που ό,τι κι αν κάνεις… το χάνεις, γυρίζει στο ανάποδό του… αλλάζει σημασία, αλλάζει σκοπό… Κάθε προσπάθεια που κάνεις να αποτρέψεις το τέλος… φέρνει το τέλος μια ώρα αρχύτερα. (Παύση) Όπως έλεγε κάποτε η Σέσιλυ: «Η καλλιτεχνική παρακμή, είτε με τη μορφή ενός υπέροχα σχεδιασμένου επιγράμματος είτε σαν ένα καπέλο γεμάτο λέξεις που αδειάζει στα κεφάλια του κόσμου, είναι μια πολυτέλεια που μόνο ο καλλιτέχνης μπορεί να την απολαμβάνει».
– Τι θέλεις να πεις; Ότι ο καλλιτέχνης απολαμβάνει την παρακμή;
– Ο αληθινός καλλιτέχνης, ναι. Η ακροτελεύτια εποχή της παρακμής είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γιατί είναι άκρως αποκαλυπτική –δεν θα την έχανε με τίποτα. Μυρίζει τις τρίχες της μύτης του που καψαλίζονται και ηδονίζεται… Βράζει το γάλα, φουσκώνει και χύνεται… και καίγεται και μυρίζει… Αλλά τουλάχιστον κάτι πάει να συμβεί, κάτι αλλιώτικο που δεν συνέβαινε πριν, στην εποχή της μακάριας ευδαιμονίας… Κι αυτή είναι μια άλλη αίσθηση, που ερεθίζει το βλέμμα, ερεθίζει την ακοή, την αφή, κάτι πάει να συμβεί που εξάπτει πάλι τη φαντασία… κάτι.
– Και όλα αυτά είναι… σοβαρά;
– Όχι, καθόλου, καθόλου σοβαρά –τουναντίον, είναι φαιδρά, είναι γελοία, ακόμα και αυτά που φαίνονται δραματικά, είναι με ανάποδη σημασία… Απλώς επαναλαμβάνεται μια παλιά ιστορία σαν φάρσα και παρωδία, που κάποιοι παίρνουν ακόμα στα σοβαρά… Κυρίως η παρωδία, είναι το αλάθητο σημάδι της παρακμής… Πέστο όπως θέλεις… Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί, χωρίς να ξέρει τι κάνει –σκάβει το λάκκο του άλλου, γιατί νομίζει ότι έτσι θα επιβιώσει ο ίδιος και δεν βλέπει ότι σκάβει και το δικό του λάκκο… αν με εννοείς. Γιατί έχει χάσει την ικανότητα να εκτιμά αυτό που είχε και ήταν πολύτιμο… μέχρι να το χάσει οριστικά και αμετάκλητα. (Παύση περισυλλογής)
– Μπορώ να πω κάτι ακόμα;
– Αν έχεις κάτι να πεις… Όχι να πεις για να πεις.
– Αα! (Παύση) Έτσι πάει;
– Έτσι λέω εγώ… Έχεις κάτι να πεις; Έστω κάτι της παρακμής; (Παύση αναμονής) Μήπως είσαι καλλιτέχνης κι εσύ; Καλλιτέχνης στην εποχή της παρακμής; Παραγνωρισμένος; Αδικημένος; Χίλιες φορές καλύτερος από τους άλλους, τους αναγνωρισμένους και επιφανείς, πιο υψιπετής, αλλά δεν σου δίνει σημασία κανείς; (Παύση) Το ξέρεις ότι τα πιο σπουδαία έργα τέχνης, αλλά και τα άλλα έργα, τα φιλοσοφικά και επιστημονικά έργα, στην εποχή της παρακμής περνάνε απαρατήρητα… αλλά ανακαλύπτονται αργότερα ως μεγάλα έργα και γίνονται η αρχή μιας νέας εποχής… (Παύση) Αν υπάρξει βέβαια, πάλι μια νέα εποχή… (Χασμουριέται) Νύσταξα… Κουράστηκα, νομίζω … Και πού τα ψάχνω και τα εξετάζω, τι έγινε; Είπα ό,τι είχα να πω… το είπα και το ξαναείπα… Πες κάτι κι εσύ… (Χασμουριέται) Πέστο κι ας πέσει χάμω… Σιωπή
 
Σωτήρης Ζήκος
sz@citymedia.gr

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και παγκοσμίως