Η Γαλλίδα ερμηνεύτρια που έστρεψε το οπερατικό τραγούδι προς την pop μέσα από το πολυπλατινένιο «Carmine meo», επιστρέφει στην Ελλάδα μετά τις περσινές sold out εμφανίσεις της φέρνοντας με το νέο της δίσκο την ελπίδα, όπως ένα λουλουδάκι που φυτρώνει στο τσιμέντο. Η Emma Shapplin έδωσε συνέντευξη στην Δανάη Σοφία Βαρδαλή και το περιοδικό CITY.
Πώς θα περιγράφατε τον τελευταίο σας δίσκο «Macadam flower»; Από πού προήλθε η έμπνευση τόσο για το μουσικά μέρη όσο και για τους στίχους;
Για τη δημιουργία του «Macadam flower» έπλασα έναν και μοναδικό χαρακτήρα -μια νεαρή γυναίκα που μεγαλώνει και ζει σε μια μεγαλούπολη. Αυτή είναι το «λουλουδάκι» που μεγαλώνει μέσα στα χαλίκια του δρόμου. Ο δίσκος αφηγείται μια ιστορία. Και οι μελωδίες και φυσικά οι στίχοι, οι διαφορετικές γλώσσες στις οποίες είναι γραμμένοι, αλλά και οι ενορχηστρώσεις έχουν διαλεχτεί έτσι ώστε να εκφράζουν τις διαφορετικές της διαθέσεις. Καθώς είναι ένα κορίτσι του σήμερα, οι επιρροές στο μουσικό μέρος, είναι σημερινές: elctro-pop, soft rock αλλά και μια υπενθύμιση του παρελθόντος, με συνειρμούς που οδηγούν στον Ντεμπυσύ, τον Μπαχ και μια πολύ λεπτεπίλεπτη μελωδία από ένα παραδοσιακό ιαπωνικό τραγούδι της Οκινάουα. Όσον αφορά τη φωνητική μου προσέγγιση, προκαλεί και αυτή μια έκπληξη μάλλον στον ακροατή, γιατί τραγουδάω κυρίως σε απαλό και ζεστό τόνο, με μια εσωτερική pop χροιά, με μερικά μόνο ξεσπάσματα. Προσπάθησα να κρατήσω μια «ποιητική διάσταση» στους στίχους ή και σε κάποιες από τις μελωδίες ακόμη -η ποίηση είναι ένα πραγματικά πολύ σημαντικό στοιχείο για τη μουσική μου αλλά και για τη ζωή μου γενικότερα. Ήθελα αυτός ο δίσκος να αιωρείται σαν μια σαπουνόφουσκα γεμάτη απαλά, ήπια και κάποιες φορές λίγο πιο σκοτεινά συναισθήματα και κατ’ εμέ, μια διαφορετική προσέγγιση στον αισθησιασμό.
Ποια είναι τελικά η ιστορία και τα χαρακτηριστικά αυτής της κοπέλας του «Macadam flower»;
Όπως είπα και πριν, ο κεντρικός χαρακτήρας είναι μια κοπέλα που ζει στη σύγχρονη μεγαλούπολη. Είναι ένα κορίτσι του σήμερα, είναι το λουλουδάκι που μεγαλώνει μέσα από μια σχισμή του δρόμου. Μου άρεσε η ιδέα ενός εύθραυστου πλάσματος που επιβιώνει και μεγαλώνει σε ένα σκληρό και αφύσικο έδαφος -ενώ εμείς αναρωτιόμαστε πώς-, όπως ακριβώς καταφέρνουν να φυτρώσουν κάποια λουλουδάκια στο τσιμέντο. Και μέσα από αυτό τις λέξεις «λουλούδι» και «τσιμέντο» συμπεριλαμβάνω όλα εκείνα που περιγράφουν τον άνθρωπο και τη ζωή στη σημερινή κοινωνία. Αυτή η κοπέλα λοιπόν, επιβιώνει και μεγαλώνει και ακόμη βρίσκει έναν τρόπο να γίνει όμορφη, πολύχρωμη, γεμάτη χάρη, ίσως και λίγο αστεία και εντέλει ποιητική, αντιπροσωπεύοντας την ελπίδα.
Στους δύο προηγούμενους δίσκους σας οι στίχοι είναι γραμμένοι σε μεσαιωνικά Ιταλικά. Στο «Macadam flower» τραγουδάτε σε Αγγλικά και Γαλλικά. Οι διαφορετικές γλώσσες δεν περιορίζει ενδεχομένως την κατανόηση όσων λέτε;
Λατρεύω να μελετώ τις γλώσσες και να πειραματίζομαι με αυτές, ακόμη και αν δεν καταφέρνω πάντα να της χρησιμοποιώ σωστά. Πειραματίζομαι με τις διαφορετικές γλώσσες, όπως θα πειραματιζόμουν και με ένα μουσικό όργανο.
Κάποιοι μπορεί να σας κατηγορήσουν ότι με το νέο δίσκο αποκηρύξατε το νεο-κλασικό και οπερατικό σας προφίλ. Είναι μια εξερεύνηση σε άγνωστες μουσικές περιοχές;
Κάθε δίσκος είναι και μια περιπέτεια και με κάποιον τρόπο τέλος πάντων, έπρεπε να δώσω μια υπόσταση σε αυτόν το δίσκο. Έπρεπε με κάποιον τρόπο να εξωτερικεύσω όλα αυτά που εκφράζονται μέσα από το «Macadam flower». Αυτός ο δίσκος αποκαλύπτει μία ακόμη όψη της προσωπικότητάς μου.
Τι γέννησε το ενδιαφέρον σας για την ιαπωνική μουσική;
Δεν την έχω μελετήσει σε βάθος, αλλά στο δίσκο περιλαμβάνεται ένα παραδοσιακό τραγούδι της Οκινάουα, διασκευασμένο για τσέλο από τον Χικάρου Σάτο, καθώς και ένα ακόμη ιαπωνικό «πέρασμα», στο κομμάτι «La promenade de San». Όλα ξεκίνησαν όταν έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με χαϊκού και άρχισα μόνη μου να μαθαίνω Ιαπωνικά -είναι πραγματικά μια πολύ ευχάριστη ενασχόληση να μάθεις να γράφεις κάντζι και χιραγκάνα. Μετά μου ήρθε ξαφνικά η επιθυμία να ξαναπαίξω τσέλο μετά από καιρό, μετά γνώρισα έναν καθηγητή Ιαπωνικών και… voilà! Όλα έγιναν από μόνα τους και απλώς ήθελα να μοιραστώ αυτά τα ερεθίσματα κι αυτές τις στιγμές, μέσα από το δίσκο.
Οι δισκογραφικές εταιρείες πάντως, φαίνονται όλο και πιο απρόθυμες να επενδύσουν σε νέες ιδέες και να ρισκάρουν με διαφορετικά μουσικά είδη. Αν και έξω από όλα αυτά τα δισκογραφικά στερεότυπα, καταφέρατε να κάνετε πλατινένιους δίσκους. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας;
Πραγματικά δεν το γνωρίζω, αλλά και δεν είναι και αυτό που με απασχολεί. Επιλέγω αυτή τη ζωή καθαρά για να εκφραστώ, να πειραματιστώ με τη μουσική και να μοιραστώ με τον υπόλοιπο κόσμο αυτά που ανακαλύπτω. Προσπαθώ να δημιουργώ μικρές μουσικές λέξεις στις οποίες οι ακροατές να μπορούν να αφουγκραστούν την ηχώ από μια ιδέα, που η φαντασία μου με οδήγησε να της δώσω μια οποιαδήποτε μορφή. Για αυτόν ακριβώς το λόγο έπρεπε να δημιουργήσω τη δική μου εταιρεία παραγωγής, για να διατηρήσω την καλλιτεχνική μου ελευθερία. Ορισμένες φορές πρέπει να κάνεις συμβιβασμούς. Όμως στην ουσία εγώ δεν το κάνω και πολύ εύκολα αυτό. Αν αρχίσεις να κάνεις πολλά πράγματα αντίθετα με το τι λέει η καρδιά σου και τα συναισθήματά σου, τσαλαπατάς τα όνειρά σου και κάποια μέρα θα ξυπνήσεις στεγνός, λυπημένος και άδειος. Όχι ευχαριστώ! Τότε είναι που σε πιάνει μοναξιά και βαρεμάρα ακόμη και στη μέση ενός μεγάλου πλήθους.
Πολλές συναυλίες σας έχουν πραγματοποιηθεί σε αρχαιολογικούς χώρους (Ηρώδειο, Κρεμλίνο, ρωμαϊκό μαυσωλείο του Βελιγραδίου) με μεγάλη ιστορική σημασία. Πώς επηρεάζει ο περιβάλλων χώρος την ερμηνεία και την επαφή σας με το κοινό;
Υπήρξα πράγματι πολύ τυχερή σε αυτόν τον τομέα! Για μένα -και είμαι σίγουρη πως ισχύει και για το κοινό αυτό- ένα περιβάλλον ιστορικής σημασίας βοηθάει να αφήσεις πίσω σου την καθημερινότητα. Βοηθάει στο να επικαλεστείς τη μαγεία και να πιστέψεις σε αυτήν για μια στιγμή. Φυσικά αυτό μπορεί να συμβεί σε πολλά και διαφορετικά μέρη, όμως οι περιοχές με ιστορική σημασία ή οι αρχαιολογικοί χώροι βοηθούν πολύ περισσότερο. Προσωπικά νιώθω ένα επιπλέον άγχος σε τέτοιες συναυλίες, γιατί είναι πάντα μια πολύ μεγάλη τιμή να ανασαίνω και -πώς να το πω;- να γίνομαι ένα με την ιστορία, για μια νύχτα.
Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνησή σας από τις συναυλίες σας;
Δεν θα ήθελα να διαλέξω μία… Είναι τόσο πολλές και τόσο διαφορετικές!
Έχετε αναφέρει την περίοδο της Αναγέννησης ως την εποχή στην οποία θα θέλατε να ζείτε. Νιώθετε «ξένη» στο σύγχρονο κόσμο;
Η Αναγέννηση…χμμμ… Όχι μόνο. Κάθε εποχή έχει πολύ όμορφα πράγματα. Αλλά πράγματι, πολύ συχνά νιώθω ξένη. Αλλά η μοναξιά κάθε άλλο παρά με ενοχλεί και επειδή ποτέ δεν νιώθω μόνη ή δεν βαριέμαι όταν είμαι κοντά στη φύση ή κοντά στα ζώα και κάνω τις ασχολίες μου, καταφέρνω να επιβιώσω! Φυσικά κάνω πλάκα, αλλά και πάλι…
Τι προσδοκίες έχετε από τη συναυλία στη Θεσσαλονίκη αλλά και τι να προσμένει το κοινό;
Ό,τι είναι να συμβεί, θα συμβεί… Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι καταφθάνω μαζί με μια μπάντα και δύο αξιολάτρευτες τραγουδίστριες που κάνουν φωνητικά, μια χορεύτρια σύγχρονου χορού, ενώ μια κλασική χορωδία θα μας συνοδεύει καθ’ όλη τη διάρκεια και θα ταξιδέψουμε μέσα από κομμάτια νεο-κλασικά, pop-rock electro και μερικές άριες από όπερες. Ελπίζω πως όλοι μαζί -το κοινό της Θεσσαλονίκης και η ομάδα μου- θα ονειρευτούμε εκείνη τη νύχτα.
Τι άλλο σας συνδέει με την Ελλάδα, πέρα από το κοινό σας και τις συναυλίες σας εδώ;
Η Ελλάδα είναι μια πολύ όμορφη χώρα. Τόσο πλούσια σε ιστορία αλλά και με μι
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
