Εντροπία | Κριτική | Μια εικαστική performance στο Θέατρο Τ. Performer: Χριστίνα Γυφτάκη. Σκηνοθεσία: Ανδρέας Μπαλαούρας. (Εικαστική εγκατάσταση επί σκηνής το “Δέντρο της Ζωής”)
Αυτή είναι -για μένα- μια από τις καλύτερες εκδοχές performance art που έχω δει στη ζωή μου… Υποκειμενικό, αλλά αυτό έχω αυθόρμητα να πω. Όπου η perfomer καταφέρνει και δραματοποιεί μια αφήγηση μονολόγου που αφορά στις τρίχες… του ανθρώπινου σώματος ή και μόνο της κεφαλής και πώς αυτές συνωστίζονται πυκνές μεταξύ τους και σαν να τρίβονται κάνοντας “ομαδικό σεξ” προκαλώντας παρεξηγήσεις αντιζηλείας μεταξύ τους και κάποιες μπλοκάρονται σε κόμπους που δεν καταφέρνουν ποτέ να λυθούν («σαν τον γόργιο δεσμό;» αναρωτιέμαι) και θα πρέπει μετά να κοπούν με ψαλίδι για ν’ απελευθερωθούν, ενώ κάποιες άλλες τρίχες καταλήγουν να γίνουν τζίβα, που καθώς εκπίπτουν και συσσωρεύονται “υποκύπτουν” στην εντροπία των αποβλήτων και ενδέχεται τελικά να φρακάρουν την όποια αποχέτευση…
Και σκέφτομαι ότι αυτός ο μονόλογος δεν μπορεί να μιλάει απλώς για “τρίχες” αλλά και (μεταφορικά) για κάποιες υπαρξιακές καταστάσεις συνάφειας μεταξύ των ανθρώπων!
Για να είναι επιδραστική μια performance θα πρέπει να πείθει η performer με την υποκριτική της ότι την βιώνει ως σκηνική πραγμάτωση “ψυχή τε και σώματι” βαθιά, αληθινά… Όπως, ας πούμε, όταν περιτυλίγεται με ένα απλό υφασμάτινο χοντρό παλαμάρι με τον οποίο παλεύει σαν να πρόκειται για έναν πύθωνα που επιχειρεί να την συνθλίψει σωματικά (όπως στον Λαοκόοντα;). Εκπέμποντας σωματικά μια άφατη, σιωπηρή αγωνία που (μου) την μεταδίδει τηλεπαθητικά…
Γράφει ο Σωτήρης Ζήκος
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
