Επετειακό για τον περσινό «εξεγερμένο Δεκέμβρη»

Έψαξα και βρήκα τι είχα γράψει πέρσι τέτοιο καιρό ως σχόλιο (ηλεκτρονικά) σε ένα άρθρο δωρεάν διανεμόμενης εφημερίδας, το οποίο άρθρο αναφερόταν στα επεισόδια βίαιης διαμαρτυρίας του Δεκέμβρη που ακολούθησαν μετά το θάνατο του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από πυροβολισμό αστυνομικού. Ιδού τι έγραφα στις 11 / 12 /2008: «Δύο πράγματα μου έκαναν μεγάλη εντύπωση σε αυτήν την υπόθεση: Πρώτον: Το φαινόμενο των γεροντονέων, των πενηντάρηδων- φεύγα που συμπεριφέρονται και ομιλούν (αυτό)ανοήτως σαν να κατανοούν τους νέους, σαν να ταυτίζονται με τους 15χρονους, υπερθεματίζοντας συνεχώς περί των βαθύτερων κινήτρων της συμπεριφοράς τους, και ξεσκίζουν τα ιμάτια τους από ιερή αγανάκτηση και πάθος για το άδικο που ζούνε τα παιδιά «μέσα από την κούνια τους», και χυμούν για να κατέβουν στους δρόμους μαζί τους, είτε πραγματικά είτε νοερά, σαν να σφιχταγκαλιάζονται με σώματα νεανικά στη φαντασία τους, σαν να επιθυμούν να γίνουν μπροστάρηδες -έστω σε ωραία λόγια, ποιητικά / επαναστατικά- και μιλούν με οίστρο εφήβου, που περίμενε αφορμή για να ξεσπάσει, σαν να θέλουν να πάρουν για άλλη μια φορά -των παιδιών τους- την μπουκιά από το στόμα. Γιατί γαμώτο κανένας (επώνυμος δημοσιογράφος, εκδότης, συγγραφέας, τραγουδιστής, ηθοποιός,τραγουδοποιός, ραδιοφωνατζής, βουλευτής, εκπομπάρχης στην τιβί, και δεν συμμαζεύεται) δεν συμπεριφέρεται σύμφωνα με την ηλικία του και την κοινωνική του θέση, σύμφωνα και με το οικονομικό στάτους που κατέχει; Και να πει, να ομολογήσει: «Εγώ τώρα είμαι αλλού… Δεν τους πιάνω… Αλλά θα ήθελα να μάθω γιατί… Ας μου πουν αυτοί που το ζουν… Κι ούτε ξέρω αν θα με πείσουν, ή έστω, αν εγώ πια μπορώ να πειστώ». Θέλω να πω, ότι εγώ έχω γιο στην ηλικία του παιδιού που σκοτώθηκε, κι αν μάθαινα όταν γίνονταν τα επεισόδια ότι θα ήθελε να βγει, να πάει εκεί που γίνεται ο χαμός, να συμμετέχει “δυναμικά” ρισκάροντας, θα ανησυχούσα, σαν γονιός… ε ναι, δεν θα ’θελα να πάει. Πρέπει να ντρέπομαι γι’ αυτό; Πρέπει, αν δεν το κάνει αυτό κι έχει αράξει στα παιχνίδια του υπολογιστή στο σπίτι, εκμεταλλευόμενος απλώς τις ημέρες του πένθους και της απεργίας που είχαν κλείσει τα σχολεία, να γυρίσω να του πω «Σήκω να πας σε καμιά πορεία διαμαρτυρίας ρε αναίσθητο γαϊδούρι»; Να γίνω εγώ ο νιος και να του τη βγω απ’ τα αριστερά, να νιώσει αυτός ο γέρος; Και καλά! Δεύτερον: Η απίστευτη ικανότητά μας να περνάμε από το ειδικό στο γενικό, σε επίπεδο αναλύσεων θέλω να πω. Το τι είδους αναγωγές άκουσα και διάβασα πάλι με αφορμή τα γεγονότα… από το παρακράτος της Δεξιάς του εμφυλίου, τον Γοργοπόταμο, τις Μέρες του Πολυτεχνείου, τον Καλτεζά, τα γεγονότα του Λος Άντελες, το γκέτο του Παρισιού, τη ζαρντινιέρα, τη γενιά των 700 ευρώ, τα υπαρξιακά αδιέξοδα των νέων μιας κοινωνίας της ευμάρειας -δίχως περιεχόμενο αξιών, δίχως κοινωνικό όραμα και σκοπό, θεωρίες συνομωσίας εκ παραλλήλου με ευσεβείς πόθους μιας επαναστατημένης νεολαίας, για αστυνομικό κράτος βίας που είναι ταυτόχρονα και ένα ανίκανο κράτος να προστατέψει την τάξη και ασφάλεια, ότι μας τα ’λεγε ο ένας, τα είχε προβλέψει ο άλλος, “εδώ και τώρα αρχίζουν όλα” μας υπόσχεται ο παράλλος… Ό,τι θυμάται χαίρεται και εύχεται ο καθένας. Κανείς δεν βγάζει τον σκασμό για να σκεφτεί… Αλλά τι να σκεφτεί; –εμείς τα ξέρουμε όλα και είναι συνήθως αυτά που ξέραμε από πριν. Και μετά: σιωπή… Στο επόμενο -τηλεοπτικό- γεγονός πάλι.» Και την επόμενη μέρα έστειλα στο ίδιο έντυπο και ένα άλλο σχόλιο για κάποιους χαρακτηρισμούς άλλου αρθρογράφου για τον αστυνομικό που πυροβόλησε τον δεκαπεντάχρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο. Ιδού οι χαρακτηρισμοί: «Πρόκειται για ένα περίεργο σκυλί, γιατί μόνο τα σκυλιά- άνθρωποι δαγκώνουν όποιον τους λάχει. Ο ειδικός φρουρός ήταν από εκείνη τη ράτσα των ανθρώπων που το παίζουν αντράκια γιατί στη ζωή τους πεθαίνουν κάθε μέρα που περνά από φόβο (…) Αργά ή γρήγορα αυτός ο ειδικός φρουρός θα σκότωνε, μπορεί και την ίδια του τη γυναίκα, μπορεί και ένα συνάδελφό του.» Και ιδού το σχόλιο μου στις 12/12/2008: «Με ανατριχιάζει αυτή η εισαγγελική ρητορική, έστω και ενός εισαγγελέα του “λαϊκού δικαστηρίου του βουνού” των επαναστατημένων του Αύριο (λέμε τώρα). Με σκοπό την απόλυτη καταδίκη –πριν τη δίκη. Και υποτίθεται πως αυτή είναι μια αριστερή ρητορική του Οργισμένου Πάθους. Που λησμονεί τις στοιχειώδεις ανθρωπιστικές αρχές: ότι καταδικάζουμε μια πράξη και όχι τον άνθρωπο -αυτό δεν το κάνουμε, με τέτοιους προσωπικούς χαρακτηρισμούς, ούτε για τον χειρότερο εγκληματία, ακόμη κι αν είμαστε φανατικοί ηθικολόγοι εντεταλμένοι δικαστές. Αλλά εδώ αντί να κρίνουμε πράξεις, πριν περάσουμε στις πολιτικές τους προεκτάσεις, αγιοποιούμε το θύμα και δαιμονοποιούμε το θύτη, με το γνωστό θρησκευτικό (απολιτικό) σχήμα του Καλού και του Κακού, γιατί έτσι (νομίζουμε ότι) απαντούμε στον Εχθρό που θα κάνει ή υποθέτουμε ότι αυτό θα κάνει αντίστροφα: θα δαιμονοποιήσει το θύμα και θα δικαιολογήσει τον θύτη (για άλλη μια φορά)… Κηρύσσουμε πόλεμο λοιπόν. Στα λόγια. Για να εκτονωθούμε. Για εκτονωθούν και όσοι μας διαβάσουν… Και τους σερβίρουμε μετά την (συνήθη) πολιτική μας ανάλυση.» Σήμερα δεν μου λένε κάτι παραπάνω αυτά που έγραφα τότε. Εξάλλου τα υπέγραψα με ψευδώνυμο, το οποίο δεν θυμάμαι…

Σωτήρης Ζήκος
sz@citymedia.gr

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και παγκοσμίως