«Δεν πρόκειται να επιστρέψουμε ποτέ, όπου και να πάμε, αν δεν φύγουμε κάποτε στ’ αλήθεια από εδώ». Έτσι είπε. Και μετά σώπασε πάλι. Τι να ήθελε όμως άραγε να πει;
Νιώθω ήρεμος… τόσο ήρεμος… σαν να μη νιώθω τίποτα… απόλυτα ήρεμος.
Τι μπορεί να μου συμβεί; Τι μπορώ να πάθω; Τι μπορεί να μου κάνει κάποιος; Να με προσβάλει; Να με ξεκάνει; Τίποτα δεν μπορεί να μου κάνει…
Ηρεμία: Τέτοια ηρεμία! Τέτοια ελευθερία από το κάθε τι!
Ούτε νεκρός να ήμουν… (Παύση απορίας) Μήπως είμαι νεκρός; Εντελώς; Δεν το λέω έτσι δραματικά όπως ακούγεται… Δεν είναι δραματικό να είσαι νεκρός… δεν είναι τίποτα… είναι το τίποτα…
Το μυαλό καθαρό … απόλυτη διαύγεια… Καμιά ταραχή στην ψυχή… κανένας φόβος… κανένας πόθος που σε αφηνιάζει… Καμιά ζωτική ανάγκη… που σε καθηλώνει. Μόνος και αυτάρκης… και συμπαγής… ολόκληρος… ολοκληρωμένος… Πλήρης ύπαρξη… χωρίς καμιά έλλειψη… καμιά εξάρτηση… Χωρίς να χρωστάς σε κανέναν… χωρίς να σου χρωστάει κανείς… Μια ανάμνηση μόνο… ανάκληση μνήμης… για όσα θα έπρεπε να είχαν γίνει… για όσα υποσχέθηκες ότι θα έπρεπε να είχαν γίνει… στη διάρκεια μιας ζωής… που τώρα βρίσκονται πίσω σου… τα περισσότερα έχουν γίνει… έχουν συντελεστεί… Ανόητες αγάπες… έρωτες με πάθος… γαμήσια ανεπανάληπτα… μεθύσια… καυγάδες… ξενύχτια… όνειρα… του ύπνου και του ξύπνιου… σχέδια που πραγματοποιήθηκαν… σχέδια που έμειναν απραγματοποίητα… ανεκπλήρωτα όνειρα… βεβαιότητες που ήρθαν και χάθηκαν… τέλειες στιγμές… που τελείωσαν… δεν κράτησαν για πολύ… Μια ιστορία ζωής με έναν άλλον μαζί… φιλίες που κράτησαν περισσότερο απ’ ό,τι άντεχαν… υποσχέσεις που τήρησες… με νύχια και με δόντια… αναμνήσεις που δεν πέταξες…όσο κι αν πονούσαν, πολύ… λάθη που συγχώρησες… λάθη που σου συγχώρησαν… και σε ανέχτηκαν παρόλα αυτά… ξανά και ξανά… τόσα και τόσα… Κανείς δεν γυρίζει πίσω… το χρόνο… Και τίποτα δεν χάνεται… απ’ ό,τι αγάπησες αληθινά…
Τι ωραία που τα λέω! (Καγχάζει) Και τι μάταια που είναι όλα αυτά! Νιώθω τα πέλματα μου ζεστά… τις παλάμες μου το ίδιο… Δεν νιώθω πόνο… ντροπή… ενοχή… Είμαι ακόμα εδώ… Δεν είμαι αθάνατος… αλλά δεν πεθαίνω… Δεν φεύγω… δεν μένω… Δεν είμαι πια πουθενά… δεν υπομένω… δεν αναμένω… τίποτα πια… απλώς είμαι εδώ… Πού να πάω; Δεν έχω κανέναν… Δεν έχω μια μητέρα… να θυμάται για μένα… Δεν έχω έναν πατέρα… να μου πει «εγώ είμαι εδώ»… Δεν έχω μια Εύα… να μοιράζομαι το πλευρό μου… Έχω έναν γιο… που μεγάλωσε πια… δεν με περιμένει… πηγαίνει… Κι έχω μια κόρη… που μεγαλώνει… βαδίζει στην επόμενη φάση –της δικής της ζωής…
(Παύση)
Δεν έχω ένα φύλακα Άγγελο… αν είχα, κάποτε, για λίγο….ίσως για λίγο… δεν έχω πια… Και ο φύλακας Άγγελος, ακόμα κι αυτός, κάποτε χάνεται, φεύγει, πεθαίνει…δεν μένει για πάντα… Τι να περιμένει; Για πόσο να περιμένει; … Ούτε κι εγώ δεν περιμένω πια… τίποτα… τίποτα να με περιμένει… Τίποτα δεν με πεθαίνει… τίποτα δεν μ’ ανασταίνει… Απλώς είμαι ακόμα εδώ… Χωρίς καμιά προσδοκία… καμιά αγωνία…
Στην απέναντι όχθη… εκεί πέρα… –στυλώνω το βλέμμα–… δεν υπάρχει κανείς… Δεν υπάρχει εκεί πέρα άλλη ζωή… μετά από αυτή… Καλή ήταν κι αυτή εδώ… Γεμάτη εμπειρίες, θέλω να πω… Πλήρης ημερών…
«Ποιος είσαι;» ρώτησε κοιτώντας τον ουρανό. Και ακούστηκε μια φωνή, σαν βροντή: «Είμαι αυτός που είμαι». Μετά σιωπή
Νηνεμία… που διαρκεί. Σαν την πλανητική ηρεμία πριν ξεσπάσει μια ηλιακή καταιγίδα… Τα πουλιά δεν τιτιβίζουν… Τα άλογα δεν χλιμιντρίζουν… Τα σκυλιά δεν γαυγίζουν… Αυτά συλλαμβάνουν αυτό που έρχεται… πιάνουν το μυστικό βουητό του επερχόμενου… τα θεμέλια του κόσμου που τρίζουν. Μόνο τα φύλλα των δέντρων θροΐζουν… Τα παιδιά νυστάζουν, κουρνιάζουν… Όπου βρεθούν και όπου σταθούν… γέρνουν και αποκοιμιούνται… Τα αρχαία αστέρια στον ουρανό τρεμοπαίζουν…Η μουσική έρχεται… έρχεται πάλι… στροβιλίζεται γύρω μας… μπαίνει μέσα μας… μας καταλαμβάνει σαν δαίμονας… Και μετά πάλι σωπαίνει… μια σιωπή που διαρκεί… για μια αιωνιότητα και μια στιγμή… μια μόνο συμπυκνωμένη στιγμή… που μπορεί -ανά πάσα στιγμή- να εκραγεί… και να ξαναγίνει αιώνια… μια έκρηξη από στιγμές… απανωτές… Μηδαμινή η κάθε μία… αλλά κι όλες μαζί ένα σμήνος από στιγμές… που φτιάχνουν σμήνη στιγμών… σμήνη και σμήνη… γαλαξίες από φως… και μουσικές… και σιωπές… και πάντα κάτι που δεν τελειώνει… που πεθαίνει και δεν πεθαίνει… Το φως και η μουσική… δεν τελειώνουν ποτέ… όλα τ’ άλλα τελειώνουν… Ακόμα και η αγάπη… τελειώνει… αλλά δεν πεθαίνει… ποτέ. Μένει… σαν μια αθάνατη ιστορία αγάπης… Αν έχει υπάρξει αληθινή αγάπη… Που θα εμπνεύσει, ίσως, άλλες ιστορίες αγάπης… θνητές και μικρές, ίσως, αλλά ιστορίες αγάπης… Άλλο θαύμα κι αυτό! Ανθρώπινο θαύμα! Θαύμα… θνητό… αλλά κι αθάνατο θαύμα… Των θεών… Των μόνων θεών που υπήρξαν ποτέ… Ημών των ιδίων… μαλάκα! Όχι των εξωγήινων… Στο υπογράφω… αυτό! Σου λέω: σ’ αγαπώ… Σκάσε, έτσι είναι η Αγάπη… Είναι… ήταν… θα είναι… Ο χρόνος… τίποτ’ άλλο δεν είναι…
Οι χορεύτριες ξεφαντώνουν… στο ξέφωτο… πετούν ένα-ένα τα πέπλα τους… τα επτά πέπλα… σαν να ‘ναι το νεκρό διάφανο δέρμα… του φιδιού… που αλλάζει… αποβάλλοντας τον νεκρό ιστό… Κι ανασαίνουν ξανά… Ανασαίνουν βαριά… σαν να τους λείπει ο αέρας που αναπνέουν… Πεθαίνουν… και δεν πεθαίνουν… Ονειρεύονται… ότι είναι ακόμα ζωντανές… αναγεννημένες μορφές… κυλιούνται στις πέτρινες σκάλες… του αρχαίου ναού… κατρακυλούν… κάπου να φτάσουν… χαμηλά… στα τυφλά… Ενώ, έξω στη νύχτα, τα ιπτάμενα φανάρια ανεβαίνουν… αν βάλεις στο εσωτερικό τους φωτιά… Παλιά λαϊκά τελετουργικά… που τώρα έγιναν μόδα… σε φαντασμαγορικές τελετές… Προς εντυπωσιασμό…
Και νά… πάλι όλα αιωρούνται… Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου… όλα ανεβαίνουν… προς το ουράνιο στερέωμα… Ενώ εμείς παραμένουμε εδώ… κοιτώντας ψηλά… Γήινα πλάσματα… όντα φθαρτά… που γεννηθήκαμε θνητά… αλλά, μερικά… έζησαν, ζουν σαν αθάνατα… και θα μείνουν αθάνατα… στον αιώνα τον άπαντα… Αλλάζοντας εαυτό… σε στιγμές οριακές… δημιουργικές… κι ωστόσο παραμένοντας… με την ίδια ταυτότητα μνήμης. Τα τέλεια πλάσματα… παντελώς ατελή… πλασμένα από όνειρα… από πόθους και όνειρα… Παγιδευμένα στην ημερινή λογική… ανάμεσα σ? ένα «για πάντα»… κι ένα «ποτέ»… Ναι… ο άνθρωπος αλλάζει… μπορεί… ν’ αλλάξει… μπορεί. Μπορεί και πεθαίνει… μία, δύο, τρεις φορές… στη διάρκεια μιας ζωής… και ξαναγεννιέται… άλλος… σαν ένας άλλος… Μπορεί, αν του τύχει… κι αν τολμήσει ν’ αδράξει την ευκαιρία… Αν δοθεί… αν αγαπήσει πολύ… με αληθινή αφοσίωση… όχι όπως λένε τα σαχλοτράγουδα… Αν δοθεί -χωρίς όρους- σε κάτι πέρα από τον εαυτό του… Σε αυτό που ήταν η μοίρα του να δοθεί… η μοίρα που επέλεξε.
Απλώς οι πολλοί, οι πιο πολλοί, δεν μπορούν… προτιμούν -ακόμα κι αν τους δοθεί η ευκαιρία- να παραμείνουν ίδιοι… εσαεί… όπως τα ζώα… τα φυτά… που παραμένουν αυτό που είναι «για πάντα»… Αυτό που ήταν/είναι/θα είναι «για πάντα»… Που δεν αλλάζουν «ποτέ»… που δεν γίνονται ποτέ κάτι άλλο… ποτέ δεν ονειρεύονται… πως είναι ένας άλλος…
(Γελάει)
Όλα – λα – λα! Πώς ακούγονται όλα αυτά;
Πάρε μια ανάσα βαθιά… Και πάμε γι’ άλλα.
Έτσι είπε… Και κανείς δεν κατάλαβε –πάλι– τι ήθελε να πει.
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
