Γεμίζοντας το κενό…

Σιγοτραγουδάει καθισμένος πίσω από ένα τραπέζι. Και πίνει από ένα ποτήρι ποτό.
Γιατί τραγουδώ μόνος μου; Δεν ξέρω… Για να ακούω τη φωνή μου; Ή για να δίνω έναν τόνο στη διάθεσή μου; (Παύση απορίας) Τι σημαίνει αυτό που είπα; «Για να δίνω τόσο στη φωνή μου»… Εγώ καταλαβαίνω τι θέλω να πω, αλλά ένας άλλος που το ακούει, τι καταλαβαίνει; Τι σημαίνει «για να δίνω τόνο στη φωνή μου»; (Παύση περίσκεψης) Να επηρεάζω με τον τόνο του τραγουδιού τη διάθεσή μου; Ή… ότι η διάθεση μου επηρεάζει την επιλογή του τραγουδιού; (Παύση) Μισό λεπτό, να βάλω ένα ποτό… Τελείωσε αυτό… (Δείχνει το άδειο ποτήρι και σηκώνεται)
(Καθώς πάει να το γεμίσει και ξανάρχεται, σιγοτραγουδάει. Κάθεται)
Παίρνω μπρος από κάτι που μου προκαλεί απορία… Απλώς χρειάζομαι μια αφορμή. Ο Ζαν Κοκτό, που πηγαινοερχόταν από το Παρίσι στην εξοχή, είχε πει: «Στην εξοχή το κενό δεν κρύβεται. Περιφέρομαι άσκοπα γύρω από το σπίτι, και από το ένα δωμάτιο στο άλλο, χωρίς να ξέρω γιατί βρίσκομαι εκεί». Ενώ για τη ζωή στην πόλη έλεγε: «Μου προσφέρει την ψευδαίσθηση της ενεργοποιημένης ζωής…».
Γιατί το ανέφερα αυτό, θα μου πεις. Ίσως γιατί κι εγώ τραγουδώ, όταν είμαι μόνος και περιφέρομαι άσκοπα, για να καλύψω το κενό…
(Παύση απορίας)
Ναι! Δεν αντέχω το κενό… Αν έχω μπροστά μου μια λευκή σελίδα, πρέπει να την γεμίσω με λέξεις –παλιότερα τη γέμιζα και με διάφορα σκίτσα… Και αν τη γεμίσω, αισθάνομαι ότι εκπλήρωσα το χρέος μου… το χρέος μου απέναντι σε αυτήν τη σελίδα… Και μετά νιώθω πλήρης!
(Παύση περίσκεψης)
Το ίδιο μου συμβαίνει και με το κενό της σιωπής… Αν είμαι με άλλους, έστω και με έναν μόνο, και πέσει σιωπή, θα ανοίξω συζήτηση, μια οποιαδήποτε συζήτηση, είμαι καλός σ’ αυτό… Μπορεί ν’ αρχίσω να λέω για ένα θέμα που με παθιάζει, που έχω πολλά να πω… Ή, μπορεί ν’ αρχίσω να ρωτώ τον άλλον για κάτι που τον ενδιαφέρει αυτόν και έχει πράγματα να πει… Και μπορώ να τον κάνω να λέει… να λέει… ώσπου ν’ αρχίζουν τα πράγματα να βγάζουν κάποιο νόημα ή να μπαίνουν σε μια τάξη –η ζωή του φερ’ ειπείν ή ένα μέρος της ζωή του… Και τότε νιώθω πως τα κατάφερα πάλι… και δεν άφησα το κενό να νικήσει… το γέμισα με κάποιο νόημα πάλι. Και το ίδιο νιώθουν και οι άλλοι –ένα αίσθημα πληρότητας, νομίζω. Σε αυτό είμαι καλός.
(Παύση)
Ο άνθρωπος, λένε, μοιάζει με αυτό που αγαπάει… Κι εγώ αγαπώ τις ωραίες συζητήσεις, αφού αυτό κάνω συχνά… Όταν έχω κάτι να πω και τύχει να βρω έναν καλό ακροατή… (κοιτάει απέναντι)… όπως εσύ… μπορώ να μιλώ για ώρες… Το ίδιο και όταν τύχει να βρω κάποιον που έχει ενδιαφέροντα πράγματα να πει, μπορεί να τον ρωτώ και να τον ακούω για ώρες… Είμαι καλός ακροατής. (Παύση) Υπάρχουν φορές… που κάνω μέρες να μιλήσω με άνθρωπο, μπορεί και εβδομάδες –εννοώ να κάνουμε μια συζήτηση… Στις φάσεις αυτές διαβάζω βιβλία, βλέπω πολλές ταινίες, σουλατσάρω για ώρες στους δρόμους, σκέφτομαι σιωπηλός, κρατώ σημειώσεις… Μαζεύω υλικό για τις επόμενες συζητήσεις… Κάνω ό,τι μπορώ.
(Παύση)
Καμιά φορά αναρωτιέμαι: Μήπως το παρακάνω; Αν και δεν πάσχω από μετριοφροσύνη…
(Παύση απορίας)
Τι είπα πάλι; «Δεν πάσχω από μετριοφροσύνη»! Θεωρώ τη μετριοφροσύνη κάτι σαν αρρώστια;
(Παύση περίσκεψης)
Ναι… Τη θεωρώ ανασταλτικό παράγοντα σε οτιδήποτε δημιουργικό. Οι μετριόφρονες, θεωρώ πως είναι… μέτριοι, δηλαδή λιγότεροι από ό,τι πρέπει να είναι, θέλω να πω… και όχι άνθρωποι του μέτρου, με κάποιο μέτρο… Το μέτρο το σέβομαι, όχι το μέτριο…
(Παύση)
Προτιμώ τους τυφλούς που προσπαθούν, ψηλαφώντας και ρισκάροντας, κάπου να πάνε, παρά αυτούς που βολεύονται με την αδυναμία τους και δεν ξεκινάνε για πουθενά…
(Παύση) Κι εγώ το κάνω αυτό κάποιες φορές, με καθηλώνει η αδυναμία μου, και τότε δεν με εκτιμώ… με νικάει το κενό.
(Παύση)
Ας μην παρερμηνεύουμε την αδράνεια σαν μέτρο σύνεσης και σοφίας… Και ο μάντης Τειρεσίας ήταν σοφός, αλλά τολμούσε να κάνει προβλέψεις, που σημαίνει ότι θα μπορούσε και να διαψευστεί, κι έτσι να απαξιωθεί ο ίδιος και η τέχνη του… Αλλά τολμούσε… Όταν ζητούσαν τη γνώμη του, βέβαια, όχι έτσι γενικώς και αορίστως… Είχε ένα μέτρο, και μια οξυμμένη ικανότητα κρίσης, δεν ήταν προφήτης.
(Πιάνει το ζάρι που βρίσκεται μπροστά του) Ρίχνω το ζάρι… (Το ρίχνει) Έφερε: δύο. (Το πιάνει) Το ξαναρίχνω… (Το κοιτάει) Έφερε: πέντε. (Παύση)
Οι άνθρωποι γίνονται ανυπόφοροι, επιρρεπείς στην κακία, όταν νιώθουν ανία… ένα κενό που δεν το αντέχουν… Και αν δεν μπορούν να το γεμίσουν με κάτι άλλο, είναι ικανοί να προκαλέσουν καταστροφή και να το γεμίζουν με ερείπια… Το ίδιο νιώθουν και οι δημιουργικοί άνθρωποι στα μεγάλα διαλείμματα ανάμεσα στις δραστηριότητές τους, όταν χάνουν την όρεξη τους… να αρχίσουν ξανά… Τότε που αρχίζουν να νιώθουν σαν άψυχες κούκλες, σαν μαριονέτες που τίποτα πια δεν τις κινεί… Τότε τρελαίνονται, γίνονται έξαλλοι, μπαίνουν στον πειρασμό να γίνουν καταστροφικοί, παρά να μην είναι… τίποτα.
 (Παύση)
Εγώ, ξέρεις, βρίσκω καταφυγή στα βιβλία μου… Και στις σημειώσεις μου… Και στις μυστικές συνομιλίες μου –όπως αυτή εδώ, καλή ώρα. (Σαν να απευθύνεται σε κάποιον μπροστά του) Ναι, σε επινοώ σαν συνομιλητή μου, απέναντί μου, για να έχω κάποιον να πω μια κουβέντα… Το κάνω συχνά αυτό. Αλλά οι άλλοι, που δεν τα έχουν αυτά, νιώθουν πως πάει να τους καταπιεί αυτό το κενό… να τους ρουφήξει σαν μαύρη τρύπα… Υποφέρουν, γιατί δεν μπορούν να τραφούν ούτε με τα όνειρα του ύπνου… Κοιμούνται έναν ύπνο… δίχως όνειρα ή με όνειρα που δεν θυμούνται και ξυπνούν πάλι στον ίδιο εφιάλτη –στον εφιάλτη του κενού, μιας ζωής χωρίς νόημα, που έχει χάσει το νόημα που είχε… Και τότε αρχίζει η παραφωνία… Ακούγονται πολλά τραγούδια μαζί… σαν οχλαγωγία… Λέει το δικό του ο καθένας… (Παύση)
Τι λες κι εσύ;
(Πιάνει το ζάρι που βρίσκεται μπροστά του) Ρίχνω το ζάρι… (Το ρίχνει, το κοιτάει) Έφερε: έξι! Η καλύτερη ζαριά! Και μάλιστα τυχαία… Σταματώ εδώ, τώρα που είμαι κερδισμένος… Δεν πάω παραπέρα… (Παύση)
Γέμισα πάλι το κενό.

Σωτήρης Ζήκος
sz@citymedia.gr

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και παγκοσμίως