{ Life }

Η Άγρια συμμορία - The Wild Bunch (1969), του Σαμ Πέκινπα | κριτική

γράφει ο Παναγιώτης Τουρατζώφ


Κατηγορίες: Απόψεις | Αυτό το ξέρατε;

Η Άγρια συμμορία - The Wild Bunch (1969), του Σαμ Πέκινπα | κριτική

Η άγρια συμμορία το κλασικό γουέστερν του του Σαμ Πέκινπα δεν αποθεώνει την βία αλλά προβάλει το ποσό τρομακτική η βία μπορεί να γίνει

Ότι ήταν η ταχυδρομική άμαξα για την αρχή του είδους του γουέστερν κάτι αντίστοιχο για το τέλος του είναι η  Άγρια συμμορία - The Wild Bunch (1969), του Σαμ Πέκινπα. Μετά από αυτή την ταινία το γουέστερν αναλύθηκε και παρουσιάστηκε πλέον μεμονωμένα.

Το κλασσικό γουέστερν κάνει γνωστή στον θεατή την πανοραμική εικόνα της χώρας και την στάση των ανθρώπων εντός της φύσης που θα κατακτηθεί αλλά και θα εξελιχθεί, όσο και έναν προσανατολισμό.

Στην Άγρια συμμορία έχουμε την φυγή των ηρώων στην ουσία χωρίς προσανατολισμό. Το μόνο πράγμα που κυριαρχεί είναι πλέον μόνο το κυνήγι για την επιβίωση τόσο από τους κυνηγούς όσο και από τους κυνηγημένους. Αποτελεί την κορυφαία και σίγουρα πιο εντυπωσιακή στιγμή του σκηνοθέτη που επέστρεψε 5 χρόνια μετά το Major Dundee για να παρουσιάσει την ταινία αυτή.

Η ταινία από το 1968 που ξεκίνησε να δημιουργείται βγήκε με σκοπό να αντιμετωπίσει τους Δύο ληστές της paramount. Όμως εδώ το αντικείμενο και το παράγωγο της δουλειάς του σκηνοθέτη είναι στα επίπεδα αριστουργήματος. Είναι το απόλυτο ρεβιζιονιστικό γουέστερν ένα πολύπλοκο αλλά και πιο ριζοσπαστικό έργο από αυτά που είχαν βγει έως τότε.

Η απεικόνιση των κακοποιών από τον Σαμ Πέκινπα πέραν του γεγονότος της ιδιότητας τους έχει να κάνει με τον ατομικισμο ανθρώπων που μετατρέπουν το πλέον αναχρονιστικο (και άγριο) αμερικανικό όνειρο της χωρίς νόμο ελευθερίας σε πλαίσιο της ζωής τους.

Η κινηματογραφική αισθητική του σκηνοθέτη παίρνει τον παλμό της από μια ανθρωπολογική όσο και ηθική αυτό επιβεβαίωση η οποία δίνετε με διορατικότητα από τον Peckinpah στο θέμα του πολιτισμού που βασίζεται στην βια.

Δραματουργικά αλλά και σαν δομή όλα τα φιλμ του Peckinpah είναι γουέστερν. Μετά την διανομή του αντιμετωπίσθηκε με ταυτόχρονο θαυμασμό αλλά και απέχθεια. Αμφιλεγόμενο λόγω της δύναμης της εικόνας και της πρωτόγνωρης λογικής του. Αντικείμενο θαυμασμού λόγω του ρεαλισμού και της δυναμικής του. Προκλητικό όμως λόγω της απεικόνισης της βίας η οποία μετέφερε όλο το είδος του γουέστερν σε ακραία επίπεδα.
 
Στις αρχές του 20ου αιώνα (1913) ομάδα παράνομων εισέρχεται στο Μεξικό που σπαράσσεται από την εμφύλια σύγκρουση. Την συμμορία την κυνηγάει πρώην μέλος της. Η συμμορία δεν είναι μόνο από τον νόμο κυνηγημένη αλλά και από τον ίδιο τον 20ο αιώνα και την τεχνολογική εξέλιξη. Ιπτάμενες μηχανές αυτοκίνητα, πολυβόλα, πιστόλια, επαναληπτικές καραμπίνες συμβολίζουν το τέλος του West όπως το αντιλαμβάνονταν οι ήρωες. Το Μεξικό έχει ακόμη χώρο για ανθρώπους με τις ικανότητες τους. Ο Διεφθαρμένος στρατηγός θα τους δώσει την δυνατότητα για μια τελευταία δουλειά. Τα όπλα που θα του κλέψει η συμμορία τα χρειάζεται για να σταματήσει τους επαναστάτες.

Η ανδρική φιλία αλλά και η προδοσία κάνει συνολικά την εμφάνισή της στην ταινία. Όμως και η κάθαρση θα παρουσιασθεί μέσω του αλτρουισμού όσο και του μηδενισμού στην σκηνή του τέλους της ομάδας.

Η τελική σκηνή

Η τελική σκηνή χρειάστηκε 12 ημέρες για γυριστούν 4 λεπτά του απόλυτου Αρμαγεδδών. Τα κοστούμια έπρεπε να ξαναπλενονται μετά και από κάθε σεκάνς για να υπάρχει συνοχή στο τελικό αποτέλεσμα όπως επίσης και τα σημάδια από αίματα στους τοίχους. Ο Peckinpah αφού ξεκίνησε το θρυλικό μακελειό ήδη από την αρχή έπρεπε να το σταματήσει αφού ο Borgnine έλεγε ότι οι σφαίρες ήταν αληθινές λόγω του ήχου που άκουγαν. Οι στρατιώτες του Mapache ήταν πραγματικοί στρατιώτες του στρατού και είχαν έρθει σαν κομπάρσοι.

Λειτουργεί καθαρτικά για τους ήρωες αφού έχουν σκοτώσει ήδη τον στρατηγό και το στράτευμα είναι σε αμηχανία. Κανένας δεν κινείτε. Μετά και το γέλιο του Borgnine και ενώ οι ήρωες μπορούν να φύγουν ο Pike αποφασίζει να το τελειώσει εδώ βλέποντας το συνολικό αδιέξοδο των επιλογών τους. 6 κάμερες χειροβομβίδες, πολυβόλο, καραμπίνες και βλέψεις για κάτι εμβληματικό.

Οι κάμερες καταγράφουν με διαφορετική ταχύτητα αλλά ταυτόχρονα (high-speed). Υπάρχει το ασυνεχές μοντάζ τόσο σε σκηνή με σκηνή όσο και σε σκηνές με ήχο (αργή κίνηση με κανονικό ήχο) παράλληλα έχουμε λήψεις με ταχύτατο ζουμάρισμα. Το αποτέλεσμα προκάλεσε αμηχανία στο κοινό.

Γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, στρατιώτες όλοι μπλέκονται μέσα στον γενικότερο χαμό. Το πράσινο φως ο σκηνοθέτης το πήρε από τους παραγωγούς λόγω του ότι είχαν δει ήδη κομμάτια από το μοντάζ προηγούμενων σκηνών και το είχαν βρει ικανοποιητικό.
Το εν λόγω αποτέλεσμα είναι συνδυασμός καταστροφής με χορογραφία θανάτου.
 
Από την ταινία κόπηκαν 6 λεπτά αρχικά για να μπορέσουν να πραγματοποιηθούν 3 προβολές ανά μέρα. Τα 6 λεπτά που προστέθηκαν προβάλουν το παρελθόν του Pike όσο και την σχέση του με τον Thornton και τις τύψεις που ένοιωθε. Η φωτογραφία της ταινίας είναι δοσμένη σε σκονισμένο κόκκινο και χρυσαφί μοτίβο με έντονη την παρουσία σκιων.
 
Τα παιδιά
Η άγρια συμμορία δεν αποθεώνει την βία αλλά προβάλει το ποσό τρομακτική η βία μπορεί να γίνει. Παρατηρήστε τα παιδιά τόσο στην αρχή που παίζουν το παιχνίδι με τους σκορπιούς και τα μυρμήγκια αλλά και μετά από κάθε μακελειό που συμβαίνει στην ταινία. Τα παιδιά δείχνουν έναν κυνισμό που προετοιμάζει τα χειρότερα αποτελέσματα που θα δώσει η επόμενη γενιά.

The Wild Bunch - Original Theatrical Trailer





 



TOP 10 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ