Η ομάδα που αγαπάω...

Τις Κυριακές κάθε φορά που πάω στο γήπεδο φορώ τη φανέλα της ομάδας ή κάποιο κασκόλ. Και γελώ όταν οι “σοβαροί” γνωστοί μου, ρίχνουνε υποτιμητικές ματιές. Εντελώς παιδικό το συναίσθημα και αφάνταστα αυθόρμητο το γέλιο.

Δεν έχω πολλές βεβαιότητες στη ζωή μου, το αντίθετο θα έλεγα. Δεν ξέρω καν, αν κατ ουσία, είμαι  καλός ή κακός άνθρωπος. Ξέρω μόνο ότι είμαι Θεσσαλονικιός και είμαι Άρης. Από πού προέκυψε αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία…

Ξεκίνησε όπως κάθε μεγάλος Έρωτας. Εντελώς τυχαία. Μερικά από τα πιο σημαντικά πράγματα που θα μας σημαδέψουν προέρχονται από μια τυχαιότητα. Εκεί που κάποιος πλέει αμέριμνα, μια σειρήνα του κλείνει το μάτι. Κι εκεί αρχίζει  το παραμύθι. Συνήθως είναι ο πατέρας και ο σεβασμός που μας βγάζει, ή πάλι η κόντρα μαζί του, μπορεί κάποιος συγγενής, μπορεί η περιοχή, οι φίλοι. Ο οποιοσδήποτε βέβαια μπορεί να δηλώσει  Άρης, Ηρακλής, Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ και οποιαδήποτε άλλη ομάδα.  Μετά γίνεσαι και αποκτάς αυτό που λέμε εμείς οι οπαδοί το dna της ομάδας σου. Εκείνο που μετράει λοιπόν είναι το μετά, η στάση σου και ο τρόπος που θα επιλέξεις.

Παρένθεση: Έλεος μ αυτούς που διπλωματικά δηλώνουν: είμαι Εθνική Ελλάδας, δεν μιλάμε για αυτούς, δεν συμπεριλαμβάνονται ανάμεσα στους οπαδούς.

Από τις αλάνες του Ντεπό

Η αγάπη μου και η τρέλα μου για τον Άρη μπορεί να ξεκίνησε από τις αλάνες του Ντεπό, όταν τις Κυριακές ανηφορίζαμε παρέες, ντυμένοι στα κίτρινα, στο θρυλικό Χαριλάου. Είναι η παλιά γειτονιά μου, οι αναμνήσεις μου, κομμάτια της ζωής μου. Είναι χαραγμένο στην καρδιά μου το πώς γιόρταζε όλη η Θεσσαλονίκη όταν έπαιζε ο Άρης, το πώς σειόταν το Παλαί,  αυτή τη μοναδική ατμόσφαιρα που δεν εξηγείται, δεν περιγράφεται…

Αυτές τις μνήμες κουβαλώ. Σε αυτές παραμένω. Και σήμερα, καθισμένος στο Κλεάνθης Βικελίδης παρακολουθώ όσους έρχονται πρώτη φορά πως χαζεύουν κυριολεκτικά με την οπαδική μας παρουσία.

Κατάλαβα τι σημαίνει για μένα, ότι ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό το συναίσθημα, μόνο όταν είδα σε τρία Final Four τη μεγάλη ομάδα εκείνης της εποχής να αποτυγχάνει. Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο, παρά τους φίλους μου να κλαίνε στις κερκίδες… Έχετε δει άνδρες να κλαίνε; δεν έχει καμιά σχέση με το γυναικείο κλάμα. Είναι πιο βαθύ, πιο πικρό. Για ό,τι έχεις κλάψει, δεν θα το προδώσεις. (Άλλωστε ανέκαθεν οι άνδρες κατ ουσία ήμασταν περισσότερο συναισθηματικοί και ανόητοι).

Οι ήττες

Δεν θα σας μιλήσω για το παρόν ή για το ένδοξο παρελθόν, για τις εκατοντάδες στιγμές που γέλασα και τις νίκες που γεύτηκα. Θα γέμιζα δεκάδες σελίδες έτσι. Θα καταθέσω λίγα λόγια για τις ήττες…

Νεότερος πίστευα ότι θα πέθαινα στην κάθε ήττα. Δεν πέθανα όμως και παράλληλα έμαθα να διαχειρίζομαι τις εκατοντάδες ήττες που είχα στη ζωή μου. Και κυρίως έμαθα να υπερασπίζομαι τις επιλογές μου, όπως κάθε αυθεντικός οπαδός δικαιούται να υπερασπίζεται την περηφάνια των επιλογών του.

Γι αυτό και δεν είναι το σημαντικό πώς επιλέξαμε μια ομάδα. Αυτό που μετράει και κάνει κάποιον να ξεχωρίζει είναι το πώς θα το διαχειριστεί, τις προτεραιότητες που θα δώσει και η εντιμότητα με την οποία θα υπερασπιστεί τα πιστεύω του. Ακόμη και αν θα ξεφύγει από τα όρια, σημαντικό είναι να μάθει να αναγνωρίζει τα λάθη του.

Η βία στα γήπεδα και άλλες παραμυθιστορίες

Ναι, υπάρχει βία ανάμεσα στους οπαδούς, δεν νομίζω ότι εκεί είναι το πρόβλημα. Πιτσιρικάδες μεγαλώσαμε μαθαίνοντας τον πετροπόλεμο με τις άλλες γειτονιές. Εναντίον ποιου την στρέφεις είναι αυτό που σε χαρακτηρίζει. (Όπως ακριβώς και στη ζωή, έτσι και σε κάθε ομάδα θα υπάρχουν και οι κιμπάριδες οπαδοί, θα υπάρχουν και οι ξεφτίλες, οι κουραδόμαγκες.). Αλλά αυτή η βία είναι απειροελάχιστη και σχετικά ασήμαντη μπροστά στη βίαιη καθημερινότητα που βιώνουμε εκτός των γηπέδων

Η  βία δεν ξεκινάει από τα γήπεδα, αλλά μέσα από την ίδια την κοινωνία, όπου την τρώμε στη μάπα με πάμπολλους τρόπους. Αν η πολιτεία ήθελε θα μπορούσε σε λίγες μέρες να εξαλείψη κάθε φαινόμενο βίας στους αθλητικούς χώρους.

Αλλά θέλει; Δεν νομίζω. Η βία στα γήπεδα προέρχεται από την πίεση που υφίσταται η κοινωνία εκτός των γηπέδων. Από την ανεργία, τις υποχρεώσεις, τον αγώνα για την επιβίωση, από το σκύψιμο του κεφαλιού, από την ανέχεια, από την αφερεγγυότητα των κυβερνήσεων, από την πίεση λόγω οικονομικών προβλημάτων, από τις καταστροφές που βιώνει έκαστος, από τις προδοσίες, από την απογοήτευση για τις ιδεολογίες που φθίνουν,  από την αρπαγή αυτών που δικαιούσαι, από δεκάδες μικρούς εξευτελισμούς που ο καθένας αναγκάζεται να υποστεί προκειμένου να μη χάσει τη θέση του, από τους κάθε είδους διαχωρισμούς και κυρίως από τις κατάφωρες αδικίες που αντιμετωπίζει σε όλα τα επίπεδα η μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού. Δεν είναι ταξικό το θέμα. Ακόμη και αυτοί που θεωρούνται προνομιούχοι της κοινωνίας δεν μένουν αλώβητοι από την πίεση που με τη σειρά τους θα αντιμετωπίσουν. Ο επιχειρηματίας από τις τράπεζες που λειτουργούν σαν ρουφήχτρες, από την εφορία, από τις υποχρεώσεις προς υπαλλήλους και τρίτους που τον στέλνουν στα σίδερα ή τον αναγκάζουν να αυτοκτονήσει. Από τις καθυστερήσεις πληρωμών του κράτους έως τις τρικλοποδιές της γραφειοκρατίας και βέβαια την πορεία της οικονομίας

Όλη αυτή η πίεση που παράγεται κάπου πρέπει να διοχετευτεί. Φανταστείτε μια χύτρα που βράζει. Αν δεν υπάρχει βαλβίδα ασφαλείας αυτή θα σκάσει. Και στη περίπτωση μας βαλβίδα ασφαλείας είναι τα γήπεδα. (Δεν καταθέτω κάποια επιστημονική μελέτη, απλά λίγες σκέψεις).

Το να είσαι οπαδός είναι μια προσωπική διέξοδος

Πιστεύω ακράδαντα πως  μόνο ένα βαθιά πολιτισμένο ον, μπορεί να επιλέξει ενσυνείδητα να ανήκει και να παραμείνει σε μια ομάδα, να  ονειρεύεται, να αγωνίζεται, να κερδίζει και να χάνει επι ίσους όρους θεμιτά και δίκαια. Αυτό είναι το υγιές για μένα και είναι μια εξάρτηση, που τη γουστάρουμε μέχρι παράνοιας. Μας ανεβάζει στα ουράνια.

Οι θρησκείες καταβροχθίζουν, η πολιτική εκχυδαΐζει, οι απολαύσεις αποχαλινώνουν, το «φίλαθλο» πνεύμα ξενερώνει.

Είναι κάτι εντελώς «φεύγα», δεν έχει ωράριο, δεν υπάρχει σιωπητήριο, είναι μια απογείωση και μαζί η πιο κουλ και έντιμη ενασχόληση, πώς αλλιώς να το πω; Δείχνει ότι στον άνθρωπο από τη φύση του υπάρχουν αξίες (ακόμη και χωρίς να το αντιλαμβάνεται και χωρίς να μας αφορά η ορθότητα τους). Δεν είναι τυχαίο ότι θρησκεία, κόμμα, ιδεολογία μπορεί να αλλάξεις, ομάδα είναι σχεδόν αδύνατον να γίνεις άλλη! Ανδρικό προνόμιο. Μια φορά επιλέγεις και ισχύει για πάντα. Το πιο σίγουρο «για πάντα» στον κόσμο.

Γι αυτό, γυναίκες, να είστε βέβαιες για την υπέρτατη ερωτική αφοσίωση κάποιου, πως θα ισχύει με σινική μελάνη το «όπου και να πας θάμαι εκεί» και όλα τα «δεν θα σε αφήσω ποτέ»,  ΜΟΝΟ αν σας  δηλώσει:

« Είσαι η ομάδα μου,
είμαι ο οπαδός σου.»
Έτσι είναι. Μια φορά το λες μόνο.
Τελεία.

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και παγκοσμίως