Επίσης είναι δικαίωμα που κατακτήθηκε μετά από αγώνες όσο και αν πλέον τη θεωρούμε δεδομένη και κατοχυρωμένη.
Δεν θα σου πω τι να ψηφίσεις, αλλά θα σε παρακαλέσω να ψηφίσεις! Οπωσδήποτε!
Δεν θα πάω να ψηφίσω, σου λέει ο άλλος, γιατί αν δεν ψηφίσω ένα από τα δύο κόμματα εξουσίας, η ψήφος μου θα πάει χαμένη. Όλοι είναι απατεώνες και κλέφτες. Όποιος και να βγει δεν έχει καμιά διαφορά. Δε μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο είμαστε τόσο κοντόφθαλμοι και βαριεστημένοι. Τόσα κόμματα κατεβαίνουν στις εκλογές, αλλά φυσικά και δε μπήκες στον κόσμο να τα ψάξεις. Εννοείται πως δεν διάβασες τις ιδέες τους ούτε τις προτάσεις τους. Δεν ασχολήθηκες να μάθεις ποιοι είναι αυτοί που ζητούν την ψήφο σου, ούτε διάβασες τα βιογραφικά τους και τον ως τώρα βίο και πολιτεία τους. Ξέρεις γιατί ; Γιατί έτσι έχεις μάθει.
Έχεις μάθει να υπογράφεις πριν να διαβάσεις όλο το κείμενο, να περνάς με κόκκινο όταν δεν έχει μπατσικό τριγύρω, να μην περιμένεις σε καμιά ούρα γιατί δεν είσαι φλώρος ευρωπαίος, να κλέβεις και να λουφάρεις γιατί το ελληνικό δαιμόνιο είναι στοιχείο της ράτσας σου, που ανακάλυψε τη δημοκρατία και όλος ο κόσμος σου χρωστάει ευγνωμοσύνη και εσύ δεν χρωστάς τίποτα και σε κανέναν.
Φταίει το σχολείο, φταίει η οικογένεια ή μήπως φταίει το συλλογικό ασυνείδητο που είμαστε έτσι τσίρκουλο;; Κάποιος φταίει πάντως, και σίγουρα δεν περνάει από το μυαλό σου πως ίσως να φταις κι εσύ. Γιατί πάντα φταίνε οι άλλοι και εσύ πάντα μπορείς να κρίνεις, να επιδοκιμάζεις ή να αποδοκιμάζεις, λες και εσύ ζεις αλλού. Σε άλλη χώρα.
Ανήκω στην γενιά των ανθρώπων που έμαθαν πως πρέπει να σπουδάσουν για να βρουν δουλειά, να μιλάνε τουλάχιστον δύο ξένες γλώσσες, να μαζεύουν πτυχία, αρκετά ώστε να ντύσουν σαν ταπετσαρία τους τοίχους μιας γκαρσονιέρας, από αυτές που με τα λεφτά που παίρνω δεν μπορώ να νοικιάσω ούτε για αστείο και οι πιο αγαπημένοι φίλοι μου πήραν τα διδακτορικά τους και έφυγαν σε άλλες χώρες γιατί εδώ δεν είχαν επαγγελματικό μέλλον.
Δεν έχω σπίτι στο όνομα μου, ούτε τζιπ ούτε σκάφος. Ο νταλγκάς μου δεν είναι να έχω πρώτη ξαπλώστρα πάνω στο κύμα στην Ψαρού, ούτε έχω αμελήσει να πληρώσω τους φόρους που μου αναλογούν.
Θέλω να μπορώ να δουλεύω αξιοποιώντας τα προσόντα μου, να αμείβομαι δίκαια, να έχω ιατρικοφαρμακευτική περίθαλψη ανάλογη των κρατήσεων που μου γίνονται από τον ασφαλιστικό μου φορέα και να μπορώ να κάνω όνειρα για το μέλλον και όχι να σκέφτομαι πως το πιο μακρινό σχέδιο που μπορώ να κάνω είναι σε βάθος χρόνου μίας εβδομάδας. Δεν θέλω παράλογα πράγματα. Θέλω μια φυσιολογική ζωή. Και αυτό που ζούμε εδώ και καιρό δεν είναι ωραίο, αλλά ξέρεις κάτι; Είναι φυσιολογική συνέπεια της ζωής που κάναμε τόσα χρόνια και αυτό είναι το πιο επίπονο Πως όλοι, πολύ ή λίγο με την αδιαφορία μας, τη συμμετοχή ή και με την νοοτροπία μας ενισχύσαμε ακόμα και άθελα μας το όλο σύστημα.
Οι άνθρωποι φοβούνται τις αλλαγές. Νιώθω πως όλοι σε αυτή τη χώρα έχουμε πάθει το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Δε μπορούμε με τίποτα να αποχωριστούμε όσους μας κρατούν σε ομηρία. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε μυαλά και νοοτροπία. Δεν θέλουμε να κάνουμε βήματα προς την εξέλιξη.
Λες πως εσύ θέλεις; Αλήθεια θέλεις;; Ε, τότε θα πας να ψηφίσεις σίγουρα, αφού προηγουμένως το σκεφτείς πολύ- πολύ καλά! Ε;;
Cristin
glosscristin@gmail.com
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
