Η ζωή περνάει παρέα με την αναμονή της επόμενης εκδρομής, του επόμενου φιλιού.

Συναντιούνται τα βράδια, μετά τη δουλειά. Εκείνη πεινάει, αυτός νυστάζει. Θέλουν να γαμηθούν, αλλά το φαντάζονται πολύ ιδιαίτερο για να το σπαταλήσουν με ένα στα γρήγορα. «Υπάρχεις μέσα μου όπως το γαλάζιο στη θάλασσα» γράφουν οι υπότιτλοι. Μ’ αρέσουν οι ταινίες.


Το γυαλί στο παράθυρο διπλό, δεν επιτρέπει στους βαθμούς της θερμοκρασίας να μπούνε στο σπίτι. Μερικά εκατοστά πιο έξω στο μπαλκόνι, εκεί που μαζεύτηκαν οι λεμονιές, συγκεντρώνονται καθημερινά πολλά πετούμενα. Ένα γεράκι το φωτογράφισα,
γιατί δεν με πιστεύουν.

Κάθε που πέφτει σκοτάδι σπάω και μια ανόητη απαγόρευση, μια σοκολάτα, ένα ποτήρι γεμάτο με ρουμπινί χρώμα. Και ύστερα φτιάχνω τη συνθηκολόγηση με μια καινούρια ψευδαίσθηση. Δεκάδες κεριά βάζουν φωτιά στα δικά μου «ίσως, δεν πρέπει, δεν ξέρω».

Κοιτώντας το σκοτεινό δωμάτιο η ματιά εστιάζει εκεί που υπάρχει φως, στο παράθυρο. Βίαιη πράξη να πατάς το διακόπτη, να φωτίσεις το σκοτάδι, σου γαμάει το προνόμιο να εντοπίσεις από πού έρχεται η μέρα. Μ’ αρέσει που ξημερώνει. Μ’ αρέσει όταν δεν βρίσκω λέξεις να ταιριάζουν με αυτά που αισθάνομαι.

Ακριβώς πάνω από το παράθυρο μια κρεμασμένη γιρλάντα λίκνιζε τραβηχτικά το πρωινό φως στην ατμόσφαιρα του δωματίου. Στην τέλεια ησυχία τραβούσε το βλέμμα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που χθες ένα πιτσιρίκι γύρω στα 4 έσπαζε το κορμί με λάγνα κίνηση. Η λαγνεία είναι άραγε κληρονομική ή μόνο από τα μάτια μεταδίδεται;

Πόσοι από μας θα σηκωθούν για να δούνε την ανατολή; H ιδέα με ελκύει τόσο πολύ όσα ακριβώς χιλιόμετρα απέχει. Εύκολα θα την παρακολουθούσα σε ντοκιμαντέρ. Παθιάζομαι με αυτούς που αναλαμβάνουν την ευθύνη να πραγματοποιήσουν ό,τι μοιάζει στους άλλους παραλογισμός.

Κάθε μέρα βλέπω όλο και περισσοτέρους να ψάχνουν στα σκουπίδια των άλλων. Σήμερα κατεβαίνοντας πλάι στα τείχη της πόλης, ένας μεσήλικας μάζευε ζοχούς εκεί που βγάζω βόλτα τον σκύλο για κατούρημα.

Στο κάδρο η εικόνα παίρνει μια βαθιά ανάσα, τα βλέφαρα τρεμοπαίζουν και ψιθυρίζει «τα πάντα μπορεί να αλλάξουν χωρίς το πέταγμα καμιάς πεταλούδας». Έξω βρέχει, μέσα είναι στεγνά. Είναι λίγο αργά να αποσύρεις όσα έχεις κάνει.

Ο νέος στόχος είναι να ξηλώσω από το ημερολόγιο τις μέρες της εβδομάδας που βαράνε προσοχή στο ξυπνητήρι και σπαταλάνε το χρόνο μου. Η ζωή περνάει παρέα με την αναμονή της επόμενης εκδρομής, του επόμενου φιλιού.

Βραδινή ανάγνωση:
Ενδυμίων, “αυτός ο οποίος ευρίσκεται εντός”.
<<Μία σκιά σκοτείνιαζε πάντοτε το ευγενικό του βλέμμα, σαν να είχε γεννηθεί με το σημάδι της Σελήνης το οποίο προοιωνίζετο το μεγάλο έρωτα που καθόριζε το βίο του. Η Σελήνη τον είδε μια νύχτα να ονειροπολεί και τον ερωτεύθηκε με όλο της το νυκτερινό πάθος. Επιθυμώντας να τον κρατήσει παντοτινά εις τη ζωή του, του εχάρισε τον αιώνιο ύπνο. Ο Ενδυμίων κοιμάται έκτοτε μέσα σε ένα σπήλαιο αλλά κάθε νύκτα η Θεά Σελήνη στέλνει τις αχτίδες της να τον ξυπνήσουν και ενώνεται κατόπιν μαζί του σε μια πράξη ερωτική που ούτε οι ποιητές αλλοτινών καιρών δεν άντεξαν ποτέ να περιγράψουν.>>

Η ζωή δεν μετριέται με το πόσες φορές ανασαίνεις αλλά από τις ελάχιστες στιγμές που σου κόβει την ανάσα. Με γέλιο ή δάκρυ.

Θεσσαλονίκη. Κάτι σαν Χειμώνας.
14 Δεκεμβρίου

Σπύρος Σαρανταένας
ss@cityportal.gr

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και παγκοσμίως