{ Arts & culture }

Ημερολόγια Χαρμολύπης. Απόσπασμα.Κωνσταντίνος Τριανταφυλλάκης


Κατηγορίες: Arts & culture

Ημερολόγια Χαρμολύπης. Απόσπασμα.Κωνσταντίνος Τριανταφυλλάκης



Είναι δύσκολη υπόθεση τ ανταμώματα, ειδικά όταν έχουν μεσολαβήσει πολλά χρόνια.

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ και ο ΜΑΘΗΤΗΣ…
Είναι δύσκολη υπόθεση τ ανταμώματα, ειδικά όταν έχουν μεσολαβήσει πολλά χρόνια. Ενθουσιαμένος λες το «ναι», μα εύκολα μετανιώνεις. Και οι δικαιολογίες πολλές, που θα ταίριαζαν για την περίπτωση. Στο τέλος, εμφανίζονται μόνο λίγοι γενναίοι δεν φοβούνται να κοιτάζουν πίσω, τη γραμμή που ξεμακραίνει. Η σύγκριση με την εφηβεία έχει ρομαντισμό, αλλά κρύβει και απογοητεύσεις, αν τα πράγματα δεν ήρθαν, όπως τα …είχαμε σχεδιάσει και επιθυμούσαμε να συμβούν.
Ο Δάσκαλος δεν είχε ψευδαισθήσεις, ήξερε ποιοί θα έρθουν. Καταλάβαινε και τις δικαιολογίες εκείνων που θα απουσίαζαν, αλλά κακία δεν κρατούσε σε κανέναν. Είπαμε, τους έβλεπε σαν παιδιά του, τους ήξερε από τότε που ξύριζαν το κεφάλι με την ψιλή, το πρόσωπό τους είχε χνούδια και φορούσαν κοντά παντελονάκια. Συνάντησε τους γονείς, τους παππούδες τους και τις οικογένειές τους. Τους είδε να γίνονται άντρες. Τι κακία να τους κρατήσει; Μπορείς να κρατήσεις κακία στα παιδιά σου; Και αν τους κακιώσεις, μια στιγμή είναι και περνάει. Eτσι και μ αυτούς τους μπαγάσηδες.
Προς μεγάλη του έκπληξη ήρθε από την Αμερική ο Αποστόλης. Ο πιο αγαπημένος μαθητής του, όλων των εποχών! Αν ήταν να έχει ένα γιό, αυτός θα ήθελε να ήταν ο Αποστόλης. Του τον παρέδωσε ο πατέρας του πρωτάκι. Ακόμα θυμάται, σαν τώρα, τα λόγια του: «Δάσκαλε έναν τον έχω. Είναι αδύναμος και ασθενικός. Φταίει που βγήκε εφταμηνίτικος. Δεν θ αντέξει την αγροτική. Μα το μυαλό του είναι ξυράφι. Ακόνησέ το. Να τον κάνεις άνθρωπο, χρήσιμο για την κοινωνία». Αυτή ήταν η εντολή του. Ο πατέρας του Αποστόλη πέθανε τον άλλο χρόνο και ο μικρός έμεινε ορφανός. Ένα μοναχούλι στάχυ στο βορηά. Όμως δεν τον πήρε από κάτω και έβαλε σκοπό να διαψεύσει όσους τον είχαν για αδύναμο. Λύγισε, αλλά ξανασηκώθηκε! Αρρώστησε, αλλά ξανάγιανε. Μόνος του τ αντιμετώπιζε όλα. Λες και η απουσία του πατέρα του τον χαλύβδωσε. Ο μικρός, μαζί με το Γυμνάσιο, δούλευε και σ΄ένα μπακάλικο για τα μικροέξοδά του. Παρ όλα αυτά στα μαθήματα δεν τον έπιανε κανένας.
Ο Δάσκαλος τον καμάρωνε. Εξι χρόνια στο Γυμνάσιο, μέρα δεν απουσίασε , πρόβλημα δεν δημιούργησε και πρόθυμος πάντα ήτανε να συντρέξει στον καθένα. Ακόμα και σ εκείνους που, ενώ το έπαιζαν νταήδες και τον ειρωνεύονταν, τον φώναζαν σαν έπεφταν σε αδυναμία ή ανάγκη. Γιατί όλοι, κάποια στιγμή, θα χρειαστούμε, ένα χέρι βοηθείας.
Μετά πέρασε με άριστα στην ΑΣΟΕΕ, τελείωσε σε χρόνο ρεκόρ και στη συνέχεια έφυγε, με υποτροφία, για φημισμένο Πανεπιστήμιο της Αμερικής. Είχε ζητήσει και τη συμβουλή του Δάσκαλου πριν πάρει μια απόφαση τόσο μεγάλη. Εννοείται ο,τι τον ενθάρρυνε. Τέτοιες ευκαιρίες τις αρπάζεις από τα μαλλιά γιατί δεν έρχονται κάθε μέρα. Ξενητεύτηκε.
Τα πρώτα χρόνια τον ενημέρωνε τακτικά για την πρόοδο του. Ο Αποστόλης έκανε καριέρα στον τραπεζικό χώρο. Ανέβηκε ψηλά, δημιούργησε οικογένεια, χρήματα κέρδισε πολλά και έγινε σπουδαίος.
Παρά τα μεγαλεία, τον Δάσκαλο δεν τον ξέχασε. Και το απέδειξε με έργα, όχι λόγια που δεν κοστίζουν τίποτα. Οταν έπρεπε να κάνει μια σοβαρή επέμβαση στην καρδιά και στην Ελλάδα σήκωσαν ψηλά τα χέρια, ο Αποστόλης κίνησε γη και ουρανό. Ναύλωσε το προσωπικό αεροπλάνο του Προέδρου της Τράπεζας και ήρθε από τη ΝΥ να τον παραλάβει. Τα είχε κανονίσει όλα, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Τον χειρούργησε διάσημος καρδιοχειρουργός, που εφήρμοζε μια νέα μέθοδο και η επέμβαση στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. ΄Οσες μέρες χρειάστηκε να νοσηλευτεί, τον είχε σε σουϊτα με προσωπική νοσηλεύτρια όλο το 24ώρο. Παρά τον φόρτο εργασίας, τον επισκεπτόταν καθημερινά και συζητούσαν για τα παλιά. Μέχρι που του πρότεινε να μείνει εκεί, αλλά ο Δάσκαλος δεν υπήρχε περίπτωση να το κουνήσει από το σπίτι στην πλαγιά, που έβλεπε το σιδηροδρομικό σταθμό. Είχε κτιστεί άλλωστε με το εφάπαξ του πατέρα του. Εκεί ήταν οι ρίζες του. Η αλυσίδα της ζωής του. Δεν θα την έκοβε ποτέ για να περιπλανάται, μετέωρος, κάπου αλλού. Οσο ωραία και να ήταν στη Νέα Υόρκη, κανένα μέρος δεν είναι ωραιότερο από το σπίτι στην πλαγιά πάνω από τον σιδηροδρομικό σταθμό Διδυμοτείχου!
Όταν με το καλό ήρθε η ώρα για να φύγει, έγινε «πόλεμος» για τα έξοδα νοσηλείας, αλλά ο Αποστόλης ήταν ανένδοτος. «΄Εκανα, ο,τι θα έκανα για τον πατέρα μου». Ο Δάσκαλος λύγισε και είπε ν αφήσει κατά μέρος τους εγωϊσμούς και την περηφάνεια.
Αυτός, λοιπόν, ήταν ο Αποστόλης. Tα τελευταία χρόνια συνεχίζοντας την εντυπωσιακή του εξέλιξη, τοποθετήθηκε αντιπρόεδρος σε μια κορυφαία τράπεζα της Αμερικής. Φούσκωσε από υπερηφάνεια ο Δάσκαλος. Μάλιστα το ίδιο βράδυ, που έμαθε τα νέα, κατά παράβαση των ιατρικών οδηγιών, κάλεσε στο σπίτι μερικούς φίλους και το ξενύχτησαν μ ένα τσιμπούσι που άφησε εποχή. «Θα πάθεις κάτι Δάσκαλε από την πολλή οινοποσία», τον προειδοποιούσε ο γιατρός του, που επίσης ήταν παρών στην οινοκατάνυξη. «Γιατρέ μου, δεν υπάρχει καλύτερος θάνατος από το να φύγεις ευτυχισμένος!»
Ο Δάσκαλος, τελικά, την έβγαλε με μια άνοδο της πίεσης και κάποιες ενοχλήσεις στο στομάχι την επόμενη ημέρα. Τίποτα το σοβαρό, δηλαδή. Οταν προκαλείς το χάρο, μάλλον από σεβασμό προς τη γενναιότητα που δείχνεις, κάνει τα στραβά μάτια, αφού ξέρει πως ούτως ή άλλως στο τέλος θα σε πετύχει, ο άσπλαχνος…
Από τότε, κάθε φορά που άκουγε το όνομα της τράπεζας, έλεγε με καμάρι στους γύρω του, πως την διευθύνει ο μαθητής του, ο Αποστόλης. Και κέρναγε την παρέα. Ετσι, στην υγειά του. Αλλωστε, μια ζωή να κερνούσε, δεν θα ξεπλήρωσε εκείνα που ξόδεψε ο Αποστόλης για να τον κρατήσει στη ζωή! Φίλοι, γνωστοί, αλλά και άγνωστοι, το είχαν μάθει στο καφενείο, έτσι όταν είχαν αφραγκίες γιατί τελείωνε νωρίς η σύνταξη, έλεγαν στο Δάσκαλο πως, τάχαμου, άκουσαν για την Τράπεζα του Αποστόλη. Εκείνος τους κερνούσε, αδιαμαρτύρητα και ας καταλάβαινε ο,τι έκαναν μια μικρή κατάχρηση! Την οποία, βέβαια, επανόρθωναν, μόλις ο ταχυδρόμος έφερνε στο καφενείο, τη σύνταξη του επόμενου μήνα.
Ο Δάσκαλος ήθελε πολύ να ξαναδεί τον μαθητή του. Όταν τον ενημέρωσε για αυτό που σχεδίαζε, εκείνος του απάντησε πως θα το προσπαθήσει, αλλά δεν μπορεί να του το υποσχεθεί με βεβαιότητα..
Πού ν αφήσει τώρα τις δουλειές και τα ταξίδια σ όλον τον κόσμο και να έρθει στο Διδυμότειχο σε μια συνάντηση συμμαθητών.
΄Ηρθε, όμως! Θ άξιζε αυτή η συνάντηση, μόνο και μόνο για την επιστροφή του Αποστόλη, μετά από τριάντα τόσα χρόνια στα πάτρια εδάφη. Καμιά φορά, για αλλού ξεκινάς με μια ιδέα και εκείνη αλλού σε βγάζει…

:

Για να μαθαίνεις πρώτος τι γίνεται στη Θεσσαλονίκη
Ακολούθησε μας στο Facebook

 





 



TOP 10 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ