Δεν ξέρω πότε ακριβώς έγινε η ρωγμή — πότε ήρθε η κατάθλιψη και άνοιξε την πόρτα στο σκοτάδι. Ίσως και να μη με νοιάζει πια. Το μόνο που ξέρω είναι πως υπήρξαν στιγμές που δεν άντεχα ούτε τον εαυτό μου. Που οι φωνές μέσα μου ήταν πιο δυνατές από οποιονδήποτε άνθρωπο γύρω μου. Που το βάρος του κόσμου, αλλά και της ίδιας μου της ύπαρξης, με συνέθλιβε.
Και τότε, μέσα στη σιωπή που είχα χτίσει γύρω μου, άρχισε να μιλάει κάτι άλλο: η μουσική.
Δεν ήταν λέξεις. Δεν ήταν συμβουλές. Δεν ήταν αγκαλιές ούτε υποσχέσεις. Ήταν νότες. Ήταν σιωπές ανάμεσα σε νότες. Ήταν μια μελωδία που έφτανε εκεί που κανένας δεν μπορούσε να φτάσει.
Έμαθα να αφήνομαι. Στον ήχο μιας τρομπέτας που πονούσε όπως εγώ — ο Miles Davis, σιωπηλός και ειλικρινής, ήταν κάθε νύχτα εκεί. Στις συμφωνίες του Μπετόβεν που έμοιαζαν να ξεπηδούν απ’ την ψυχή ενός ανθρώπου που έμαθε να δημιουργεί μέσα από τη σιωπή, κυριολεκτικά. Η κλασική μουσική, η ορχηστρική, η τζαζ… δεν μου μιλούσαν, με άκουγαν. Κι αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Δεν υπήρχαν λέξεις, μόνο μια τεράστια παραμυθία. Τίποτα δεν κατάφερε να με εξηγήσει στον εαυτό μου, όσο η μουσική χωρίς λόγια.
Η μουσική είναι πολλά περισσότερα από νότες και ρυθμούς. Είναι γλώσσα χωρίς λέξεις, φωνή χωρίς σώμα, παρηγοριά χωρίς όρους. Είναι παρούσα σε κάθε πτυχή της ζωής μας: στη γέννηση, στον έρωτα, στον αποχωρισμό, στη μνήμη, στη χαρά, στον θρήνο. Είναι εκεί όταν δεν ξέρουμε πώς να μιλήσουμε. Όταν τα λόγια δεν φτάνουν, η μουσική συνεχίζει.
Δεν είναι τυχαίο που τη βρίσκουμε σε όλες τις εποχές, σε κάθε πολιτισμό, σε κάθε γωνιά του κόσμου. Ο άνθρωπος τραγουδά πριν μάθει να μιλά. Χορεύει πριν μάθει να περπατά. Μελωδίες συντροφεύουν τις πιο βαθιές μας συγκινήσεις και σφραγίζουν τις στιγμές που καθορίζουν το ποιοι είμαστε.
Η μουσική δεν είναι απλώς ψυχαγωγία· είναι ψυχική ανάγκη. Έχει τη δύναμη να θεραπεύει, να απαλύνει, να ενώνει. Έχει τη μαγική ικανότητα να μας κάνει να θυμόμαστε και ταυτόχρονα να ξεχνάμε — να ταξιδεύουμε σε τόπους αληθινούς ή φανταστικούς. Μπορεί να μας κινητοποιήσει, να μας συγκινήσει, να μας αλλάξει.
Σε περιόδους κρίσης, μοναξιάς ή σκοτεινής εσωτερικότητας, η μουσική γίνεται καταφύγιο. Ένας αόρατος φίλος που δεν ρωτά, δεν κρίνει, απλώς είναι εκεί. Για κάποιους, είναι μια διαδρομή. Για άλλους, μια σωτηρία.
Είναι οι φράσεις του Μπετόβεν που αποκαλύπτουν το βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης χωρίς καμία λέξη. Είναι η μπλουζ τρομπέτα του Miles Davis που κάνει τον πόνο να χορεύει. Είναι το κάθε τι που ακούγεται μόνο με την καρδιά.
Χωρίς μουσική, ο κόσμος θα ήταν ένας τόπος πιο σιωπηλός, πιο άδειος, πιο απόμακρος. Η μουσική μας θυμίζει τι σημαίνει να αισθάνεσαι, να σχετίζεσαι, να υπάρχεις. Είναι η τέχνη που δεν ζητάει να την καταλάβεις — μόνο να τη νιώσεις.
Γι’ αυτό και η αξία της μουσικής στη ζωή μας δεν μπορεί να μετρηθεί. Μπορεί μόνο να βιωθεί — και να ευγνωμονείται.
Τη σημερινή μέρα, την Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής, δεν την τιμώ απλώς ως θεατής ή ως ακροατής. Την τιμώ ως άνθρωπος που χρωστά τη ζωή του στη μουσική. Αν η ζωή είναι μια ταινία, τότε η μουσική της ήταν αυτό που με κράτησε να περιμένω την επόμενη σκηνή.
Χωρίς μουσική, η ζωή μου δεν είχε νόημα.
Με αυτήν, βρήκα ξανά το κουράγιο να ζήσω.
Σας ευχαριστώ κύριε Miles Davis 🙏
Φωτογραφίες από το depositphotos.com
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
