Site icon Cityportal.gr

Κυνήγι (2024) | Κριτική

Κυνήγι (2024) | Κριτική της ταινίας Δραματικό θρίλερ, ελληνικής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Χρήστου Πυθαρά, με τους Γιάννη Μπελή, Βασίλη Αναστασίου, Μελέτη Γεωργιάδη, Βασιλική Δέλιου, Σωτήρη Τσακομίδη, Χρύσα Αγγελοπούλου κα.

Ενδεικτικό και θετικό δείγμα του νέου ελληνικού σινεμά είναι η δεύτερη αυτή ταινία, έπειτα από την προ οχταετίας «Ευτυχία» – καμία σχέση με την τεράστια εμπορική επιτυχία – του Χρήστου Πυθαρά, που άφησε καλές εντυπώσεις στο 65ο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Και είναι ενδεικτικό δείγμα, γιατί πρόκειται για μια παραγωγή κόστους μόλις 60.000 ευρώ, ενώ συνεχίζει και την παράδοση των αδύναμων σεναρίων. Αλλά και θετικό καθώς αποδεικνύει το ταλέντο που υπάρχει ανάμεσα στους περισσότερους νέους Έλληνες σκηνοθέτες, τις ενδιαφέρουσες ιδέες του Πυθαρά, καθώς και την αυτοπεποίθηση ενός δημιουργού, που θέλει να ξεφύγει από τα τετριμμένα.

Ο Πυθαράς, σκηνοθετεί την υπαρξιακή αγωνία ενός ανθρώπου, με ρεαλισμό, χωρίς μελοδραματισμούς και δίχως να επιδιώκει τη συγκίνηση ή την έξαρση του πάθους, μένοντας προσηλωμένος στην ιδέα της σχέσης του ήρωα με έναν σκύλο, που κακοποιείται από το αφεντικό του.

Ο Γιάννης είναι ένας μεσήλικας σιδεράς που ζει μόνος του και στον ελεύθερο χρόνο του πηγαίνει για κυνήγι στο δάσος, μια ασχολία που βρίσκει τον εαυτό του και τον ηρεμεί. Στο αποπνιχτικό διαμέρισμά του η μοναξιά που νιώθει εντείνεται, ενώ μετά από το σιδεράδικο έρχονται οι άγρυπνες νύχτες καθώς το πιτ μπουλ του γείτονα, κακοποιημένο και κλειδωμένο μόνιμα στο μπαλκόνι, συνεχώς κλαίει και γαβγίζει. Όταν μάθει για τον εντελώς απροσδόκητο θάνατο της μητέρας του, θα επιστρέψει στο χωριό για την κηδεία. Η ζωή του ανατρέπεται, η απώλεια τον πονάει, νιώθει ενοχές. Ακόμη και στην κηδεία αισθάνεται ξένος ανάμεσα στους συγχωριανούς του, κοιτά με θλίψη το παρελθόν, νιώθοντας ότι έχει πάει στράφι η ζωή του.

Οι αριστοτεχνικές εικόνες, με τα κοντινά πλάνα που φορτίζουν την ένταση των αισθημάτων του ήρωα, η υποβλητική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα σιγοβράζει το δράμα, η αντίστιξη του δάσους με το αστικό τοπίο και την αποξένωσή του, αλλά και η σύνδεση του σιδερά και κυνηγού με έναν σκύλο «φονιά», που ζει ανήμπορο και δυστυχισμένο σε ένα μικρό μπαλκόνι, αποτελούν δείγμα ενός ταλαντούχου σκηνοθέτη που είναι στον σωστό δρόμο.

Από κει και πέρα, όμως, εκτός από τις τεχνικές ατέλειες, αποτέλεσμα της φτωχής παραγωγής – υπάρχουν και οι αδυναμίες, όπως η έλλειψη των απαραίτητων κορυφώσεων της πλοκής και κυρίως οι επαναλαμβανόμενες ονειρικές σκηνές – ένας εφιάλτης νεύρωση του ήρωα – που δεν ενσωματώνονται οργανικά στην ιστορία και δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη συναισθηματική του κορύφωση, την απελευθέρωσή του από το δικό του κλουβί.

Η ερμηνεία του ερασιτέχνη ηθοποιού Γιάννη Μπελή, στιβαρή, μυστηριώδης, μελαγχολική και εκφραστικά ελλειπτική, αναδεικνύει έναν μοναχικό άνθρωπο της διπλανής πόρτας, που όλοι τον βλέπουν με μισό μάτι.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Γιάννης, μοναχικός σιδεράς, βρίσκει ευχαρίστηση στο κυνήγι και τη κατασκευή χειροποίητων κοσμημάτων. Ο διπλανός του γείτονας κακομεταχειρίζεται τον μεγαλόσωμο σκύλο του, κλαίγοντας και γαυγίζοντας συνέχεια. Όταν χάνει την από χρόνια αποξενωμένη μητέρα του, γεμίζει ενοχές και θυμό.


ΑΠΕ ΜΠΕ | Κριτική ταινίας:  Χάρης Αναγνωστάκης

 

«Κυνήγι» – Η νέα ταινία του Χρήστου Πυθαρά

Exit mobile version