Site icon Cityportal.gr

Με άλλα λόγια…………………………………. (Σωτήρης Ζήκος)

Με άλλα λόγια….....................................   (Σωτήρης Ζήκος)

 ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ΝΟΗΜΑ.
«Πέρασα τέλεια παιδικά χρόνια. Είχα εύπορους γονείς, πέτυχα όσα ήθελα στη ζωή μου και τα τελευταία χρόνια έχω κάνει έναν πολύ ευτυχισμένο γάμο και δύο υπέροχα παιδιά. Έκανα ό,τι έκανα και έζησα τη ζωή μου όπως ακριβώς ήθελα». Τάδε έφη σε μια συνέντευξη πριν μερικά χρόνια, οδεύοντας προς τα 70, ο 77χρονος πλέον, εβραϊκής καταγωγής αμερικανός Άλεν Στιούαρτ Κόνιξμπεργκ. Ε, και λοιπόν; αναρωτήθηκα τότε. Και σκέφτηκα ότι αυτό που λέει ικανοποιημένος αφορά μόνο τον ίδιο και, ίσως, τους πολύ κοντινούς του ανθρώπους. Πρόκειται δηλαδή για άλλη μία στις τόσες δηλώσεις περί ζητημάτων «ιδιωτικού χαρακτήρα», που γίνεται δημόσια επειδή αυτός που κάνει τη δήλωση τυγχάνει να είναι διασημότητα (celebrity). Για όσους δεν αναγνωρίζουν με αυτό το όνομα τον εν λόγω κύριο, ο οποίος είναι γνωστός ως ηθοποιός και σκηνοθέτης με το όνομα Γούντι Άλεν, ποια ιδιαίτερη σημασία μπορεί να έχουν αυτά τα λόγια; Αν τα είχε πει ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος -της διπλανής μας πόρτας- ίσως και να κουνούσαμε απλώς το κεφάλι με συγκατάβαση. Σαν να λέγαμε: εντάξει λοιπόν, και τι έγινε; Χωρίς καν να τον μακαρίσουμε για την καλή του τύχη (ευ -τυχία). Από αδιαφορία (διότι ποιος είναι αυτός;) και όχι από φθόνο.

ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΝΟΗΜΑ.
«Γιατί κάνω ταινίες; Διότι, πολύ απλά, αυτό ξέρω να κάνω, μάλιστα το κάνω ανέξοδα και γρήγορα. Λειτουργεί θεραπευτικά το γράψιμο (του σεναρίου προφανώς). Με βοηθάει να διώχνω τις κακές σκέψεις», λέει ο Γούντι Άλεν στην ίδια συνέντευξη. Αστειεύεται άραγε ή μιλάει σοβαρά; αναρωτήθηκα. Και κατέληξα στο συμπέρασμα: μάλλον μιλάει πολύ σοβαρά και ειλικρινά, αναφερόμενος μόνο στη δική του (επωφελή) σχέση με την τέχνη που ασκεί και με την οποία βιοπορίζεται. Μαγκιά του! Διότι δεν λέει: κάνω ταινίες για «να αποκαλύψω» ή «να ανακαλύψω το νόημα της ζωής» ή «για να αλλάξω», «να κάνω πιο όμορφο» ή «πιο υποφερτό τον κόσμο που ζω», ούτε καν για «να διασκεδάσω το κοινό μου». Δεν μιλάει (αντικειμενικά) ούτε σαν παραδοσιακός καλλιτέχνης ούτε σαν σύγχρονος διασκεδαστής, όπως κάνουν συχνά τελευταία τόσοι, διάσημοι και μη, τσαρλατάνοι. Λέει μόνο τη δική του αλήθειά, όπως αυτός τη βιώνει -τώρα (υποκειμενικά). Κι όμως, με αυτόν τον τρόπο, ίσως να λέει κάτι πολύ πιο σημαντικό για την υπαρξιακή (καταστατική) θέση του καλλιτέχνη ως προς τον σκοπό του και το κοινό του στο σημερινό κόσμο που ζούμε, από τις άρες-μάρες των άλλων «καλλιτεχνών». Ομολογώντας το μη νόημα της τέχνης σήμερα, καθώς έγινε μία ακόμα λειτουργική διαδικασία: αυτό που ξέρει κάποιος να κάνει καλύτερα και πιο εύκολα προς «τέρψη» και «θεραπεία» του ίδιου και ενός κοινού… Διασκεδάζοντας!

ΚΑΙ Η ΠΡΑΞΗ.
Από υπαρξιακή άποψη, «η πράξη έχει γίνει κι αυτή μια εμπειρία για λίγους προνομιούχους, και ο λίγοι εκείνοι που γνωρίζουν τι σημαίνει το πράττειν μπορεί κάλλιστα να είναι λιγότεροι κι από τους καλλιτέχνες, και η εμπειρία τους ακόμη σπανιότερη από την αυθεντική εμπειρία του κόσμου κι από την αγάπη για τον κόσμο» γράφει η γερμανοεβραία φιλόσοφος Χάνα Άρεντ στις τελευταίες σελίδες του έργου της «Η ανθρώπινη κατάσταση» («Vita activa») αναφερόμενη στους νεότερους χρόνους. Όταν το πρωτοδιάβασα, το υπογράμμισα και αναρωτήθηκα τι να θέλει άραγε να πει; Και επανήλθα πολλές φορές. Αλλά ακόμα απορώ… Και δεν λέω, για να υπεκφύγω, ότι «το μέλλον θα δείξει»… Γιατί το μέλλον είναι ήδη εδώ! Το νιώθω.

ΤΡΑΓΟΥΔΙ.
«…A happy future / is a thing of the past».

Σωτήρης Ζήκος
sz@citymedia.gr

Exit mobile version