«Μήδεια» του Ευριπίδη | Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκη 2026 | Γράφει η Αγγέλα Μάντζιου | Κριτική της παράστασης |
Την παράσταση «Μήδεια» του Ευριπίδη, παρακολουθήσαμε στο θέατρο δάσους, ενταγμένη στο πρόγραμμα του 12ου ομώνυμου φεστιβάλ, υπό την αιγίδα του ΚθβΕ.
Η σκηνοθετική γραφή αποκάλυψε ένα υπόβαθρο σκέψεων πίσω από την έκθεση του έργου του Ευριπίδη, συνδυάζοντας λαϊκά και αστικά στοιχεία.
Όλα εκτυλίχθηκαν στο σχήμα ενός κύκλου που εντέλει έσπασε, επί μίας εστίας χωρίς φωτιά, πάνω στις στάχτες, εντός ενός οίκου, πίσω από πόρτες που άνοιξαν και έκλεισαν, ρίχνοντας φως σε μια παλιά ιστορία έρωτα και προδοσίας…
Η σύνοψη της σύνθεσης συμπεριέλαβε διακριτά και σε διακριτική εναλλαγή, τα πρωτόγονα και παγανιστικά στοιχεία μύθων, ονείρων και τύψεων, όπως μεταφέρονται με παραλλαγές σε λαϊκοθρησκευτικά δρώμενα, τον δραματικό παλμό της έκρηξης των παθών που εκ-πληρώνονται ως προφητείες, την δυναμική ψυχογραφία της έντασης των σχέσεων, τις στερεοτυπικές δοξασίες (άτομο-κοινωνία), από την εποχή των τραγικών ποιητών ως τις μέρες μας.
Το σκηνικό ήταν λιτό και αφαιρετικό. Τα χρώματα είχαν σαφείς δηλωτικές πολιτισμικές αποχρώσεις και στις μετατοπιστικές κοψιές των κοστουμιών. Οι θηριόμορφες μάσκες-προσωπεία υπογράμμιζαν τις μεταπτώσεις και τις μεταστροφές, αποκαλύπτοντας ένστικτα, διαθέσεις, όψεις και μορφές (οικείο-ανοίκειο, είναι-φαίνεσθαι).
Οι ερμηνείες κρατήθηκαν πίσω από τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αφού εκ των πραγμάτων -λόγω μεγέθους- δεν θα μπορούσε αυτός να επισκιαστεί από κανέναν άλλο. Η Μήδεια, κεντρικό πρόσωπο του δράματος στο ομώνυμο έργο του Ευριπίδη, ήταν ο πυρήνας του υλικού παρατήρησης στην παράσταση που παρακολουθήσαμε.
Ευέλικτο σχήμα ηθοποιών, οικονομία μέσων, ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα εναλλαγής ρόλων, υποστηρικτική διάθεση φωνών, έφεραν εις πέρας μια στιβαρή θεατρική διεργασία. Τα λόγια ακούστηκαν καθαρά στην καθημερινή ταυτοτική τους διάσταση, ακουμπώντας την πολυθεματική ρητορική των διττών λόγων του αρχαίου ποιητή. Το εγχείρημα, μολονότι χωρίς υπερβατική τρέλα, απέπνεε αισθητική σοβαρότητα και επικέντρωση στο θέμα.
Οι μουσικοί επί σκηνής πρόσθεσαν πολυκύμαντα ηχοχρώματα στις σκηνές του έργου, εμπλουτίζοντας δημιουργικά το περιεχόμενο με λαϊκά και μοντέρνα στοιχεία, περιγράφοντας κάτι αόριστο και φευγαλέο. Το αισθηματικό τραγούδι στο τέλος, άφησε μια γλυκόπικρη αίσθηση, πατώντας στον νυγμό μιας ανάμνησης που καλείται να σβηστεί, ως εσωτερική φωνή- αντίλογος υπεράσπισης εαυτού, στο ίχνος της αποτρόπαιης πράξης.
Έτσι, με τα λόγια της Τροφού -Ήταν ανάγκη…, να αντηχούν και με τα πυκνά χειροκροτήματα να επιδοκιμάζουν, έκλεισε ο κύκλος της παράστασης.
Βγαίνοντας, μια κυρία δίπλα μας είπε -Τις μάσκες, δεν κατάλαβα, γιατί τις είχε;
Ευριπίδη -ΜΗΔΕΙΑ
Σκηνοθεσία-Διασκευή: Nikita Milivojević
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνογραφία: Σωτήρης Μελανός
Πρωτότυπη μουσική / δραματουργία: Δημήτρης Καμαρωτός
Κίνηση: Amalia Bennett
Ενδυματολόγος: Βασιλική Σύρμα
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Σχεδιασμός Ήχου: Κώστας Μπώκος
Μετάφραση Σέρβικα: Natasa Mijatovic
Βοηθοί σκηνοθέτη: Νίκος Τσιμάρας – Γιώτα Σερεμέτη
Βοηθός Σκηνογράφου: Σοφία Θεοδώρου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Δήμητρα Σαρρή
Βοηθός Κινησιολόγου: Κατερίνα Γεβετζή
Πρωταγωνιστούν
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Λάζαρος Γεωργακόπουλος
Άρης Λεμπεσόπουλος
Τάσος Σωτηράκης
Διονύσης Πιφέας
Στον ρόλο της Τροφού η Ρένη Πιττακή
Χορός
Ηλέκτρα Καρτάνου
Εμμανουήλ Κοντός
Ιωάννα Μπιτούνη
Κατερίνα Νταλιάνη
Μαριάμ Ρουχάτζε
Νίκος Τσιμάρας
Μουσικοί επί σκηνής:
Στέλιος Κατσατσίδης
Βαγγέλης Παρασκευαΐδης
Γράφει η Αγγέλα Μάντζιου
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
