Σχόλια/Κριτική
Ο Ραμόν, ένας επιτυχημένος οικογενειάρχης, βλέπει τη ζωή του να ανατρέπεται ριζικά όταν διαγιγνώσκεται με Σκλήρυνση κατά Πλάκας και οι γιατροί τον ενημερώνουν ότι σε έναν χρόνο δεν θα μπορεί να περπατήσει ούτε 100 μέτρα. Αρνούμενος να παραδοθεί στη μοίρα του, θέτει έναν φαινομενικά ανέφικτο στόχο: να προπονηθεί και να τερματίσει σε έναν από τους πιο σκληρούς αθλητικούς αγώνες στον κόσμο, το Ironman (3,8 χλμ. κολύμπι, 180 χλμ. ποδήλατο και 42 χλμ. μαραθώνιο). Ο Μαρσέλ Μπαρένα μεταφέρει στην οθόνη την πραγματική, συγκλονιστική ιστορία του Ραμόν Αρόγιο, συνθέτοντας ένα βαθιά ανθρώπινο και εμπνευσμένο βιογραφικό δράμα. Ο Ντάνι Ροβίρα παραδίδει μια σωματικά και συναισθηματικά απαιτητική ερμηνεία, ενώ ο εκπληκτικός Κάρα Ελεχάλδε στον ρόλο του δύστροπου πεθερού και προπονητή κλέβει την παράσταση (κερδίζοντας το Βραβείο Goya) προσφέροντας τις απαραίτητες δόσεις χιούμορ και συναισθηματικής ισορροπίας. Ενώ η θεματολογία προσφέρεται για εύκολους συναισθηματικούς εκβιασμούς, η σκηνοθεσία επιλέγει μια προσέγγιση γεμάτη αυτοσαρκασμό και ρεαλισμό. Το χιούμορ δεν χρησιμοποιείται ως διαλειμμα, αλλά ως ενεργός μηχανισμός άμυνας και ψυχικής αντοχής απέναντι στην αβεβαιότητα της ασθένειας. Ο φακός εστιάζει στην αίσθηση της απώλειας του ελέγχου των μελών του σώματος. Μέσα από κοντινά πλάνα και μελετημένα ηχητικά εφέ, ο θεατής νιώθει το βάρος, το μούδιασμα και τη σταδιακή προδοσία των μυών, μετατρέποντας κάθε απλό βήμα ή πάτημα πεταλιού σε μια σκληρή μάχη με το ίδιο σου το σώμα. Η σχέση του γαμπρού με τον πεθερό ανατρέπεται κινηματογραφικά. Από δύο ξένοι με παλιές αντιπάθειες, μετατρέπονται σε ένα κλασικό "buddy" δίδυμο, όπου η αμοιβαία ανάγκη για λύτρωση ξεπερνά τους προσωπικούς εγωισμούς. Γιατί να το δεις: Γιατί αποτελεί ένα αληθινά εμπνευσμένο, συγκινητικό και αισιόδοξο φιλμ που υμνεί τη θέληση για ζωή, αποδεικνύοντας ότι τα πραγματικά όρια βρίσκονται στο μυαλό και όχι στο σώμα.